Heb ik een bevaltrauma of zijn dit normale gedachten?

Hoelang geleden ben je bevallen?

1,5 jaar geleden

Ik herken het wel. Maar heb ook een heftige bevalling gehad bij de 1e. Kan er ook nog emotioneel om worden als ik het erover heb met iemand. Mijn schoonzus idem dito. Gelukkig heb ik erna wel een positieve ervaring gehad qua bevalling. Ik heb er heeeel veel over gepraat en dat helpt. Ik denk dat ik het daardoor wel het meest verwerkt heb. Wat ik wel merk is dat een vrouw altijd wel over haar bevalling kan praten. Het is zo indrukwekkend en overweldigend.

Hi, goed dat je dit bericht post. Ik denk namelijk dat dit geen normale gedachten zijn…. Pittig voor je. Wellicht goed om dit met je huisarts te bespreken, zodat je passende hulp kan krijgen

Ik heb dit precies hetzelfde (een jaar geleden bevallen) en volgend mijn psychiater heb ik een bevaltrauma. Ben er nu mee aan het werk..

Nou overdreven is het zeker niet ❤️ Ik had zelf dat ik eerst maanden er positief op terug kreeg en toen opeens vond ik het toch heftig. Daarna een periode weer niet, nu tijdens de tweede zwangerschap kijk ik er niet tegenop. Maar hoop wel dat sommige dingen anders lopen (en andere dingen weer hetzelfde). Hoe dan ook, het helpt om erover te praten. Gewoon met je omgeving en als je niemand hebt en je hebt er toch behoefte aan dan misschien toch het bij de huisarts aan te geven. Misschien is ‘trauma’ een zwaar woord, maar op z’n minst zit het je behoorlijk dwars.

Als je hier nu nog bijna dagelijks aan denkt en er emotioneel van wordt, dan wil ik je ten eerste een dikke digitale knuffel geven en ten tweede je aanraden om hulp te zoeken. Ik (voormalig sociaal werker en zorgverlener) denk zelf niet dat dit nog onder een normale of gezonde situatie valt, maar het is aan zorgverlener om dat te beoordelen en je daarbij te helpen. Je verdient hulp en een afsluiting van dit hoofdstuk (of je in de toekomst nog een keer bevalt of niet). Sterkte 🫶🏻

Lieve mama, aangezien je bevalling zo lang geleden is denk ik ook dat er meer aan de hand is. Je kan een droom bevalling hebben gehad en alsnog een trauma hebben. Ieders bevalling maar ook ieders ervaring is anders dus het is niet zo dat met een tekstboek bevalling een trauma is uitgesloten. Zelf is mijn eerste bevalling heftig verlopen en hier had ik ook een trauma aan over gehouden. Deze gevoelens kwamen extra omhoog toen er de wens was voor een tweede. Ik heb toen hulp gezocht en heb EMDR gekregen. Dit heeft wel goed geholpen al merkte ik wel dat voor de angsten nog niet helemaal verdwenen waren toen ik zwanger werd. Juiste afspraken met het ziekenhuis en verloskundigen, staan voor mijn eigen wensen hebben hierbij geholpen om de tweede bevalling met vertrouwen in te gaan. De tweede bevalling verliep ook anders dan gehoopt en is op papier heftig. Mislukte vacuüm en spoedkeizersnede. Maar toch heb ik deze bevalling als helend ervaren tov de eerste. En gek genoeg kijk ik nu ook liever voor mezelf terug naar de eerste bevalling. Dus mama, zoek fijne hulp via de huisarts en heb vertrouwen dat je je zo niet eeuwig hoeft te voelen.

Wat goed dat je hier een berichtje plaatst. Ik denk dat het wel goed is om hulp te zoeken als je 1,5 jaar later er nog zo mee bezig bent. En je mag ook problemen hebben met je bevalling ondanks dat die goed is verlopen. Het is een super heftige gebeurtenis dus het is oke. En je bent wel sterk. Ja je had hulp maar je hebt het ook zelf gedaan. Zonder jou was de bevalling sowieso niet gelukt.

Welke omgeving woon je? (Mag ook in pb.) Want in midden Nederland heb ik eventueel wel een tip voor je waar je terecht kan qua hulp. Ik heb er echt al wat aan gehad, en ben er pas 1x geweest… Ik hoop echt enorm dat je snel beter kunt terugkijken op je bevalling. Want ik weet hoe rot dit is…

Hoi, ik heb de andere reacties niet gelezen maar ken me heel erg in je verhaal. Ik dacht ook: Als ik niet NU pijnstilling krijg verlies ik mezelf in de zwarte gat (kwam met persdrang aan in het zh na weeënstorm met rugweeën en ze wouden me niets geven, wel gehad uiteindelijk). Ik vond het zó overweldigend en denk er nog vaak aan terug. Wat mij heel erg helpt is om de foto's die tijdens de bevalling gemaakt zijn te bekijken. Dan druk ik de kleine extra dicht tegen me aan en ga in mijn hoofd door al die momenten heen. Ik kan me de pijn en wanhoop nog heel goed voor de geest halen, maar nu 8 maanden later is het scherpe randje er vanaf. Voel me ook sterker voor een eventuele tweede keer, maar ben wel van plan om me goed voor te bereiden op wat ik wil als dit nog een keer gebeurd en om dit met mijn verloskundige voor te bespreken. Heel veel sterkte!

Los van of het een trauma is in termen van PTSS kan je denk ik wel heel goed een (paar) sessie(s) EMDR/Imaginaire exposure/restricting op gebruiken als het je nog dagelijks zo bezighoudt. Denk dat je daar erg mee geholpen kan zijn (werk zelf als psycholoog). De POH-GGZ van je huisarts weet vast geschikte/laagdrempelige plekken! Zou daar even een afspraak mee plannen, goed dat je je vraag voorlegt!

Ik ben benieuwd naar je tip!!!

Site note: Denk ik wel goed om te realiseren dat dit geen psycholoog of andere biggeregistreerde hulpverlener in de ggz is. Wat niet wil trouwens niet wil zeggen dat het niet werkt of dat deze persoon niet superbedreven is in wat ze doet, maar ik ben daar zelf altijd voorzichtig mee. Als je naar een erkend psycholoog gaat wordt het ook volledig vergoed. Lijkt me ook goed om mee te nemen in de overweging 🙂

Bedankt voor je reactie, fijn indd om dat ff te weten. Momenteel loop ik ook bij basis ggz psycholoog, en ben doorgestuurd naar gespecialiseerde ggz. Maar zit nunnog steeds te wachten op een afspraak, ivm wachttijd.

Wat heftig dat je dit hebt meegemaakt, en dat het je nog altijd zo kan raken. Ik heb tijdens mijn bevalling (ook met weeenstorm en rugweeen) ook een fase gehad waarin ik dacht dat ik dood ging en eigenlijk ook liever dood wilde gaan dan nog verder bevallen. Ik heb geloof ik ook geroepen op dat moment dat ik niet meer wilde, en dat ik mijn kindje niet meer wilde. Ik heb dit ook als heel heftig ervaren. En vooral over het niet willen van mijn kind heb ik me nog een hele tijd schuldig gevoeld. Achteraf las ik ergens dat zulke gevoelens tijdens de transitiefase vaker voorkomen. In de eerste weken/maanden na de bevalling was ik hier nog heel veel mee bezig. Het heeft mij toen geholpen om te weten dat dit dus vaker voorkomt, en dat ik niet de enige was die zich zo heeft gevoeld tijdens de bevalling. En het erover hebben met mijn man, die mij dus in die staat heeft gezien, hielp mij ook om het een plekje te geven. Inmiddels zijn we 1,5 jaar verder en heeft het zijn kracht verloren. Ik denk er wel weer vaker aan sinds ik opnieuw zwanger ben, en ik merk dat ik me er al een beetje op aan het voorbereiden ben voor als ik straks weer ga bevallen. Maar gek genoeg ben ik er niet echt bang voor. Weten dat het een natuurlijk proces is waar die gevoelens bij kunnen horen, hoe heftig ook, heeft de scherpe randjes er voor mij afgehaald. Lang verhaal kort: je bent niet alleen in je ervaring, bevallen is super heftig. Maar ik denk dat als je er na 1,5 jaar nog bijna dagelijks zoveel last van hebt, dat je er dan echt baat bij kunt hebben om wat hulp te zoeken bij het verwerken, want dat lijkt me dan weer niet helemaal normaal. En vooral ook heel naar voor jou. ❤️

De wachtlijsten voor specialistische ggz zijn inderdaad vaak behoorlijk lang. Echt naar als je lang moet wachten terwijl je je beroerd voelt, maar als ze denken dat er specialistische ggz nodig is dan zou ik je echt aanraden om niet bij een coach oid aan de slag te gaan. Misschien kan je bij de zorgverzekeraar informeren of er nog andere plekken zijn waar je sneller terecht kan?

Zeker! Bedankt voor je aanvulling. Zij is zelf verloskundige (geweest), dus idd een andere invalshoek/specialisatie die ik juist waardevol vind. En geen wachtlijst… (En wel vergoeding, maar vanuit aanvullende verzekering voor alternatieve geneeswijzen.) Maar zeker goed dat je het noemt, dan kan ieder zijn eigen afweging daarin maken 😊.