Elke keer roepen

Het helpt om geduldig en consequent te reageren. Dus niet schreeuwen maar wel bijv even op de gang/tegen de muur zetten als ze niet luistert. Je kan video's van bijv jo frost (supernanny) kijken op YouTube, zij weet heel goed hoe je omgaat met stout gedrag en doet het ook steeds voor. Succes!!

Oke danku kzaal eens gaan kijken

Geduldig en consequent reageren lijkt me een strak plan. Op de gang/tegen de muur zetten is echt nonsens. Voor een kind van 2,5 is dit nonsens omdat het brein nog geen zelfreflectie of oorzaak-gevolg begrijpt; het voelt alleen afwijzing. Het leert geen gewenst gedrag, maar wel dat emoties of fouten leiden tot verlaten worden, wat onveiligheid creëert. Effectiever is co-regulatie: nabij blijven, begrenzen en helpen woorden te geven aan gedrag dat het kind zelf nog niet kan sturen.

Ik heb een zoon van 2,5 en ik zou hem niet onderschatten😂 hij snapt heel goed waarom hij straf krijgt en dat ik hem niet verlaat. Bonus is dat hij goed luistert en respectvol is.😊

Je onderschat hem niet, je overschat vooral wat zijn brein al kan aansturen. Begrijpen betekent nog niet dat hij iets kan reguleren. Dat hij “snapt” waarom iets niet mag en toch doorgaat, laat juist zien dat impulscontrole en emotieregulatie nog niet rijp zijn. Want in bijna alle gevallen stopt een kind van 2.5 niet direct met bepaald gedrag als je die corrigeert. Dat stopt pas na soms 10, soms 20 en soms 100 keer consequent corrigeren. Geduldig en consequent zijn is top, maar afzonderen (gang/muur) leert gehoorzaamheid uit stress, geen zelfbeheersing of respect.

Het is uiteraard niet de enige methode die ik gebruik. Stel hij slaat met zijn vork op de tafel wat niet mag, waarschuw ik hem en als hij niet luistert pak ik de vork af. Dat is wel een heel simpel voorbeeld uiteraard. Maar zo zitten er wel gradaties in hoe ik hem corrigeer. Ik heb liever dat ik hem soms even tegen muur of op een stoel zet of op de gang (wel altijd ij mijn zicht) dan dat ik mijn geduld verlies en ga schreeuwen. Die angst herken ik totaal niet. Een gezonde oudervrees vind ik juist goed, maar geen angst. Dat zie je denk ik sneller bij kinderen die geslagen worden. Hij zit ook nooit langer dan 2 minuten op zijn time out plek. Ik kan me niet voorstellen dat hij daar verlatingsangst door krijgt, vooral niet omdat ik altijd zichtbaar of in de buurt blijf

“Op de gang/tegen de muur” is een uitsluitingsmoment: het kind moet alleen stoppen terwijl het brein nog in stress staat, waardoor het gedrag wel dooft maar er niets wordt geleerd, ook al ben jij in de buurt. Beter zou zijn: Een kind apart nemen mét jou erbij als begeleidingsmoment: je verlaagt prikkels, houdt contact en helpt zijn brein weer online te komen door nabijheid, stem en voorspelbaarheid. Voor volwassenen voelt beide als “het wordt rustig”, maar alleen in het tweede geval wordt er gebouwd aan emotieregulatie; het eerste bouwt aan vermijden en aanpassen. Ik probeer ook niet te zeggen dat jouw opvoeding per definitie slecht is. Als jij emotieregulatie niet belangrijk vindt of je denk zelf dat het zo ook prima gaat. Helemaal best. Alleen op het moment dat een ouder een hulpvraag plaatst en er wordt gereageerd met op de gang/tegen de muur wil ik graag de andere mogelijkheid ook toegelicht hebben en het effect ervan. Zo heeft de vragensteller een beetje keuze😉