Hele dag door driftbuien

Oh ja. M.u.v. het op de grond werpen in de supermarkt, herken ik dat wel hoor. Als hij niet mee mag koken (kan vaak wel maar niet altijd), als hij wil spelen maar het is tijd om te gaan wassen voor bedje... Het feit dat hij met slaapjumper aan niet zelfstandig de schommelstoel in kan klimmen. Als we naar huis gaan na een dagje gastouder (ook zo'n leuke 😅) Enfin. You name it. Ik ben 39 weken zwanger vandaag en ik heb er ook geen zin in 😅 maar ja. Het hoort bij de ontwikkeling denk ik dan maar. Hij is mijn eerste dus ik heb ook geen vergelijkingsmateriaal (gelukkig maar misschien? Ik nam aan dat dit bij alle tweejarigen zo ging). Ik wacht vaak even, op een gegeven moment zeg ik luid en duidelijk zijn naam en dan probeer ik zijn aandacht te krijgen en uit te leggen hoe het zit. Vaker nog vraag ik het hem: " *naam kind!* Luister even. Was het zo gezellig bij de gastouder? Wat gaan we nu doen dan? " En dan weet hij het weer. Of ik bied hem een alternatief, iets wat hij wél mag. Dat helpt soms ook.

Hier ook veel driftbuien gehad. Niet in de mate waarin jij het omschrijft, maar ze kon zichzelf ook echt op de grond gooien, huilen, zichzelf pijn doen.. ik merk dat het de laatste tijd beter gaat. Aller eerst probeer ik “nee” te vermijden. Als ze bijvoorbeeld tv wil kijken, en ik zeg “nee”, dan is het mis 😂 Nu zeg ik in plaat daarvan “de tv blijft even uit, vanavond mag je weer even kijken. Zullen we gaan kleuren?”. Vaak werkt dit al. Als ze dan toch verdrietig/boos word, laat ik haar eerst even 1 min, ga vervolgens op ooghoogte bij haar zitten, geef dr een knuffel, en dan benoem ik eerst haar emoties. “Ben je een beetje verdrietig/boos? Dat snap ik, maar we kunnen helaas niet de hele dag tv kijken, dat is jammer he. We kunnen wel iets anders leuks gaan doen”. Vaak is het dan weer over. Sinds ik dit doe gaat het hier een stuk beter! Hopelijk gaat het bij jou ook snel iets beter, succes!! 🙏🏼

Mijn zoon is ook constant boos om alles. Maar toevallig niet in de supermarkt. Ik zet hem altijd in het karretje en hij vindt het leuk om de boodschappen in het karretje te gooien. Dus ik geef (bijna) alles aan hem en hij gooit het in het karretje. Ook vind hij de zelfscan leuk en helpt mij hiermee. Hij is vooral thuis boos als iets niet mag. Op straat wil hij ook boos zijn als hij opgetild wil worden en ik wil dat hij gewoon loopt (korte afstanden) het ergste van het boos zijn vind ik het gillen. Dit gaat echt door merg en been. Nu heb ik laatst advies gehad van de jeugdverpleegkundige en zij zegt dat je vooral rustig moet blijven en moet benoemen wat je ziet en moet benoemen wat niet mag. Nu lost dit het niet op korte termijn op, maar dit moet je blijven volhouden en het is o zo moeilijk soms om rustig te blijven. Ook je kleine op de bank/stoel/trap of zoiets zetten zou moeten helpen op langere termijn. Gewoon eventjes kort hoor. Hebben jullie trouwens ook dat je kind gewoon begint te lachen als je hem tot orde roept of even een “time out” geeft. Mijn zoon begint gewoon te lachen soms. Alsof ik grappig aan het doen ben.

Bij mijn zoon werkt dat helaas niet. Als ik zeg dat hij straks Nijntje mag kijken, maar we eerst even gaan eten (bijv) dan zet hij het al op een gillen als ik nog geen eens halverwege mijn zin ben. 😅

Hier ook😅 ze werpt zich niet op de grond maar wel langdurig harde huilbuien wn va s tlopers. Wil dan niet getroost worden, duwt weg Ik blijf nabij en doe zo min mogelijk behalve ondertitelen. Je wil graag X. Je bent boos dat bet niet kan. Dat is super balen/stom. En daarna troosten wanneer ze het toelaat. Op den duur wijzen op wat wel kan ....maar hoe meer tekst, hoe meer frustratie. Het heeft hier vooral veel tijd en geduld nodig. Soms wel 40min.. vind het ook intens. Zou er zelf geen time out voor geven Het is normaal en ook gezond gedrag en ze mogen emoties tonen. Die zijn op deze leeftijd nu eenmaal enorm. Geen extra banaan kan een absolute meltdown zijn. En emoties afstraffen vind ik zelf niet echt helpend. Als hij zou slaan of dingen kapot maakt Is ander verhaal. Dan wijzen op wat werk mag. Je bent verdrietig en boos. Je mag stampen of ... etc. Ze hebben nog zo veel nodig aan coregulatie en van timeout leren ze denk ik niet veel.

Níet boos worden. Lastig, maar dat is echt olie op het vuur. Je kan zwijgend rustig wachten, of ernaast gaan liggen (heeft m'n man in de praxis echt een keer gedaan) of rustig doorlopen. Het is gewoon emotie die hij even niet anders kwijt kan. Laat de emotie er gewoon zijn. Je kan evt nog bevestigen dat iets erg jammer is of stom of wat ook, toch gaan we. Toch kan het niet. Toch moet het. Etc.. Wat triggert zijn driftbuien. Misschien kan je het ook vooral voor zijn. Dus net even iets meer tijd hebben voor een overgang. Een alternatief bieden als iets niet mag of kan of wat ook. En vooral zelf rustig blijven. Vaak is 2 minuten extra zelf rustig wachten veel sneller dan proberen verder te gaan en die hele driftbui door moeten.

Ik vind het super knap hoe jij handelt alleen ik heb daar de tijd/mogelijkheid niet toe. Ik kan niet 40 minuten bij hem gaan zitten en ondertitelen. Ik heb namelijk nog een dochter die ook haar aandacht wil en ik kan dan niet 10 keer per dag 20 tot 40 minuten bij hem gaan zitten als hij boos wordt. Onze dochter wordt ook erg onrustig van de buien van mijn zoon dus zij heeft ook haar aandacht nodig dan. Dat maakt het zo lastig.

De dingen die een driftbui triggeren: iets niet mogen, niet verder willen lopen en tegelijkertijd niet in de buggy willen zitten, moeten wachten op iets, jas aan doen, schoenen aan doen, in de autostoel, iets lekkers willen en het niet mogen (hij wil dan ook niks anders), luier verschonen. Ook wordt hij mega boos om het feit dat beide kinderen iets lekkers krijgen en hij het dan super snel op eet en zijn zus het dan nog wel heeft omdat ze langzaam eet. Hij snapt het nog niet dat ze het zelfde krijgen maar dat je ook iets kan bewaren of rustig kan eten. Dus eigenlijk triggert alles hem wel haha.

Ja ok, maar niet verder willen lopen, dan gewoon in de wagen en de bui negeren. Maar iets niet mogen, kan je misschien afleiden, of kijken of je andere woorden kan gebruiken. Maar in ieder geval, niet boos worden. Blijf stoïcijns. Iets lekkers willen, ja dat mag, als we dit of dat gedaan hebben, na de boodschappen, weet ik het. Niet nee zeggen.

Ja maar alles wat jij opnoemt heb ik al geprobeerd. Maar meneer is er stoïcijns in zijn driftbuien. En “gewoon” in de buggy is er ook niet bij. Hij gaat dan echt gevaarlijk doen. En heel eerlijk, hij is zo sterk dat ik hem dan niet eens in de buggy krijg. Hij wurmt zich uit mijn armen/buggy waardoor ik hem 9/10 keer niet eens er in kan zetten. Kind is net de hulk 🤣

Hahadit is wel de ideale wereld diw ij schets. Ik ben ook regelmatg.moe. (want nooit doorslapen). En ik ben hoogzwanger dus ook prikkelbaar. Maar ik weet dat dit vij onze dochter t best werkt. En nee dat lukt lang niet altijd en als t wel lukt, is t ook veel verdragen voor mijzelf

Buggy plat, liggend vastmaken en dan weer rechtop zetten. Dat scheelt vaak flink.

Ik merk dit ook heel erg met mijn zoontje. Alles is een strijd tegenwoordig. Ik kan ook nog steeds niet met hem richting de speeltuin lopen zonder dat hij 100x stil staat en weigert te lopen. Zijn we er eindelijk, wil hij niks doen in de speeltuin. Dan dus de lange tocht maar weer terug. Opruimen is rennen door het hele huis om niet op te hoeven ruimen of maar op de grond liggen. Dus doen nu vaak speelgoed in zn handen en dan maar met onze handen zijn handen vasthouden met het speelgoed erin om toch maar op te ruimen. Mijn man heeft sneller zoiets van ik doe het maar dan. Wat tussen ons ook echt wel tot veel spanningen leidt. Supermarkt durven we gewoon echt haast niet meer. Eigen karretje hielp altijd, maar dit ook niet meer. Toen was waar je kratjes op de grote kar kan zetten "in" om daar op te staan. Maar tegenwoordig is het heel de winkel door sprinten en alles willen pakken en op de grond liggen als het niet mag. En heel eerlijk? Ik word er echt wanhopig van. Ik loop al bij de poh ivm een burnout/ptss vorig jaar, maar het helpt echt niet mee dit. Ik wil zo graag rustig blijven maar merk dat dit steeds moeilijker wordt. Zeker omdat hij ook niet praat en daardoor de communicatie erg moeilijk gaat.

En als de wandeling en 100x stilstaan en overal naar kijken wat hij wil nou eens de activiteit kan zijn? En kan je hem geen taakjes geven in de winkel? Ons zoontje scant de boodschappen, of hij helpt dingen zoeken. Of als hij dus nergens aan meewerkt, gaat hij in de wagen. Soms dan onder kort en luid protest. Maar ik doe dan ook niet boos. Ik zeg dan, het lukt jou niet, dat geeft niet, ik help jou en zet je in de wagen. En dan ga ik gewoon doen wat er gedaan moet worden. Maar ik snap dat je er gek van wordt hoor. Maar met de peutertantrums is irritatie of boos worden echt olie op het vuur. En dat opruimen? Tuurlijk proberen, doet hij het niet? Dan doe jij het lekker. Helpt hij wel? Dan prijs je hem de hemel in en vertel je papa later in zijn bijzijn hoor goed hij dat deed. Mijn nu 4 jarige wilde nooit opruimen, nu ruimt ze uit zichzelf de hele kamer op, brengt ze zelf haar bord naar de keuken en ruimt ze zelfs mijn mok op als ik die heb laten staan. Voorleven en aanmoedigen motiveren meer dan dwang en boosheid.

Ik sluit.me hier helemaal bij aan. Maar dar vraagt dus war regulatie vaardigheden bij jezelf. Overigens: bij ons werd opruimen reuze interessant sinds ze een eigen bezempje heeft ene en mini stoffer en blik. Ok ik moet daarna wel nog opnieuw zelf opruimen want ze veegt natuurlijk alles alle kanten op, maar je kunt iig een pedagogisch punt maken. Dat is hij ons: bijv als ze brood wrleggooit omdat ze een 5e banaa ln wil, mag ze later brood even bij elkaar vegen. Verwacht geen schone vloer, maar wel een inzet tot hulp (niet als duidelijk straf, maar als logisch gevolg op dst t op de grond ligt). Dus mias kan zoiets nog een tip zijn

Ik ben het hier grotendeels mee eens maar ook weer niet helemaal. Ik word gewoon boos hoor. Kom op hee, ik ben vandaag 40wkn zwanger. Doe me een lol. Vanmorgen kreeg hij een bui omdat hij maar 5x zijn nachtlampje aan en uit mocht zetten en niet 6x. Vervolgens natuurlijk ook steigeren met aankleden, opeens niet aan tafel willen komen. Ik heb daar geen zin in hoor, het kost mij nu even al moeite genoeg om zelf op te staan, aan te kleden, zeker als ik hem ook nog de commode op moet tillen omdat hij er een spelletje van maakt en dus weigert via het trappetje de commode op te gaan. Dan zeg ik echt wel: ik vind dit gedrag helemaal niet leuk van jou. Nu even meewerken. Vervolgens mag hij weer kiezen welke kleren hij aan wil en wat als eerste, maar als hij daar dan óók weer een spel van maakt, dan doe ik het gewoon. Dan maar blèren. Jammer dan, ik ben ook thuis en niet op mijn werk en dus niet alles is perfect. En dat hoeft van mij ook niet. Soms zeg ik: *naam kind*, zijn wij vriendjes? Dan zegt hij 'jaaa'. En dan zeg ik: 'en wat doen vriendjes? Die helpen elkaar. En die zijn lief voor elkaar. Dus ik help jou met aankleden. En jij helpt mij en klimt nu op de commode.' Soms werkt dat gewoon. 😅 En soms niet en dan hebben we een vervelende ochtend/middag/avond en dan zij het zo. Volgende keer beter.

Vermoeiend hè. Het ene kind is het andere kind ook niet, heb ik inmiddels wel gemerkt. Ik neig ook snel naar toegeven maar dat is eigenlijk niet handig. Bij ons speelt ook nog eens dat ons zoontje per se mij voor alles wil. Als papa iets doet of hem helpt dan wordt hij zó mega kwaad. En als ik dan help dan is het wel goed. Soms.. ook niet altijd haha. Er zit echt een koppie op die kleine van ons 🙈

Ik ook hoor 🙈. Twee keer vragen en uitleggen waarom iets moet gebeuren en dan ben ik er klaar mee. Dan wordt ik wel gewoon boos (voor zover je boos wordt op een 2 jarige uiteraard) want anders komt het gewoon niet binnen lijkt het. Maarja, leuk is anders. Zeker als je hoogzwanger bent. Respect, nog even volhouden 🙌

Maar dat jij het gewoon doet is prima. Alleen kan je er dan bij zeggen, zo lukt het niet dus ik ha je helpen. Dan haal je de boosheid eruit. Niet te doen zo hoogzwanger, dat snap ik heus, maar tegelijk, je zoontje kan er niks aan doen dat dat zo is. En tuurlijk mag hij niet met lampjes spelen, dat is hier ook een ding. Maar het ging ook over reageren op driftbuien en niet om corrigeren als ze echt iets doen dat niet mag. Als hij dan boos wordt hier wacht ik op een moment om hem weer af te leiden met een vraag of opdracht. Vaak helpt dat wel, omdat hij het dan vergeet zegmaar.

Jaa ik bedoel ook reageren op driftbuien. Hij kreeg een driftbui omdát hij op een gegeven moment moest stoppen met klooien met z'n lampje. 😉😅 Ik weet niet helemaal zeker of ik de boosheid er altijd uit WIL halen. Al is boosheid misschien het verkeerde woord, maar bedoel ik "even echt klaar ermee zijn". De wereld draait gewoon om hem én mij. Zeker niet alléén om mij, dat zou volslagen absurd zijn, maar óók niet alleen om hem. Dat kan gewoon niet. We doen er allebei toe en we hebben (zeker nu) allebei onze beperkingen. Hij kan zijn emoties nog niet goed reguleren, dat is prima, maar ik ben chagrijnig als ik 4 harde buiken verder ben omdat hij niet wil dat ik hem aankleed. Dat mag er ook zijn vind ik. Hij kan er zeker niets aan doen dat ik zwanger ben, maar het is wél een doodnormaal onderdeel van het leven dat je met 2 jaar oud een brusje krijgt en dus daarvoor een tijdelijk fysiek wat beperkte mama hebt. :) Ik heb vrijdag met 39+4 nog peutergym gedaan met hem, we wandelen nog 1,5u, hij komt geen beweging tekort, dus bij het aankleden wil ik gewoon dat hij meewerkt. 😅