Vervelende fase

Hoiiii Zo ik wil eigenlijk gewoon even van me afschrijven.. ik ben dooood op. Ik heb 2 jongens van 2 en 3,5. Mijn jongste van 2 is net sinds 2 weken uit de slaapregressie die echt een helllll was! Hij is eindelijk weer zichzelf, slaapt gelukkig weer best goed. Maar de oudste daarentegen… wow.. Het lijkt alsof de navelstreng er nog aan zit. Hij wilt alleen maar mama. Tegen iedereen in het huis is hij afwijzend. Dramt heeeel erg zijn zin door constant, als het niet gaat zoals hij wilt is het huis te klein. Zoekt veel ruzie met zijn jongere broertje door hem uit het niks te duwen, speelgoed af te pakken, noem het maar op. Zodra ik even opsta begint hij gelijk te huilen en mama te roepen. Als ik wegloop is het constant huilen. Ik slaap al weken niet meer ‘uit’ (m’n partner en ik deden beide 1 dag in het weekend ‘ochtenddienst’, waardoor de ander kon blijven liggen). Dit is gewoon niet meer mogelijk omdat de oudste alleen bij mij wilt zijn, constant. Hij kruipt ‘s nachts in ons bed, dikke prima maar daardoor slaap ik ook niet echt goed meer ‘s nachts. Ik kan mijn partner ook niet vragen om iets over te nemen omdat ik letterlijk alles moet doen. Aankleden, in bad doen, naar school brengen, eten maken, spelen noem het maar op. Sinds een week slaapt hij tussen de middag niet meer , en daardoor is zijn gedrag 10x erger geworden. Hij is echt meeega vervelend vanaf n uur of 5. Ik ben gewoon blij als hij op bed ligt .. en ik voel me dan schuldig dat ik weer zo denk.. Damn, hoelang duurt deze fase ? En ja ik weet dat we ook voet bij stuk moeten houden en hij van papa ook dingen moet accepteren maar ik ben 9 van de 10 keren bij de kinderen waardoor we een goed ritme hebben. Ik wil gewoon niet letterlijk om alles strijden, ik ben moe en op. Zo , blij dat ik het even kwijt ben. Meer moeders die zich hierin herkennen en hoe gaan jullie ermee om?