Wil echt niet in eigen bed

Ja die fase hebben we ook gehad. Hier hielp idd naast zijn bedje liggen bij in slaap vallen en soms moesten we in de nacht dan ook even komen sussen. Duurde een paar weken en was toen weer voorbij. Blijkbaar hebben ze het dan even nodig..

Mijn peuter van dezelfde leeftijd had hetzelfde uit het niets. Omdat ik hem niet van ons afhankelijk wil laten worden met slapen, kwam ik elke 5 min even terug als hij nog overstuur was. Net zo lang tot hij lekker is gaan slapen..duurde paar avondjes en toen was het weer goed

Heb het ook heel erg (gehad) met een van de tweeling. Die zijn nu bijna twee. Naast me was niet genoeg, ze moest en zou op me slapen. Uiteindelijk heb ik haar overtuigd van handje vasthouden. We blijven bij ze tot ze slapen (dat duurt gelukkig niet mega lang meestal) en als ze s nachts wakker wordt, wil ze heel graag handje vast. Nu ligt er een matje naast.. niet ideaal. Maar ze doet het vast niet meer als ze 4 is, dat hou ik mezelf voor.

Hier ook herkenbaar. Heb er een tijd naast gezeten en gewacht tot hij sliep. Maar dan kan praktisch eigenlijk niet ivm nog een ander kind en ben alleenstaand. Hier hielp het om het ganglicht boven aan te laten en een knuffel in bed. Dit was de gouden combi, ik kan nu gewoon weglopen.

Tussenfase: het ledikantje tijdelijk bij jullie op de kamer?

Ik zou me niet te veel zorgen maken en niet te veel willen aanpassen. Ook dit is een fase en je kindje heeft je duidelijk even iets intensiever nodig. Mijn ervaring is altijd dat als je erin mee gaat het vertrouwen weer het snelst groeit om weer zelf te gaan slapen. Zo heb ik het in ieder geval tot nu toe altijd ervaren😊. Mijn man kwam 2 maanden terug ook bijna op een punt (na een week of 3 tussen ons in slapen) van; doen we m niet te veel pamperen? Moeten we niet weer actiever zn bedje gaan proberen? Nadat ik nog één dag had volgehouden was de fase ineens weer voorbij, haha.

Gewoon helemaal niets aan doen ☺️ gaat vanzelf weer over, duurt soms een paar weekjes. Hij heeft jullie nabijheid nu nodig.