Help: 42+ weken, mislukte inleidingspogingen, plannen keizersnede?

Pffff sorry dames, ik wil even klagen 🥺. B Vorige week woensdag, met 41 weken, voor het eerst onderzoek gehad of ik gestript kon worden. De baby was niet ingedaald dus we hebben inwendig onderzoek toen ook gelaten omdat de kans klein was dat er wat mogelijk was. Vrijdag opnieuw geweest, maar ook toen geen indaling. Aangezien de 42 weken wel zouden naderen, wel gevraagd om inwendig onderzoek. Ze kon er niet eens bij op dat moment. Maandag opnieuw geweest. Ik had in het weekend wat krampjes gehad, dus ik hoopte op positief nieuws dat ik mogelijk nog gestript kon worden en toch niet ingeleid hoefde te worden. Maandag dacht ze te voelen dat de baby wat was ingedaald. Maar, inwendig onderzoek liet zien: ik heb geen ontsluiting niks. Ik kan ook niet gestript worden of wat dan ook. Ze kon heel iets voelen dat er wat gaande was aan de baarmoedermond, maar strippen was geen poging dus de aankomende woensdag (29/7) zouden ze me inleiden door een ballonnetje te plaatsen. Dat vond ik al jammer. Ik wil namelijk eigenlijk zo graag uit mezelf, natuurlijk bevallen. Ik voelde me goed en zou nog wel ff zo door kunnen, maar begrijp ook dat dat niet aangeraden wordt. Ik hoopte natuurlijk enorm dat hij uit zichzelf zou komen voor die tijd, maar wist stiekem wel dat dat niet zou gebeuren. Hoewel ik dankbaar ben dat ik zwanger kan worden, een gezond kindje draag en nog tot zo lang mijn kindje kan dragen en mobiel blijf, merk ik een bepaalde teleurstelling en voel ook echt een bepaald verdriet richting m’n lichaam daardoor. Ik ben daarnaast natuurlijk dankbaar en blij dat mijn lichaam zo goed voor mij en de kleine zorgt, maar ik heb het tijdens de zwangerschap lang best wel zwaar gehad en alles is niet helemaal gelopen zoals ik hoopte. Zo heb ik tot 24 weken vrijwel dagelijks gespuugd, pas na 24 weken medicatie gekregen daarvoor waardoor het draagbaarder werd. Daarna heb ik een verdrukte zenuw in mn been gekregen, waardoor het lichamelijk wat lastiger werd en slapen moeilijker ging. Mijn brein liet me bij 30 weken wat in de steek (zwangerschapsbrein, vergeetachtigheid, snel overprikkeld en moeite met autorijden, waardoor ik moest stoppen met mijn werk aangezien ik mijn cliënten niet langer de mentale hulp kon bieden die zij verdienden) en helaas de laatste weken ook wat bekkenpijn waardoor lekker slapen wat lastig wordt haha. Het enige waar ik nog een beetje hoop in had was dat de bevalling dan hopelijk wel natuurlijk zou gaan. Maar dat werd dus een inleiding. Woensdag geweest voor ballonnetje. Alles pot dicht en de baby was blijkbaar toch niet ingedaald 🥲 en dat bij 42(!!) weken. Ik wil niet negatief doen, maar het plaatsen was ellende, het lukte niet, en deed mega veel pijn. Waarschijnlijk doordat de baarmoedermond nog zo stug was, hoog ligt en mijn baarmoeder gekanteld is. Enorm moeten huilen, echt drama. Doordat de baby dus niet ingedaald was, konden geen ballon plaatsen. Ze hebben meerdere pogingen gedaan, maar omdat het niet lukte, werd ik opgenomen en moest ik aan de medicatie om de baby te laten indalen en hopelijk de baarmoedermond te laten weken. Elke keer “een half uurtje” aan de ECG ervoor en erna, maar werd elke keer 2 uur omdat helaas de hartslag soms niet goed te meten was ofzo denk ik. Al met al, de hele dag dus op bed zowat en van die medicatie werd ik ziek. Misselijk, diarree, migraine en lichtflitsen. Wel kreeg ik wat harde buiken en krampen. Die nacht heel slecht geslapen door de kwaaltjes van de medicatie en de volgende ochtend met ontzettend dikke, gezwollen handen opgestaan. Die ochtend bleek de baby eindelijk ingedaald door de medicatie en kon er wel een ballonnetje geplaatst worden. Paar uur aan de ECG gezeten. Door mijn klachten (die waarschijnlijk door de medicatie kwamen maar daar mogen ze natuurlijk niet vanuit gaan) en de toenemende vocht in mijn handen (had ik ook al enorm in mijn enkels en voeten sinds de eerste hittegolf) hebben ze urineonderzoek en bloedonderzoek gedaan. Ook was mijn bloeddruk gemeten en die was wat hoger, maar wel binnen de marge. Ze wilden toch zeker weten dat ik nu geen zwangerschapsvergiftiging oid ontwikkel. Alle uitslagen goed dus mocht gelukkig met het ballonnetje lekker even naar huis zodat ik thuis kan slapen en in rust hopelijk ontsluiting kreeg. Vandaag om 7:00 weer geweest om ingeleid te worden nadat ik gister een ballonnetje heb gekregen. Zit nu op de derde dag met “primen”… Direct bij binnenkomst gaf ze aan dat ze sowieso ook een drukke dag hadden, en dat ze moesten kijken of ik (Ookal had ik voldoende ontsluiting) ingeleid kon worden/de vliezen kon laten breken. Er waren namelijk meerdere mensen die ingeleid moesten worden en sommigen ook met spoed. Ik ben nu 42+3… Het ballonnetje kwam er wèl uit zonder leeg te laten lopen dus ik verwachtte 3 cm te hebben. Wel rugkrampen gehad enzo, dus ik dacht echt dat we vanochtend goed nieuws zouden krijgen.