Persoonlijke vraag

Dit duurde bij mij ook even. Vanaf het moment dat ze geboren was wist ik dat ik van haar hield, maar schrok ook dat ik de connectie niet meteen voelde. Herkende weinig van mijzelf in haar. Denk dat het wel een aantal maanden duurde voordat ik echt voelde dat het mijn dochter was en die connectie ontstond. Alles veranderd zo snel en de eerste maanden voelde als overleven, het is denk ik logisch dat het besef nog even moet indalen. Hoelang zoiets kan duren geen idee. Als je echt twijfels hebt kun je altijd is bij de huisarts horen of je er met iemand over kan praten.

Toevallig heb ik contact gehad met de huisarts. Ze geven aan dat het geen postnatale depressie is gelukkig maar wel bepaalde angsten ik hoop dat de onrust daalt 🙏🏻

Ik ben ook voor het eerst moeder en ik had ook niet meteen een connectie met mijn zoon. Maar nu dat ik wat rust kan vinden ik in de routine die we als gezin hebben ontwikkeld, kan ik ook meer genieten van hem en probeer ik ook meer in het moment te zijn wanneer ik met hem speel of voed. Misschien dat je dat ook kan proberen? Ik probeer dan geen schermen om me heen te hebben. Werkt voor mij heel goed. Ik hoop dat je er wat aan hebt!

Oh lief, dus het is eigenlijk allemaal heel normaal stom hè dat we in ons hoofd soms van alles kunnen denken wat goed en fout is 🤍

Nou, stom vind ik het niet hoor. Het is natuurlijk wel een grote verantwoordelijkheid dat ineens op je afkomt. 😊 Maar ik weet zeker dat wanneer jij je rust gevonden hebt en lekker je aandacht op je kindje vestigt, dat het helemaal goed komt! 🩷

Dat is fijn! Ik heb ook heel veel angsten gehad de eerste maanden en nog steeds wel lichtelijk. Nu heb ik met periodes sowieso wel angsten, ik ben na de bevalling weer paar keer bij psycholoog geweest. Het heeft me geholpen, maar merkte dat het vooral afnam toen ik stopte met borstvoeding. Hierdoor denk ik dat het ook door de hormonen kwam. Je lichaam en hoofd maken grote veranderingen door die veel tijd kosten. Zolang je het gevoel hebt voor je baby te kunnen zorgen en je weet dat je van haar houdt denk ik dat je heel veel goed doet ❤️

Wat vervelend dat jij dit ook hebt mee gemaakt! Mag ik vragen wat voor angsten je hebt gehad? Liefs

De eerste week was ik bang voor alles, waardoor ik geen oog dicht deed. Toen zelfs slaaptabletten gekregen omdat ik echt moest slapen. Ik heb angst om mensen te verliezen, dit is erger geworden na het overlijden van mijn moeder. Deze angst werd heel heftig na de geboorte van onze dochter. Ik was dan bijvoorbeeld bang dat ze zou stoppen met ademhalen in de nacht of dat er een deken over haar hoofd zou komen (terwijl ze ingebakerd lag en achteraf heel knap was geweest als dat haar was gelukt). De trap gaf mij grote angst, niet alleen zelf met haar de trap af maar als anderen dit deden ook. Bang dat ik haar zou laten vallen, bang om met de draagzak te vallen, ga zo maar door. Bang dat ze iets te kort zou komen, waardoor ik mega alert was bij elk geluid. Waardoor is soms nog steeds slecht slaap 😅

Ik heb inderdaad ook dit gehad, nu is het echt mijn beste vriendinnetje maar dit heeft bij mij ook wel even geduurd. Ik kon ook echt niet geloven dat het gewoon mijn dochter is, ik denk dat zoals zelfbewustebos het zegt het normaal is, je bent aan het overleven en je hersenen hebben gewoon even niet de ruimte voor wat anders..

Wat fijn om te horen dat ik niet de enige hierin ben🥹 hoe lang heeft het bij jou geduurd?

Ik herken dat wel een beetje angst voor de angst , gelukkig gaat het nu wel beter met jou🤍 lief dat je verhaal wilt delen

Heb je zelf ook last van angsten?