Spoedkeizersnede na poging vaginale stuitbevalling

Hi dames, Zijn er meer die een kindje in stuit hadden, een poging hebben gedaan tot vaginale geboorte, maar uiteindelijk toch een (spoed)keizersnede hebben gehad? Ik zou graag wat ervaringen uitwisselen! Hier heeft mijn kindje al die tijd in stuit gelegen. De eerste versiepoging lukte nét niet. De tweede verliep heel vlot, maar al snel bleek er sprake te zijn van een forse hartslagdip (bradycardie). Daarop heeft de arts mijn kindje snel terug in stuit gelegd en herstelde de hartslag gelukkig. Zeker omdat ik bij mijn eerste kindje heel vlot en fijn thuis ben bevallen, wilde ik daarop graag voor een vaginale stuitbevalling gaan. Mijn bevalling startte met het breken van de vliezen om 7:00 ‘s ochtends. Ik had echter nog geen weeen. Het ziekenhuis gaf aan dat we moesten komen om even wat checks te doen. Zelf had ik toen nog het idee dat ze even zouden controleren of het inderdaad om vruchtwater ging en dat ik daarna naar huis zou mogen om 24 uur lang de weeën af te wachten zoals ik wist van een “normale” bevalling. Echter, de gynaecoloog (gespecialiseerd in stuitbevallingen) zei direct dat een stuitligging + gebroken vliezen + geen weeën een dusdanige rode vlag is dat volgens het protocol dan direct een keizersnede wordt gedaan. Ik schrok hier enorm van en heb aangegeven dat ik toch écht wil afwachten of de weeën niet spoedig beginnen. Gelukkig wilde ze hierin mee denken. Wel ging er nog een wapperende rode vlag boven mijn hoofd, namelijk rondom het feit dat ik GBS positief was getest in combinatie met gebroken vliezen zonder weeën. Ondanks dat er eerder hadden besloten niet te willen behandelen met antibiotica, stemde ik toch in hiermee om de risico’s op infectie te voorkomen en dus 24 uur af te wachten op de weeen. Iets voor de middag kwamen de weeën gelukkig op gang! Ik zat al snel op 3 cm ontsluiting. Daar stagneerde de ontsluiting even. Na wat dingen proberen (waaronder plassen) ging ik heel vlot richting de 7 cm ontsluiting. Vanaf daar begonnen de weeën ook enorm in kracht toe te nemen en werd het allemaal wat intensiever en kwam ik steeds meer in mijn bevalbubbel. Ik krabbelde naar 8cm ontsluiting. Echter, vanaf dat moment vorderde de ontsluiting niet meer. De baby daalde ook niet verder mijn bekken in en de artsen gaven aan dat er weinig was wat druk op de baarmoedermond gaf om de ontsluiting te doen vorderen (een stuit is zachter dan een hoofd, en ook de vliezen konden geen druk meer geven omdat die al gebroken waren). We hebben het vanaf daar nog een paar uur gegeven, maar zonder resultaat. Geen verdere ontsluiting, en geen verder dalende baby. Een derde fikse rode vlag. Daarop hebben we besloten om de baby te halen met een keizersnede. Omdat de baby’s hartslag weinig zorgwekkends liet zien was er gelukkig weinig spoed en is hij kerngezond geboren. Ik heb veel verdriet van hoe het gelopen is en ervaar alles als een mentale achtbaan. Het ene moment ben ik enorm blij dat onze zoon er gezond en wel is. En het andere moment is er veel teleurstelling en twijfel. Ik voelde tijdens het hele proces weinig vertrouwen vanuit het geboorteteam (hoewel wellicht terecht?!) wat me misschien dwars heeft gezeten en me veilig genoeg te voelen? Had ik niet nog meer (andere dingen) moeten proberen om de ontsluiting te doen vorderen? Ik had ook best wat last van de ziekenhuissetting inclusief dienstwissels en verschillende gezichten, ondanks dat ik me hier voor mijn gevoel wel op had voorbereid en het me best goed lukte om in mijn bubbel te komen… Hoe is jouw ervaring met een keizersnede na een vaginale stuitbevalling geweest? Heb je er moeite mee gehad? En heb je iets gedaan wat heeft geholpen om het een plek te geven?