Partner wilt niet

Kies voor wat jouw eigen hart zegt, geen enkele man is het waard om tegen jouw eigen gevoel in te gaan. Je komt er ook wel zonder hem.

Misschien niet een hele inhoudelijke reactie, maar hij heeft echt niet het recht om jou iets kwalijk te nemen. Jij hebt aangegeven nooit meer een abortus te willen. Als hij dan met zekerheid geen kinderen wil, heeft hij 3 opties: een condoom, geen seks, of een knip erin. Niet zwanger raken kan en mag niet alleen jouw verantwoordelijkheid zijn!

Laat nooit een zwangerschap afbreken voor een ander! Ik zou echt luisteren naar wat jij wilt en niet naar wat hij wil. Wat als jullie uit elkaar zouden gaan en je breekt deze zwangerschap ook af? Als je dat alleen voor hem doet krijg je dan misschien wel het gevoel dat je het voor niets hebt gedaan.

Hij zegt ook dat hij het mij niet kwalijk wilt nemen maar onbewust toch doet. Ergens snap ik hem hier in, als ik toch abortus weer zou doen zal ik het hem deze keer onbewust ook kwalijk nemen ookal is dat niet eerlijk. Hij zegt wel dat hij het kindje niet in de kou zou laten staan maar dat hij niet weet of hij het aankan al hij met mij in een relatie blijft. Dat doet zo pijn.

Als een partner mij 'dwingt' tot een abortus, zou ik het hem juist (onbewust)kwalijk nemen. Dit heb jij niet gedaan, wat ik oprecht knap van je vind. Na je vorige abortus, sprak je uit, dat je dit niet kon een keer mee zou willen maken. Kies voor jouw gevoel en laat dit kindje wél komen ❤️. En als die weggaat? So be it. Jij kan dit.

Hij zou mij niet dwingen. Hij zegt ik snap als je het zou houden maar ik weet niet of ik het kan om met je te blijven. Ik zou het kindje niet in de kou laten staan. Ik kan het hem ook niet kwalijk nemen als hij weg zou gaan.. vind je wel?

Ik vind wel dat je hem dat kwalijk kan nemen. Hij was er toch zelf bij dat je zwanger werd? Als jullie alleen de pil als anticonceptie hadden legt hij dus alle verantwoordelijkheid bij jou, terwijl hij al wist dat je geen abortus meer wilde. Als hij er zo zeker van is dat hij geen kinderen wil dan moet hij zich laten steriliseren. Nu is hij gewoon een man die zijn verantwoordelijk niet neemt in mijn ogen.

Hier sluit ik mij helemaal bij aan 👐🏻

Ik denk dat je het iemand nooit kwalijk kan nemen als hij/zij uit een relatie stapt. Het klinkt ook alsof hij niet zeker is van wat hij zou willen. Weet je waarom hij geen kinderen wil? En is het iets wat hij in de toekomst wel zou willen? Misschien moet hij het ook nog even laten bezinken, en wordt het ook voor hem echter als hij bijvoorbeeld meegaat naar een echo? Ik denk dat jullie er vooral goed aan doen om te blijven praten en eerlijk te blijven daarin.

Hij is toch samen met jou? Om....jou (neem ik aan). Als hij geen kinderen wilt had hij zich moeten laten steriliseren. Ik vind het bijzonder dat je niet bij je partner blijft omdat er een "kink in de kabel" komt.

Hoe ziet hij het dan voor zich dit kindje niet in de steek te laten als hij de mama in de steek laat? Dan laat hij jou vallen en wil enkel zijn ongewenste kind zien? Of bedoeld hij puur financieel? Is dit echt een man waar je je de rest van je leven bij ziet zijn? Waar je levenslang van wil houden? Iemand die zo over jou en je kinderen denkt? Ik raakte enkele jaren geleden zwanger van een man die het niet wilde. Kenden elkaar wel nog niet zo heel lang, maar het doet inderdaad pijn als iemand je tot abortus wil dwingen en zegt dat je kindje geen leven waard is. Ik koos niet voor abortus, maar verloor het kindje via een miskraam. Na deze gebeurtenis koos ik vewust voor het alleenstaande ouderschap! Tot nu echt de beste keuze ooit. Als jij dit kindje wil zou ik het zeker doen, met of zonder hem. Je hebt al een zoon dus je weet dat je het kan ❤️

Dan dwingt hij je misschien niet letterlijk maar zet hij je wel emotioneel onder dwang. Of je fijne stabiele relatie weg of een abortus is eigenlijk wat hij zegt. Ik zou hoe dan ook je eigen gevoel kiezen. Ook hij was er bij toen de baby werd verwekt. Dus ook hij draagt verantwoordelijkheid. Wat naar dat hij je zo emotioneel onder druk zet. Ik hoop dat je een beslissing kan nemen met je hart en met je hoofd ❤️

Wat een lastige situatie zeg! Als je abortus zo heftig vind en het kindje ook graag wilt houden, lijkt dat de enige juiste keuze te zijn. Eerlijk gezegd vind ik ook dat wanneer je seks hebt, je weet dat een mogelijk gevolg is dat je een kindje verwerkt. Dit risico accepteer je dus wanneer je seks hebt, ookal gebruik je anticonceptie. In die zin zou je partner ook dit gevolg moeten accepteren en zijn verantwoordelijkheid nemen als vader van het kind. Of hij nu wel of niet bij jou blijft (wat uiteindelijk zijn eigen keus is), hij is en blijft vader van jullie kind. Dat hij het jou onbewust kwalijk zou nemen begrijp ik niet; wat heb jij in zijn ogen verkeerd gedaan? Jullie hebben toch beiden seks gehad? Maar natuurlijk spelen emoties en eerdere ervaringen ook een rol in dit soort situaties, dus kan ik er eigenlijk ook weinig over zeggen en van vinden. Blijven communiceren met elkaar hierover is dan juist wel heel belangrijk. Hoe dan ook, ik wens je echt heel veel sterkte toe in deze periode...

Ok, ik snap jou! En ook eens met de comments dat het jouw keus is, doe wat goed voelt voor jou. Als je abortus niet wil, dan is dat de keus, geen abortus. Vanuit hem snap ik het in die zin dat hij je niet kan en wil tegenhouden; maar papa zijn is blijkbaar echt over zijn grens heen van wat hij wil. Ik zou dan ook denken "doe wat jou goeddunkt, ik hou je niet tegen, maar ik weet niet of ik dan kan blijven". Het lijkt me wel belangrijk of je zometeen steun van hem kunt verwachten met het kindje, of dat nu qua meehelpen is of financiële steun op afstand... Dat zou ik wel eerlijk vinden vanuit de papa dat je wel iets van ondersteuning krijgt, ook als hij zou kiezen weg te gaan. Sterkte!

Kan het zijn dat hij het aankomend vaderschap gewoon dood eng vindt? Wellicht heeft hij zelf een nare vader (gehad) waardoor hij denkt dat hij zelf ook geen goede vader kan zijn? Of andere redenen waarom hij het niet zou kunnen? Het klinkt alsof hij wil vluchten van de situatie en dat heeft echt vaak angst als oorzaak. Als ik jou zo hoor wil jij zelf je kindje graag houden dus ik denk dat je daar je antwoord al hebt. Jij houdt je kindje, hij moet besluiten of hij daarbij blijft of niet. Zou mij niets verbazen als hij toch besluit er voor te willen gaan en zodra het geboren is zich niet kan voorstellen dat hij het ooit niet wilde.

Oh wat enorm moeilijk. Maar als je geen abortus wil, dan wil je dat niet. Het is jouw lichaam. Het lijkt me heel moeilijk om niet te weten in hoeverre je op hem kan terugvallen als het kindje er is. Persoonlijk denk ik dat het vraagstuk over of je het hem kwalijk mag nemen als hij weggaat, niet iets is wat wij voor jou kunnen bepalen. Wij kunnen er allemaal een mening over hebben en natuurlijk is het fijn als iemand achter je staat, maar het gaat om jouw gevoel. Als jij van diep van binnen voelt dat je het het hem kwalijk neemt als hij weggaat, dan voel je dat. Als je het hem niet kwalijk neemt als hij weggaat, dan is dat wat je voelt. Naar mijn idee mag je je gevoel serieus nemen, wat voor gevoel het ook is en wat anderen er ook van vinden. Je gevoel is echt en daar mag je naar luisteren. Zelf vind ik het in moeilijke situaties soms verwarrend als ik allerlei meningen hoor van mensen om me heen. Dan weet ik niet meer wat ik nu eigenlijk zelf van iets denk of vind. Hoe ervaar jij dat?