Wanhopig continue strijd met peuter

Een kreet van een wanhopige mama hier! Na wederom een vreselijke strijd deze ochtend zie ik het niet echt meer zitten. Mijn zoon (bijna 3) heeft zo een ontzettende sterke eigen wil, dat alles ontaard in een regelrechte woedeaanval. Mijn lontje is ondertussen zo kort (die van m’n man nog korter) dat ik niet meer geduldig kan reageren. En daar voel ik me weer ontzettend schuldig over en ben ik bang voor slechte hechting. Heb van alles geprobeerd. Keuzes geven, vragen waarom hij zo doet, lief blijven, boos worden, negeren, zeggen dat slaan/spullen gooien niet mag en alternatief geven. Betrekken bij klusjes e.d. Geprobeerd hem op de gang te zetten (tegen m’n gevoel in want het biedt een kind niks, maar pure wanhoop) en ga zo maar door. Hebben jullie tips voor de begeleiding van een kind met een sterke wil en pittig karakter? Boeken tips? Cursussen? Noem maar op. Ik sta open voor alles. Zou zo graag de rust weer terug willen, dat hij zich begrepen voelt en niet continue boze ouders heeft. Het is namelijk ook zo een ontzettend lief grappig en gezellig jongetje waar ik zo gek op ben en ik wil dat altijd voelen. 😔