Ethische vraagstukken IVF/ICSI

Hoi, heel herkenbaar dat dit je bezighoudt. Wij hebben anderhalf jaar geleden een icsi-ronde gedaan, ook bij Cuypers en Cuypers. Daarvoor hebben we jarenlang zelf geprobeerd omdat ik niet de medische molen in wilde. Ik snap je dilemma dus heel goed! Ik had zelf nooit gedacht dat ik de stap toch zou zetten. Ik geloof niet in maakbaarheid en dat we als mensen alles maar moeten willen sturen. Soms heb ik de indruk dat mensen die stap wel heel snel zetten, uit angst of gevoel van tijdsdruk. Maar de wens is ook bij ons ontzettend sterk dus ik ben toch overstag gegaan. Mijn leeftijd (veertig plus) heeft mij uiteindelijk over de streep getrokken. In combinatie met wisselende zaadkwaliteit. Als ik jonger was geweest, had ik het toch natuurlijk willen blijven proberen. Ik heb het traject als heel onwerkelijk ervaren, het ging zo in tegen de natuurlijke manier van leven die ik eigenlijk voorsta. Bij mijn punctie had ik veel eicellen waarvan er acht bevrucht waren. Deze laten ze dan in het lab nog vijf dagen ontwikkelen en toen hielden we twee embryo's over. Ik had risico op overstimulatie dus ik mocht geen verse terugplaatsing. Invriezen is dan de enige optie. Het voelde heel gek dat onze embryo's helemaal alleen in een Duitse vriezer lagen, alsof ik ze in de steek liet en ze mijn warmte nodig hadden. Ik was bij de terugplaatsingen heel blij dat ze weer bij me waren. Helaas heeft het bij ons niet geleid tot een zwangerschap. En hebben we besloten om geen nieuwe ronde in te gaan. Een beslissing die niet iedereen begrijpt, alsof we er niet alles voor over zouden hebben. Ik vond het fysiek en mentaal pittig en wil het niet doen ten koste van mezelf. En het geeft geen enkele garantie. Een paar maanden geleden ben ik alsnog natuurlijk zwanger geraakt. Tot ons grote verdriet is dit een miskraam geworden. Maar ik was zo blij dat mijn lichaam het toch zelf had gedaan, zonder medisch ingrijpen. Het blijft hoe dan ook een onvoorspelbaar proces en lastige afweging. Veel wijsheid en succes gewenst, wat de keuze ook wordt.

Hi! Ik weet dat het mogelijk is om maar 1 eicel te laten bevruchten en die dan terug te plaatsen. Op die manier hoeft er niks in te vriezen. Weet wel dat je kansen per ronde dan heel klein worden en je vergoede pogingen dus snel op kunnen zijn. In overleg is er best veel mogelijk. Alleen is een icsi traject zonder laboratorium niet mogelijk helaas. Is het misschien slim om met een professional te praten over je gedachten? Een icsi traject is al ontzettend zwaar. Ik ben bang dat jouw visie op een embryo en het hele icsi/ivf traject het bijna ondraaglijk kan maken. Op je vraag of het oké is om een kind de eerste paar dagen van zijn leven in een lab door te brengen. Ik heb 2 kindjes via icsi en zij zijn gezond, vrolijk en knappe kindjes. Mankeren niks. Mooie naam trouwens! Mijn dochtertje heet ook Emily🥰

Dank voor je uitgebreide reactie! Wat verdrietig om te horen dat het bij jullie niet is gelukt, vervolgens wel, maar dan toch een miskraam. Dat moet ook wel een hele zware periode voor jullie zijn geweest. Helaas heb ik volgens de doktoren geen enkele kans om natuurlijk zwanger te worden, dus is dit echt onze enige kans. Jouw verhaal over het ICSI traject wat jullie hebben doorgemaakt, sluit ook aan bij de gedachtes die door mijn hoofd gaan (al laten wij dan geen embryo's invriezen). Vooral dat het zo ingaat tegen de natuurlijke manier van leven zoals je het omschrijft! Het blijft inderdaad een lastige afweging, maar het doet me wel goed om te lezen dat ik niet alleen ben met dergelijke gedachtes. Dank voor je steun!

Wij hebben ook bij C&C een ICSI-traject doorlopen, nu 34w zwanger. Wat bij ons werd gezegd: na de bevruchting laten ze lang niet alle eicellen doorontwikkelen tot embryo's, dat mag niet vanwege Duitse wetgeving. Enkel in uitzonderlijke gevallen heb je dus een grotere hoeveelheid van embryo's "in de diepvries" liggen. Een deel wordt dus meteen na bevruchting ingevroren en voor de Duitse wet zijn dat technisch gezien nog geen embryo's. Hoe je dat zelf ziet, is natuurlijk voor iedereen verschillend.

He Emily, Ik snap je gedachtegang heel goed, ik vond het ook heel raar om met hormonen zo veel mogelijk eitjes op te wekken, en ze dan massaal te bevruchten. Vooral omdat ik geen vruchtbaarheids problemen had. (Wij deden een PGT/IVF traject om een erfelijke ziekte uit te sluiten) Ik heb aan het begin van het traject ook gevraagd of we het zonder hormonen konden doen, en dus gewoon 1 eitje per keer. Dat was geen optie bij het ziekenhuis. Maar uiteindelijk heb ik twee jaar later drie rondes achter de rug zonder succes, er is bij mij nooit een embryo door gegroeid tot de testfase. Het is een enorme afval race en achteraf begrijp ik dus beter waarom er zoveel mogelijk eitjes en embryos worden gemaakt. Het is echt hopen dat er uiteindelijk eentje overblijft om terug te plaatsen. Ik hoop voor jou dat het lukt!

In het UMCG kan je ivf/ICSI in eigen cyclus doen, dus dat ze alleen die ene eicel die sowieso al rijp wordt die maand gebruiken. 6 van zulke pogingen telt als 1 reguliere poging. De kans is dan wel een stuk lager per cyclus dat er een zwangerschap ontstaat. Misschien is dat nog wat voor je? Ik zou er ook rekening mee houden dat het amper voorkomt dat je echt “teveel” embryo’s hebt. Stel je hebt er 7, dan is dat echt uitzonderlijk en moeten ze ook nog eens alle 7 blijven zitten. Ik zou er dus niet vanuit gaan dat je voor de keuze zou komen te gaan om embryo’s te moeten “vernietigen”, dus dat je er meer hebt dan nodig.

Wat interessant. İk heb net per toeval zo'n ivf gehad. Niet gelukt overigens. İs dit wat ze in België İVM noemen?

Ken je trouwens deze podcast - Willen jullie geen kinderen van Anne-Mar Zwart? Daar wordt ook gesproken over deze dilemma's. Sommige wensouders kiezen ervoor om hun overgebleven embryo's op te halen en op een waardige manier afscheid te nemen.

Dank voor je reactie! Dat willen we inderdaad ook doen; 1 eicel bevruchten en terugplaatsen. Dat de kansen dan klein worden weten we, maar dat zien we wel echt als enige optie. En het praten met een professional: dat zou ik misschien wel willen. Alleen ben ik niet echt professionals tegengekomen die zich bezighouden met de ethische vragen bij dit soort procedures. Het enige wat ik kon vinden was het NPV. Die waren heel vriendelijk, met goede intenties, maar ze wisten niet af van de mogelijkheid om ICSI te doen met 1 bevruchting en konden daarin helaas dus ook niet veel verder helpen. Als je een goede tip hebt voor een professional, dan is dat zeker welkom! En wat ontzettend goed om te lezen dat jullie wel gezonde, vrolijke en knappe kindjes hebben gekregen zeg! Echt heel mooi :) Dat biedt ook weer enig perspectief voor ons. Haha, dankjewel! Ik vind het ook oprecht een mooie naam, dus goed gekozen ;)

Ik snap je punten en overwegingen goed! Wat mij heel erg heeft geholpen in het traject zijn de volgende gedachten; Bij een natuurlijke bevruchting is de kans ook groot dat het embryo in een heel vroeg stadium niet doorgroeit of niet innestelt, wat vrouwen dan dus ook niet weten omdat ze gewoon rond dezelfde tijd ongesteld worden. Bij IVF en ICSI is dat net zo, alleen is het dan zichtbaar. Ook hebben wij gezegd dat we alle embryo’s die ingevroren zijn, willen laten terugplaatsen. Of het er nou veel of weinig zijn. Zodat wel elke embryo een kans op leven krijgt. Ook is een terugplaatsing natuurlijk nog geen garantie op een zwangerschap. Heel veel succes!

Hoi! Hier geen ervaring maar vond jouw berichtje erg interessant. Bedenk wel dat je alles kapot kan beredeneren als je dat wil. Ik denk dat het allemaal nu neer komt op de vraag: Hoe ver wil je gaan voor de mogelijkheid tot het krijgen van een kind? Je kan dan voor jullie zelf afpellen wat je wel vindt kunnen en wat voor jullie te ver gaat. Het feit dat IVF/ICSI bestaat en er zoveel mensen gebruik van maken zegt iets over wat mensen de mogelijkheid tot de vervulling van hun kinderwens waard vinden.

Echt? Dit heb ik nooit geweten. Ik heb dus gevraagd aan het begin van ons pgt/ivf traject en ze zeiden in het UMC dat dit niet mogelijk was.. Jeetje ik baal eigenlijk wel dat ik dit niet eerder wist.

Ik heb zelf geen persoonlijke ervaring met IVF maar wel met bio-ethische vraagstukken. Daarom wil ik je graag deze reflectie meegeven op de vraag of het oké is voor een kind om zijn eerste dagen in het lab door te brengen. (Hierbij laat ik mijn persoonlijke visie op wanneer leven begint even buiten beschouwing). Maar in de ethiek is er een overweging wat het ‘non-identity problem’ wordt genoemd. Die stelt dat een bepaalde keuze gerechtvaardigd is, als de alternatieve keuze betekent dat die een persoon nooit heeft bestaan. Dus voor jouw (hopelijk) toekomstige kindje is een start in een lab, altijd beter dan het alternatief van niet bestaan.

Ik denk eerlijk gezegd dat dit ook niet wordt gedaan icm pgt.. voordat je onnodig baalt

Mooie vragen en tegelijkertijd roept het ook weerstand bij mij op. Een Icsi traject is geen garantie op eindeloos veel embryo’s én/of een zwangerschap. Het is een hele grote (emotionele) afval race waarbij je mogelijk start met heel veel follikels bij echo te zien maar per ‘ronde’ kan je er vanuit gaan dat de helft afvalt. Zo zijn wij gestart bijv met 21 follikels op de echo, 13 aangeprikt bij punctie, 6 bevrucht, 3 embryo’s waarvan 1 of soms geen is doorontwikkeld voor terug plaatsing en na 9 terugplaatsingen is bij mij nog niks blijven zitten. Het ethische vraagstuk is hierdoor bij ons nog niet relevant geweest en geen prioriteit. Ik denk dat het onwijs mooi is dát er technieken zijn om ons te helpen. Toen we startte had ik nooit gedacht dat we nu richting mogelijk een7e punctie gaan, je grenzen veranderen in n traject en dat moet je voelen/ervaren en ieder voor zich doorheen gaan.

Dat lijkt mij eigenlijk ook niet inderdaad, icm PGT..

Ivf baby hier 🙋‍♀️ (en heb 0 herinneringen hoor aan de eerste dagen in een testbuisje haha). Je zal ook zien dat dit enkel een hoopje dna is, geen embryo. Heb je een gesprek gehad over de werking? Ivf en icsi hebben 2 best groot verschillen. Ivf is kwa bevruchting niet anders dan wat er in je lichaam zou gebeuren, alleen krijgen ze wat extra hulp door samengebracht te worden. Het lijkt mij voor jou enorm intensief om slechts met 1 eitje te willen werken. Als de bevruchting mislukt moet je alles steeds opnieuw gaan starten? Want zowel in dd natuur of met ivf/ icsi is er maar een kleine kans op een daadwerkelijke bevruchting en innesteling. Ik denk dat je voor de rest zelf moet bedenken hoe je je hierbij voelt. Ik zie de bevruchting zelf nog niets als leven, enkel als een mogelijkheid..

Deze vragen zijn heel begrijpelijk. Ik ben benieuwd waar ze vandaan komen; komt dit voort uit religie, of spelen er andere motieven en onderliggende gevoelens mee die deze gedachten hebben gevormd? Theoretisch gezien is ivf best “natuurlijk”, omdat daar de kansen soortgelijk zijn als een natuurlijke conceptie.