Ik heb al 4-5 maanden een relatie met me vriend. Hij heeft een zoontje van 4 jaar. Toen die mij voor het eerst zag vond ie het best spannend, maar toen ik met hem bleef spelen werd hij langzaam weer zichzelf.
Ik probeerde niets te forceren. Ik wilde er gewoon zijn, oprecht en met liefde, en hem zelf laten bepalen wat hij voelde.
En toen hoorde ik vooor de eerste keer dat ik “mama” werd genoemd, bleef de tijd even stilstaan.
Niet omdat ik het verwachtte.. maar omdat het mijn hart raakte op een plek waarvan ik niet wist dat die bestond.
Ik ben geen mama door geboorte,
maar op dat moment voelde het alsof liefde even genoeg was.
Alsof al het twijfelen, aanpassen en zoeken naar mijn plek ineens zin kreeg.
Het was geen groot gebaar.
Geen publiek.
Alleen één woord en een hart dat smolt.
Misschien wist jij niet wat het met mij deed,
maar voor mij betekende het alles.
Dat ik gezien werd.
Dat ik mocht blijven.
Dat ik, op mijn manier, mama mocht zijn.
Mama houdt van je Ivan.🩵