Afbreken zwangerschap 23 weken

Trigger warning. Er wordt gesproken over het afbreken van een zwangerschap naar aanleiding van een vastgestelde afwijking. Ik wil graag op voorhand zeggen dat iedereen recht heeft op zijn/haar mening, maar dat het uiteindelijk in deze situatie invloed heeft op mijn/ons leven en dat van het kindje. Als onze keuze niet acceptabel is voor diegene, wil ik diegene vriendelijk verzoeken dit voor zich te houden. Ik ben niet op zoek naar verwijten of beschuldigingen. Wij zijn voor 99% zeker dat wij de zwangerschap helaas gaan afbreken. Ons kindje heeft geen hersenbalk, op internet hebben wij informatie gelezen waar wij heel verdrietig van worden maar ook hebben gezegd 'dit risico willen wij ons kindje niet laten lopen.' Denk hierbij aan afwijkingen die na de geboorte pas geconstateerd kunnen worden, problemen met de grove motoriek, fijne motoriek, leerproblemen, gedragsproblemen, epilepsie, uitval in de hersenen, problemen met het zien van ruimtelijke/ bewegende beelden.. al met al genoeg onzekerheden en geen zekerheid in de kwaliteit van leven. Deze week ben ik 22 weken, ik heb afgelopen maandag de MRI gehad en morgen krijgen wij (hopelijk) alle uitslagen. Wij hebben beide gezegd: voor de 24 weken afbreken als we het definitief af willen breken. Wij willen het kindje aan de wetenschap/obductie geven in de hoop dat er meer informatie komt voor toekomstige ouders. Wij hebben alles zelf uit moeten zoeken, geen begeleiding gehad vanuit het ziekenhuis, geen folders, niks. Alleen maar 'uw kindje heeft geen hersenbalk, dit zijn de onderzoeken die u kunt laten doen, we zien u over twee weken voor de uitslagen.' Ik kan er misschien geen 100 moeders mee helpen, misschien geen 10, misschien zelfs geen 1, maar alles wát kan helpen, wil ik gedaan hebben. Wij horen morgen hopelijk waar de afwijking door is ontstaan: iets genetisch, een syndroom of juist pure pech. Maar ik ben doodsbang voor pure pech, want wie zegt dat ik een tweede keer geen pure pech heb? Ik twijfel heel veel aan mezelf, ik wist vrij snel dat ik zwanger was en vanaf dat moment is het geen fijne/goede zwangerschap geweest. Wij zijn met 6 weken naar het ziekenhuis gegaan vanwege heftige buikkrampen. Met 7 weken begon het overgeven en dat heeft eigenlijk tot aan week 17 geduurd. Week 18 had ik de 20 weken echo en die bleek niet goed te zijn, waardoor ik eigenlijk geen seconde heb kunnen genieten. Ik ben vooral heel erg bang dat het mijn schuld is. Dat ik door het overgeven te weinig goede bouwstoffen heb binnengekregen voor de aanleg van de hersenen. Dat de medicijnen het kindje hebben beperkt.. maar ergens 'hoop' ik juist ook weer dat het mijn schuld is - want dan is het geen domme pech.. want domme pech kan nog ontelbaar keer voor komen.. Zijn er moeders die hun eerste zwangerschap hebben afgebroken, of hebben verloren maar die toch voor een tweede of misschien zelfs een derde zijn gegaan? Hoe zijn jullie hier doorheen gekomen, hoe hebben jullie je over deze angst heen kunnen zetten?