Een derde kindje willen… maar alleen als het een meisje is?

Ik vind het best spannend om dit hier te delen, omdat ik weet dat hier waarschijnlijk heel verschillend over gedacht wordt. Maar juist daarom ben ik benieuwd of er meer mama’s zijn die dit herkennen. Ik ben mama van twee jongens, van wie ik natuurlijk ontzettend veel hou. ❤️ Als het ons gegund is, zou ik in de toekomst heel graag nog een derde kindje willen. Alleen is mijn wens voor een meisje zó ontzettend groot. En daar zit precies mijn twijfel. Want als ik heel eerlijk ben, voelt het op dit moment alsof ik absoluut geen derde jongen zou willen. Soms gaat zelfs de gedachte door mijn hoofd: wat als ik zwanger word en het blijkt opnieuw een jongen te zijn? Zou ik de zwangerschap dan willen afbreken? Alleen al dat ik die gedachte heb, vind ik heftig om hardop te zeggen. Ik weet niet eens of ik het daadwerkelijk zou kunnen als het zover zou zijn. Misschien zou alles totaal anders voelen zodra er daadwerkelijk een kindje in mijn buik zit. Maar de gedachte is er wél, en ik wil daar eerlijk over zijn. Ik besef me heel goed dat er vrouwen zijn die alles zouden geven om überhaupt zwanger te kunnen worden, die jarenlang proberen of ontzettend veel moeten doorstaan voor een kindje. Daardoor voel ik me ergens ook schuldig dat ik überhaupt zo kan denken. Tegelijkertijd kan ik me bijna niet voorstellen dat ik de enige vrouw ben die ooit zulke gedachten heeft gehad, ook al durven we ze misschien niet snel uit te spreken. Zijn er hier mama’s met twee (of meer) kinderen van hetzelfde geslacht die een enorme wens hadden voor een kindje van het andere geslacht? Misschien zelfs zo sterk dat jullie soortgelijke gedachten hebben gehad? Ik vraag niet om een discussie over goed of fout. Ik ben vooral benieuwd naar eerlijke ervaringen: hoe gingen jullie om met zo’n sterke geslachtsvoorkeur en hoe voelde het toen het uiteindelijk zover was?