Draagmoeder worden

Wat is de reden van het nog een keer zwanger willen zijn? Ik kan me er weinig bij voorstellen namelijk. Tenminste het feit dat je dan niet moeite zou hebben het kind aan een ander te geven. Bij een zus zou ik het anders vinden denk ik maar bij een wildvreemde. Niet oordelend bedoeld maar meer nieuwsgierig

Ik wil het gewoon nog een keer doormaken, maar hoef niet perse nog een kind erbij. Denk ook dat het anders is als ik het voor m'n zus zou doen dan wanneer ik het voor een vreemde zou doen..

Wat je zou willen is dus hoogtechnologisch draagmoederschap. Dat is veelal een intensief traject, IVF. Kans op succes rond de 30%? De eisen die aan de wensouders en draagmoeder gesteld worden zijn best hoog. Houd je ook rekening met de mogelijk lange weg naar een zwangerschap toe (en de emoties van de wensouders)? Het lijkt me zwaar! Vind het heel erg mooi dat je dit wilt doen overigens 🤍 Ik ben zelf sowieso uitgesloten als ik het mocht willen doen ooit (wegens eerdere BBZ en drie miskramen).

Ja daar houd ik ook rekening mee! Als het niet mijn eigen eitje is denk ik echt dat ik het ga zien als een baby die 'op bezoek' is in mijn buik. Bovendien denk ik ook: je hebt maar 1 leven, en het is echt mooi om daar alles uit te halen wat kan. Het ljjkt me echt ontzettend mooi om andere stellen een kind te kunnen geven wanneer het ze zelf niet lukt. Denk dat ik mijn eigen leven, maar ook die van anderen daar ontzettend mee verreik.

Draagmoeder zijn voor vreemden is in Nederland nog niet zo goed geregeld toch? Volgens mij is het nog verboden om publiekelijk naar een draagmoeder te zoeken en mag het alleen binnen je eigen netwerk (vrienden/familie). Ook ben jij juridisch gezien gewoon de moeder, ik zou hier heel erg mee uitkijken in het geval van complicaties etc. Misschien is dit ondertussen veranderd.. wel heel mooi dat je dit wil doen.

Ik vind dit wel een gaaf antwoord hoor.. maar ik zou het niet kunnen. Ik zou me hoe dan ook teveel hechten aan een kindje, ook als die op 'bezoek' is in mijn buik. Aan dit antwoord heb je natuurlijk niet zoveel maar vind het bijzonder knap dat je hier zo over nadenkt en dit zou willen ❤️

Klopt inderdaad! Ik heb wel eens een blog gelezen van een vrouw die dus draagmoeder was voor een onbekend persoon. Dat vond ik ontzettend onspirerend! Het lijkt me echt prachtig om dit voor anderen te kunnen doen

Dankjewel 🥰 man is ook bang dat ik me te veel zou hechten. Maar goed, het is ook anders om er als persoon naast te staan dan om het zelf te willen.

Helemaal mee eens denk ik! En als je zwanger bent, komen er toch bepaalde hormonen bij de 'moeder' vrij die het anders maken dan voor de vader.. Wij hebben recent in de familie meegemaakt die is overleden een aantal dagen na geboorte. Wij hebben hem niet eens levend kunnen zien en daar ben ik al aan gehecht.. persoonlijk zou ik dit dus niet kunnen. Maar normaals; ik vind het echt wel heel iets moois en vooral als je dit voor je zus zou willen doen!

*een babytje, moest er nog tussen.. Wat zou je zus er van vinden? Stel dat je dit zo zou doen, zou ze ook 'los' kunnen komen van het feit dat je haar baby zou dragen? Dat het geen wroeging ofzo oplevert

Mijn zus zou het prachtig vinden! Mocht het nodig zijn dan zou zij dit juist echt een mooie oplossing vinden

Poeh dan is het het uitzoeken waard denk ik qua trajecten en regelgeving!❤️ Succes met keuzes maken e.d.

Hoi, Wat mooi dat je dit wilt doen. Ik zit zelf in een traject, draagmoeder voor m'n broer/zwager. Via eiceldonatie in het buitenland. Mocht je vragen hebben kun je me altijd een berichtje sturen :)

Super knap! Ik wil totaal niet negatief zijn want ik vind het super mooi dat vrouwen dit doen! Ik zou persoonlijk wel altijd hulp inschakelen van een professional vooral op psychisch gebied. Je kan vooraf nooit inschatten hoe iedereen reageert. Ieder gevoel mag er zijn maar je moet wel samen verder kunnen. Kennissen van vrienden van ons konden geen kindje krijgen en toen heeft haar moeder aangeboden om het kindje te dragen. Die relatie is nu helemaal kapot. Zij had toch een speciale band met het kindje en dat zorgde voor onzekerheid bij de dochter. Ze hebben dit via het buitenland gedaan. Je kan niet altijd alle gevoelens overzien.

Helaas hebben wij in de kennissenkring een negatieve ervaring meegemaakt. De draagmoeder is zich gaan hechten aan het kindje en de vaders beperken daardoor heel sterk het contact. De relatie is kapot en de draagmoeder noemt het de grootste fout van haar leven. Je kunt soms niet voorspellen hoe je je gaat voelen tegenover het kindje. Heel aangrijpend allemaal voor alle partijen. Terwijl ze echt alles en alle scenario's hadden voorbereid.

Heel mooi! Maar in de praktijk vrees ik wat ingewikkelder. Zo mag je volgens mij niet voor je zus zwanger zijn van je eigen eitje en mag je je ook niet bekendbaar gaan maken als draagmoeder. Omgekeerd mogen mensen ook geen verzoekjes plaatsen dat ze een draagmoeder zoeken. Voor een vreemde lijkt het me ook ontzettend zwaar om een zwangerschap en bevalling mee te maken en met pech nooit meer iets van hen of het kindje te horen.

Waarom wil je nog eens zwanger zijn? Want enige wat ik mij nu kan bedenken is het geweldige gevoel van een kindje te zien groeien. De afspraken die toch elke keer weer zo bijzonder zijn. Na een bevalling beloond worden door een baby in je armen te krijgen. Ik kan me niet voorstelken dat je er hetzelfde van geniet als je geen liefde mag gaan voelen en overal neutraal in moet staan omdat het niet jou kind is. Een kraamweek zonder baby?

Sorry laatstse toevoeging. Maar stel dat je wel draagmoeder mag zijn van je eigen eitje. Dan maak je eigenlijk een baby met haar partner, waarna zij de baby moet gaan adopteren. Lijkt me ook een grote kans op problemen geven als die realiteit bij haar binnendringt? Ik snap hoe ze daar eerst enthousiast om zou kunnen zijn tot ze jullie met de baby ziet?

Sorry, dit wordt de laatste... Als jij je eitje geeft is er ook een kans dat de baby heel erg op jou zal lijken. Lijk jij op je zus? Mijn zus lijkt echt totaal niet op mij. Haar kindjes wel heel erg op haar en mijn baby is bijna een kopie van mezelf als baby. Als wij een eicel aan elkaar zouden doneren zou dit heel erg duidelik zijn en niemand die zal denken daf haar baby de mijne is, en omgekeerd. Ik vind je idee heel erg mooi, maar zou het echt heel goed overdenken. Zelf zie ik alleen maar beren op de weg zoals je leest...

Als jouw zus in vervroegde overgang zit kan zij volgens mij wel zelf een zwangerschap dragen en mist zij alleen eitjes. In dat geval zou het denk ik juist goed voor haar hechting en proces zijn als zij zelf het kindje kan dragen en je alleen een eicel doneert. Ja het babytje zal dan beetje op jou lijken maar even goed op jouw zus. Meer dan wanneer ze bijvoorbeeld moet gaan voor een vreemde donor. Ik zou dit zeker doen als ik jullie was. Als je ook graag wilt dragen kun je je het beste kiezen voor ivf met vreemde eicel en zo een ander stel blij maken. Dit is in Nederland heel zeldzaam, maar laatst stond in Trouw nog een artikel over dat dit in de VS veel vaker voorkomt. En daar is ook veel kennis over inmiddels. Hechten aan de baby schijnt niet voor te komen als je je psychologisch goed voorbereidt. In het geval van een oma die de baby (haar kleinkind) draagt lijkt me het heel ingewikkeld worden omdat een oma sowieso een speciale band krijgt met haar kleinkind, en dan is lastig te scheiden wat is nou wat. Dat kan je ook hebben als tante en nichtje en je elkaar heel vaak ziet. Ik kan me voorstellen dat dat ouders onzeker maakt. Volgens mij is bij al dit soort trajecten psychologische zorg vrij gebruikelijk en kan dat ook worden betaald door de wensouders. Ook is het belangrijk om met hen veel gesprekken te hebben over of jullie verwachtingen op een lijn liggen. Zou hiermee beginnen met je zus en als dat donortraject is voltooid zou ik me pas gaan verdiepen in draagmoederschap.