Somber en 14 weken zwanger

Ik weet niet meer zo goed wat ik moet doen – 14 weken zwanger en al weken ontzettend slecht Ik weet even niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik ben inmiddels bijna 14 weken zwanger en voel me eigenlijk al vanaf het begin lichamelijk én mentaal heel slecht. Ik ben vrijwel continu misselijk en ontzettend moe. Daarnaast voel ik me somber, angstig en opgejaagd en ik merk dat ik steeds verder uitgeput raak. De zwangerschap begon al met best wat spanning, maar de afgelopen weken is het echt geëscaleerd. Ik heb enorm veel angst rondom de gezondheid van mijn kindje. Ik ben bang dat er iets mis is en kan daar moeilijk van loskomen. Daardoor lukt het me nauwelijks om te genieten van mijn zwangerschap. Ik durf me soms zelfs niet goed aan mijn baby te hechten, omdat ik zo bang ben dat ik hem/haar straks weer kwijt raak. De NIPT heeft hier enorm aan bijgedragen. De eerste NIPT is na een heel lange wachttijd mislukt en kon geen uitslag geven. Ik heb inmiddels opnieuw bloed laten prikken en wacht daar nu weer op. Die eerste wachttijd heeft me mentaal echt helemaal leeggetrokken. Ik was iedere dag bang om gebeld te worden met slecht nieuws en mijn hoofd bleef maar scenario’s maken. Vandaag heb ik gelukkig de uitgebreide 13-wekenecho gehad en die was helemaal goed, met een 10/10-score. Daar ben ik ontzettend blij mee en ergens geeft dat natuurlijk geruststelling. Maar ik merk dat mijn angst niet zomaar verdwijnt. Mijn hoofd zoekt steeds weer naar het volgende waar het mis kan gaan en ik vind het heel moeilijk om het goede nieuws echt binnen te laten komen. Mijn omgeving is ook niet heel dichtbij. Mijn partner is er gelukkig wel voor me, maar hij werkt ontzettend veel en kan niet altijd thuis zijn. Familie en vrienden wonen op afstand en ik voel me daardoor regelmatig alleen met alles wat er in mijn hoofd gebeurt. Wat ik misschien nog wel het lastigste vind, is dat ik mezelf ondertussen ook ontzettend veel verwijt. Ik voel me schuldig tegenover mijn baby omdat ik zo angstig en somber ben en niet volop kan genieten. Ik ben bang dat ik mijn partner tot last ben en voel me schuldig dat ik niet gewoon blij kan zijn met deze zwangerschap. Ik ben normaal gesproken iemand die altijd doorgaat. Zelfs als ik me op m’n slechtst voel, zorg ik dat het huis schoon is, de was gedaan is en er eten op tafel staat, m’n werk goed is gegaan en ik zet een glimlach op. Ik vind het heel moeilijk om dingen los te laten of me door iemand te laten verzorgen. Rusten voelt voor mij al snel als lui zijn of een last zijn. Ik heb inmiddels ademhalingsoefeningen en afleiding geprobeerd. Vanuit mijn verloskundigenpraktijk is ook een coach aangeboden, maar dat kost €120 per gesprek en dat vind ik behoorlijk veel geld. Er staat wel een contactmoment gepland met iemand van de praktijk, maar ik weet eerlijk gezegd niet goed wat nu de beste stap is. Ik merk dat ik inmiddels op mijn laatste reserves zit. Ik wil mijn baby ontzettend graag en juist daarom ben ik zo bang. Maar ik wil deze zwangerschap ook niet de hele tijd in angst doorbrengen. Zijn er hier vrouwen die dit herkennen? Die tijdens hun zwangerschap zo ontzettend angstig, somber en misselijk waren en zich op een gegeven moment ook echt afvroegen hoe ze dit nog maanden moesten volhouden? Wat heeft jullie uiteindelijk geholpen? En bij wie zijn jullie hiervoor terechtgekomen?