Zoontje vriendin slaat en duwt mijn zoontje

Ik zou eerlijk zijn. Precies dit zeggen. Als je laconiek reageert zou ik inderdaad wat afstand nemen, hoe kut het ook is💜

Zij moet zelf weten hoe ze de opvoeding doet, maar jij kan kiezen of het daarbij nog oke is om jouw zoontje daarbij te hebben. Ik zou zelf een tijdje niet meer met de kinderen erbij afspreken als zij niet bereid is haar zoontje tegen te houden. Lekker naar je moedergevoel luisteren. Als jij er buikpijn van krijgt is er echt een grens bereikt

Heel hard om te zeggen maar misschien moet je je mond opentrekken en het voor je kind opnemen. Als ik dit zo lees vind ik dit geen normaal gedrag! Beetje aftasten is niet erg maar dit klinkt wel heftig ! Hoop dat je vriendin dit snapt, sterkte!!

Ik vind dit geen normaal gedrag. Persoonlijk, maar wellicht vrij had om te zeggen, vind ik het zelfs het begin van pestgedrag en het in de hand werken van een pestkop. Namelijk een persoon die denkt dat hij maar alles kan, omdat niemand aangeeft wat wel/niet kan. Ik zou wat je hierboven schrijft eens aangeven bij die vriendin en vragen hoe zij denkt dat deze kinderen dit dan oplossen. Want kinderen op deze leeftijd moeten nog leren wat passend gedrag is en hoe samen te spelen. Op deze manier gaat dat bij haar kind in ieder geval er niet van komen..

Ik snap je gevoel heel goed. Voor mij persoonlijk zou het geen normaal gedrag zijn. Zou mijn kind dit bij een ander kindje doen, zou ik hem écht straf geven en er niet laconiek over doen dat ze het maar moeten uitzoeken. Jullie opvoeding ligt duidelijk niet op 1 lijn en dat mag, maar ik zou er wel wat van zeggen. Misschien aangeven dat je er letterlijk buikpijn van krijgt en het moeilijk vind om er wat van te zeggen? Als ze een goede vriendin is zal ze naar je luisteren en er rekening mee houden

En wat versta je dan onder ‘je mond opentrekken’? Zoals beschreven corrigeer ik haar zoontje nu ook, o.a. door ‘stop’ te zeggen en hem weg te halen bij mijn zoontje. Maar ik kan hem moeilijk een flinke uitbrander geven, het is immers niet mijn kind. En zolang hij niet van zijn eigen ouders leert dat dit gedrag niet oké is, dan kan ik zeggen of doen wat ik wil maar denk ik niet dat het zijn gedrag verandert.

Volgens haar moeten andere kinderen (hij doet dit ook bij kinderen van gemeenschappelijke vrienden) voor zichzelf opkomen. Dus een duw/mep terug geven of speelgoed terug pakken. Maar zo voeden wij en andere vrienden onze kinderen niet op😅

Ik ga inderdaad voorlopig niet meer met de kinderen erbij afspreken. En als ze vraagt om een speeldate ook wel eerlijk aangeven wat de reden is! Maar dan wel vanuit mijn zoontje (hij vindt het niet fijn en leuk) en zonder oordeel (die ik wel heb🙈).

Ik denk dat je best een oordeel mag geven hoor. Zeggen: Ik vind het niet een fijne situatie voor mn zoontje. Je mag daar best eerlijk in zijn.

Heel goed dat je hem stopt. Maar bedoelde meer tegen je vriendin, zou gewoon zeggen dat je dit niet oke vind naar jou kind. Straks voelt jou kind zich er niet meer veilig en wilt hij niet meer spelen met het kindje van je vriendin.

Aah zo! Ja dat vind ik dus een hele lastige, omdat je dan toch al snel op het verwijt uitkomt ‘jij voedt je kind niet goed op’. En daar wil ik juist van wegblijven, want ieder zo zijn opvoeding. En dat staat los van de vriendschap. Ik denk dus door mijn zoontje niet meer te laten spelen dat het signaal snel genoeg duidelijk wordt. En ik denk dat ze ook snel genoeg gaat merken dat andere ouders hun kindje ook niet meer met haar zoontje willen laten spelen, hoe verdrietig ook.

Ja ik snap je hoor je wilt je vriendschap ook niet op het spel zetten of haar op der tenen trappen. Indd zonder kids afspreken en misschien vraagt ze er wel eens naar.

Het andere kindje corrigeren zou ik inderdaad ook doen. Ik corrigeer de neefjes van mijn zoon ook gewoon als de ouders niet reageren of het niet zien gebeuren. Als een ouder het wel ziet gebeuren en structureel niks doet zou ik daar heeeel snel klaar mee zijn. Je kunt gewoon aangeven op deze manier: ‘ik vind het fijner om voorlopig even met zn 2en af te spreken zonder de kinderen erbij. Ik zie dat er op dit moment niet fijn samen gespeeld kan worden. Misschien dat we het over een paar maandjes weer eens kunnen proberen.’ Mocht zij dan vragen waarom het samen spelen volgens jou niet goed gaat kan je er verder op in gaan door aan te geven dat het voor je zoontje niet fijn is om geslagen te worden en dergelijke. Dan zal ze hoop ik zelf wel gaan inzien dat ze met deze aanpak geen speelafspraken overhoudt.

Ik heb je bericht vanmiddag gelezen en ik werd er echt boos om. Ik merk dat die gevoelens nog niet helemaal weggezonken zijn dus ik wil beginnen met: ik sta aan jouw kant!!! want ik weet niet zo goed hoe ‘neutraal’ mn bericht er uiteindelijk uitkomt. Dus ik hoop dat je met dat in je achterhoofd de intentie achter mn bericht kunt lezen😳 Hoe je het schrijft lijkt het net of je zoontje elk samenzijn mishandeld wordt en de mama’s er een beetje bij zitten en er naar kijken. De een omdat ze bang is een vriendin te verliezen en de ander omdat het haar vrij weinig interesseert. In een van de latere reacties las ik dat je gelukkig wel ingrijpt wanneer het kereltje op oorlogspad is. Daarnaast gaat jouw vriendin, die jij hoog genoeg hebt zitten om de vriendschap niet te willen beschadigen, tijdens een playdate volledig voorbij aan jouw gevoel als mama van een geslagen of gepest of geduwd kind. Vind ik ook niet heel liefdevol naar jou toe. Bijna alsof ze gewoon schijt heeft aan jouw mening (wellicht een patroon?!?) Ik snap dat je het lastig vind en liever afstand neemt zonder de boel op spanning te zetten maar ik vind (en wat ik vind kan ik in de hoogste boom hangen, daar ben ik me echt wel van bewust) dat jij hier vanuit jezelf omwille van die vriendschap (daarin mag je tenslotte eerlijk zijn toch?) je mening mag geven en mag uitleggen waarom je de kindjes uit elkaar wil houden. Zou t zeker niet vanuit je zoontje doen. Ten eerste, hij is nog geen 2. Is nou niet alsof je een heel diepgaand gesprek over zijn diepste gevoelens hebt kunnen voeren met hem en daarnaast, JIJ vind het niet normaal hoe dat andere mannetje jouw prinsje behandeld en hoe zij niet ingrijpt. Uiteindelijk kom je er niet onder uit om uit te leggen waarom je afstand neemt en waarom jij anders denkt dan zij. Dus dan kan je maar beter voor jezelf en je zoontje opkomen en alles eerlijk op tafel leggen. Uiteindelijk mag een ieder zn kind opvoeden of niet opvoeden hoe hij wil maar dat heeft consequenties. Ook voor haar.

Haha ik snap inderdaad dat het bericht over kan komen als ‘we staan erbij en kijken ernaar’. Maar zo gaat het niet, ik zit er dus zelf continu bovenop als een politieagent omdat ik ze geen seconde uit het oog wil verliezen en meteen wil kunnen ingrijpen als het fout gaat. Dat doe ik dus ook door hem te corrigeren en mijn zoontje te troosten. Maar ik zit dan dus ook niet meer relaxed. De afgelopen keren waren er meer kinderen bij, waren we buiten (speeltuin) of bij haar thuis. Toen konden mijn zoontje en ik zelf kiezen om te vertrekken (wat we ook een paar keer hebben gedaan maar op bijv. een verjaardag van een ander bevriend kindje kan/wil je dat ook niet). Ze heeft toen echt wel aangevoeld aan mijn houding en gedrag dat ik het niet oké/prettig vond (we kennen elkaar al ruim 20 jaar). Maar afgelopen weekend waren ze dus bij mij thuis, onze mannen waren er niet bij (weekend weg) en ik zou voor ons gaan koken. Er waren dus al 3 incidenten gebeurd voordat ik begon met koken. Dit resulteerde uiteindelijk in mijn zoontje compleet overstuur op mijn arm terwijl ik in de pastasaus moest roeren😅 En dat was dus het moment waar het voor mij knapte en ik er buikpijn van kreeg. Ik kon ze moeilijk naar huis sturen op dat moment. Ik voel nu toch ook wel de behoefte om open kaart te spelen, het zit me al sinds afgelopen weekend niet lekker.

Ik wil iedereen in ieder geval bedanken voor de reacties, voel me gesteund dat dit gedrag dus niet normaal gevonden wordt! En sommigen zijn ook terecht kritisch op mijn eigen handelen. Ik ben van nature niet altijd assertief genoeg, maar voel wel heel sterk de behoefte goed op te komen voor mijn zoontje en zeker niet over zijn grenzen te laten gaan! Dus ik ga er zeker wat mee doen🫶

Mijn reactie is mssn wat heftig maar ik snap je terughoudendheid ook volkomen. Ik heb zelf met de eerste verjaardag van mn dochtertje niet ingegrepen toen iemand over haar grens ging en ik heb daar tot de dag van vandaag spijt van. Uiteindelijk willen we allemaal het beste voor ons kindje, je vriendin ook. We hebben alleen allemaal andere ideeën over wat het beste is. En als je het mij vraagt had je ze JUIST met het eten moeten wegsturen. Om je punt kracht bij te zetten. Zij wil dr kind niet corrigeren maar dat kind heeft zich in jouw huis wel te gedragen naar jouw huisregels. Als hij 3 uur lang op je bank zou springen of op je tafel zou tekenen met potloodjes en ze er niks van zou zeggen, zou je ook een eind aan de afspraak gemaakt hebben. En ws niet je bank of tafel buiten bereik zetten, zoals je nu wel met je zoontje hebt gedaan. Maar ik vind het knap dat je nu toch neigt naar het gesprek aangaan! Het vergt moed maar voor het welzijn van je kind (en uiteindelijk ook het hare als ze wat van je aan wil nemen) doe je alles. Succes en hou ons op de hoogte! ♥️

Zoals ik al zei dat is niet opvoeden maar pestgedrag in de hand werken. Maar hé ieder zijn maniertjes.. Sterkte met de situatie!

Ik begrijp goed dat dit je vriendschap toch wat onder druk zet. Anderzijds denk ik dat je een kind van een ander echt mag aanspreken wanneer hij/zij een ander kindje pijn doet. Hou het bij jezelf. ‘Ik vind het niet goed dat jij X slaat, dat doet pijn’. Of in het algemeen ‘we slaan hier niet/doen elkaar geen pijn’. ‘ik wil dat jij stopt met slaan’. En wat jouw vriendin er van vindt, zou me op dat moment echt weinig interesseren. Tuurlijk is het fijn als kinderen leren dat ze voor zichzelf mogen opkomen, op een goede en normale manier. Maar zij mag gewoon haar kind opvoeden en regels geven. Ik gok dat dat de basis is. En jouw kindje wordt vanzelf weerbaarder maar moet zich eerst veilig voelen wil hij ook hierin kunnen groeien. Goed dat je even afstand neemt. Het is een lastige situatie!

Jouw huis, jouw regels. Dus inderdaad prima om te zeggen: hier slaan we niet, als je dat wel doet, dan... (even uit de situatie halen, of speelgoed waarmee hij slaat weghalen, logische consequentie). En eventueel jouw kindje leren stop te zeggen, zodat hij ook weet wat hij moet doen in zo'n situatie. Kindje van mijn schoonzus slaat en duwt ook vaak, wordt daar overigens gelukkig wel op aangesproken altijd, maar ik vind het wel fijn om mijn zoontje van net 2 aan te leren dat hij in zo'n geval stop kan zeggen. En dan helpen wij of de ouders van het andere kindje hen om het samen weer goed te maken.