Grot broer en grote emoties

Ik snap dat dit je verdrietig maakt. Bij een tweede denk je aan hoe leuk het zal zijn als ze straks samen spelen en deze fase is alles behalve 'dan vermaken ze elkaar'. Wij zitten in dezelfde fase, ik vond jou verhaal super herkenbaar. Verschil is wel: bij ons is de reactie meer naar papa en mama qua slaan- of schopbewegingen. Ik denk met dezelfde reden: aandacht. Wij besteden ook echt veel aandacht aan hem, maar ik merk ook wel dat hij toch ook even heel aanhankelijk wordt soms. Wij reageren hetzelfde. Verder zijn we van de 'gentle' opvoeding en leggen we vaak dingen uit, maar anderen pijn doen is een harde Nee. Ik spreek daarna altijd wel met hem over wat hij voelt of voelde, al zijn we samen nog wel op zoek naar de juiste woorden. Ook geef ik hem ideeën over hoe hij zich op een andere manier kan uiten: zeggen dat hij boos is of juist een knuffel wil, even wild met de benen zwaaien of rond rennen, of dansen (boos of bljj mag allebei 😉. Ook wij laten ze niet samen alleen. De grote broer is zo jong, die kun je nergens verantwoordelijk voor houden.. Je moet ongelukken voorkomen, of hij nou zou willen pijn doen of helpen (baby vast uit de box halen ofzo en dan laten vallen...). Je doet het denk ik helemaal goed (hoop ik 😉), laten we maar hopen dat het een fase is. Op z'n minst kan die kleine straks tenminste zichzelf verdedigen op een punt. Maar laten we hopen dat peuter eerder aan het nieuwe normaal gewend is en er ook oké mee is.

Ik herken mij ook in wat lichtere mate in de situatie. Hier een baby van 6 weken en een peuter van bijna 3 jaar. Ik lees heel graag mee. Super begrijpelijk dat het zwaar is voor jullie. Ik vind t heel erg klinken alsof jullie er alles aan doen en liefdevolle ouders zijn. Probeer het positieve gedrag van de peuter te benadrukken en de tijd/aandacht nemen om je peuter te betrekken in de zorg voor de baby (als jullie dat niet allemaal al doen). Ik leer bijvoorbeeld onze peuter dat ze mag helpen met op t rugje kloppen na het drinken. En dat er dus een verschil is tussen kloppen en slaan. Het gaat zeker niet altijd goed, maar ik leg de nadruk op als t wel goed gaat. Als ze slaat moet ze direct naar de gang. Ze slaat ook wel eens ons en dan loop ik zelf weg of moet ze ook naar de gang. Dat zijn echt harde grenzen en ik probeer altijd dat aan haar uit te leggen. Tja echte gesprekken is nog wel lastig met een peuter. Ze ervaart zoveel emoties en t op de juiste manier uiten is complex.

Dank jullie voor jullie uitgebreide reacties en natuurlijk voor jullie hoop ik ook dat het snel beter wordt! Fijne dagen en eerste kerst van de baby’tjes 🎄

Ik zie dat dit een topic van een maand geleden is, maar ik vroeg me af hoe het nu gaat? Ik herken heel veel van je verhaal. Wij hebben een baby van 9 weken en onze zoon wordt volgende week 3. Wij merken het vooral als onze baby in haar huil uurtje zit. Dan kan hij ineens heel lelijk doen en slaat zn gedrag om. Uiteraard corrigeren we dit meteen, maar ik vind het ook erg heftig. Het zal wel bij het ‘wennen aan de nieuwe situatie’ horen, maar het is niet leuk. Zeker op de dagen dat ik alleen ben met 2 kids kan ik er onwijs tegenop zien. Gelukkig is hij ook heel vaak lief voor zijn zusje en wordt ze overspoeld met kusjes, aaitjes en knuffels. Geen tips dus, maar wel herkenning.