Bevalverhalen

@mod kan deze ook worden toegevoegd aan december?

Mijn bevalling op 14 oktober. 40+5 – Nacht Om 03:30 werd ik wakker van de weeën. In mijn onderrug voelde ik om de tien minuten een pijn die leek op hevige menstruatiekrampen. Al snel werden ze sterker en kwamen ze elke 4 à 5 minuten. Om 04:20 belde ik de verloskundige. Ik had toen elke vier minuten weeën. We spraken af om nog even af te wachten; in de tussentijd zou ik onder de douche gaan. Om 06:15 belde ik opnieuw. Het warme water had de scherpe randjes van de pijn iets verzacht, maar echte verlichting of vermindering was er niet. Integendeel: de weeën kwamen nu om de drie minuten. Daarmee was het duidelijk dat de bevalling echt was begonnen. Om 06:45 kwam de verloskundige voor een controle. Ze sprak over 1 cm ontsluiting 😢. Vanaf dat moment sloeg de angst toe. Hoe moest ik deze pijn nog uren volhouden? 😰 Ze zei dat ik haar opnieuw moest bellen zodra de weeën frequenter of heviger werden, en vertrok weer. Om 08:00 belde ik opnieuw en zei dat ik het echt niet meer volhield. De weeën kwamen elke minuut, de ademhalingstechniek werkte niet meer, omdat de ene wee direct in de volgende overging. Er was geen pijnvrije pauze meer om even op adem te komen 😢. De verloskundige kwam weer en constateerde 3 cm ontsluiting. Toen ze me zo zag, was ze het met me eens dat ik deze pijn op deze manier niet zou volhouden. Ze belde het dichtstbijzijnde ziekenhuis en vroeg om een epidurale ruggenprik. Omdat het ochtendspits was, was ik bang voor de file, maar الحمد لله was de weg vrij en binnen 20 minuten waren we in het ziekenhuis. Daar werd ik opnieuw onderzocht: nog steeds 3 cm 😢. We gingen naar de anesthesie-afdeling voor de epiduraal. De weeën kwamen zo snel achter elkaar dat ik niemand meer echt zag; ik was volledig gefocust op de pijn. Het voelde alsof ik me helemaal had afgesloten van de buitenwereld. De prik werd gezet, en eerlijk gezegd: ik voelde er bijna niets van. De pijn was zó hevig en zonder pauzes, dat ik denk dat ik het niet eens had gemerkt als ze op dat moment in mijn arm hadden gesneden. De anesthesist zei dat de epiduraal was toegediend, maar dat we 20 minuten moesten afwachten en dat het ook kon zijn dat hij niet zou werken. Die mogelijkheid maakte me ontzettend bang 😢. Maar الحمد لله voelde ik de pijn langzaam afnemen. Het voelde alsof alles verdoofd raakte. Op de monitor kon ik nog steeds zien hoe sterk de weeën waren, maar ik voelde ze alleen nog licht. En met die lichte pijn was ik meer dan tevreden. De uren gingen voorbij en de ontsluiting vorderde langzaam. Rond 19:00–20:00 uur had ik volledige ontsluiting: 10 cm. De werking van de epiduraal begon af te nemen. De arts zei dat ik nog een uur moest wachten, zodat de baby verder in het geboortekanaal kon zakken. Na dat uur, toen de pijn weer toenam, riep ik de verpleegkundige. Ze zei dat de artsen bij een andere bevalling waren en dat ik moest blijven wachten. Ik keek inmiddels op YouTube naar filmpjes over hoe je moet bevallen en zei tegen de verpleegkundige: “Als de dokter niet komt, dan doe ik het zelf wel” 😅. Rond 20:45 kwamen er twee arts-assistenten en begon het persen. Mijn temperatuur was hoog en ik was volledig uitgeput. Ik had nauwelijks nog kracht om te persen. Zowel mijn hartslag als die van de baby gingen omhoog. Ze overlegden telefonisch met de specialist. Die gaf nog één uur tijd: als de baby dan niet geboren zou zijn, moest het een keizersnede worden. Ik dacht: “Als ik na alles wat ik heb doorstaan alsnog een keizersnede krijg, zou dat zonde zijn.” Met mijn allerlaatste kracht en energie ben ik blijven persen. Om 21:36 hield ik mijn zoon eindelijk in mijn armen 🤍. Daarna: een tweedegraads scheur en hechtingen. En nu? Mijn baby is 15 maanden oud en ik ben 36+6 weken zwanger 🙂

Wat heftig allemaal! Het klinkt beetje zoals bij mij, alleen ik moest ingelijd worden met een ballon doordat er ontlasting was in het vruchtwater. Dus ik kreeg met 1 cm ontsluiting al een ballon inleiding. En de pijn was ook niet meer vol te houden op een gegeven moment. Ik gebruikte het Tens apparaat tegen de pijn, maar die gaf me alleen maar meer pijn 🤣. Dus op een gegeven moment de epudiraal gevraagd bij 5 cm ontsluiting en ook uitgescheurd. Ik heb nu een dreumes van 18 maanden en ben 37.6 weken zwanger.

Haha ookal zwanger? Na een heftige bevalling lijkt het wel alsof we geen genoeg hebben gehad aan die pijn🤭. Veel succes straks 💪🍀

Hahah jaa! Maar ik heb al aangegeven aan de verloskundige dat ik weer een epiduraal wil. Dus het wordt op tijd bellen en ze zeiden vanaf 3 cm kan ik hem al nemen. Dat geeft wel een rustig gevoel vantevoren. Ga jij ook weer pijnstilling nemen? In sha allah verloopt jou bevalling ook vlotjes 🤲

Goed dat je het zegt 😨, daar had ik nog niet aan gedacht om het vooraf aan te geven. Dat ga ik zeker doen, want met zo’n weeënstorm zou ik het geen tweede keer lang volhouden. Ik zou dan veel sneller in paniek raken 🫠. In shā’ Allah 🤗

Ja dat gaat je een veel beter gevoel geven voorbereid meer. Ookal zeggen ze dat een bevalplan nooit helemaal kan lopen zoals je wilt haha. Maar we gaan ervanuit van wel 😋

Gisternacht begonnen de weeën om 03.30 verloskundige kwam om 09.00 ik zat op 3 cm. Dit vorderde verder niet meer tot 16.30, toen heeft ze me gestript. Daarna ging het als een sneltrein. De weeën kwamen regelmatiger en pijnlijker. Verloskundige kwam om 18.30 ik zat op 5 cm en mocht naar het ziekenhuis. Ondertussen in de auto zijn mn vliezen gebroken. Ik kreeg persdrang, het leek wel alsof we 3 uurtjes in de auto zaten. Eenmaal aangekomen in de kamer aangegeven dat ik persdrang heb en een ruggenprik wil. Was dus te laat want ik zat ineens al op 9 cm! Nog even geduld en ik mocht persen. Na een half uur persen was ze daar dan🩷. De placenta kwam na 1x meepersen er ook uit. Verder wat scheurtjes aan over gehouden. Sinds de nacht weer lekker thuis.

Gefeliciteerd!!

Dankjewell🩷

Op 31-12-2025 is onze kleine man Lieuwe geboren. ‘s nachts van 30 op 31-12 voelde ik rond half 3 ‘s nachts een soort wee. Ik dacht het zal een oefenwee zijn. Om 3 uur kwam er nog eentje en om half 4 ook, dus 3 in een uurtje. Nadat de wee om half 4 kwam, kwam er om 2 min over half 4 nog een wee, waardoor ik besloot ze te gaan timen. Vanaf dat moment bleven ze een half uur lang om de 2,5 min komen daarna al om de 1,5 min en soms zelfs minder. Half 5 mijn man maar eens wakker gemaakt en meteen de VK gebeld. Deze kwam om 6 uur bij ons thuis en ik zat op 3cm. Ze zei ik kom om 8 uur terug als je dan op 5cm zit mag je naar het ziekenhuis. Om 07:15 trok ik het niet meer en heb ik haar gebeld. Ze is meteen terug gekomen en ik zat op 5cm. We mochten naar het ziekenhuis maar alles leek in slowmotion te gaan, de weg was glad dus we moesten rustig aan doen. Uiteindelijk waren we pas om kwart over 8 in t ziekenhuis. Daar mocht ik meteen een bad in! Ik vond het heerlijk erin te zitten en het remde de pijn een beetje. Half 10 zei ze dat ze wilde controleren op hoeveel cm ik zat, ik moest opstaan uit t bad, maar de weeën bleven komen en heb zeker een half uur, half rechtovereind ik t bad gestaan ik voelde me verstijfd. Uiteindelijk lag ik om 10:30 op het bed en bleek ik al 10cm te hebben. Ze zei me dat ik mocht gaan persen en dat ik erop moest rekenen dat t ongeveer 1 tot 1,5 uur zou duren. Dit was echter niet nodig want na ongeveer 20 minuten persen werd onze zoon geboren om 11:06. Ik had verder geen pijnstilling of iets, maar vond het al met al meevallen. Op het moment van het persen wel 100x geschreeuwd dat ik niet meer kon. Het werd nog even spannend toen de kleine in t vruchtwater had gepoept. De VK zei dat als t te lang zou duren ze een knip zou zetten omdat de poep een risico was. Maar toen ik dat hoorde van de knip besloot ik nog 1x zo hard mee te persen dat de kleine eruit kwam♥️ Ik voel me zo’n trotse mama! Onze kleine man deed het uitstekend, en we mochten om 22:30 dan ook nog naar huis!🥰 We genieten nu volop van ons mannetje dat eigenlijk heel rustig en stil is, en amper huilt! Succes en veel geluk voor alle andere dames 🥰♥️💪🏼

Wat wat een mooie bevalling! Gefeliciteerd ! Onze zoon is ook geboren op 31-12-25 maar dan om 11:13 uur.

Op 8 januari bevallen van onze kleine Scott. Met een zwangerschapsduur van 38+6. Donderdag middag was ik nog bij de verloskundige geweest voor een check. Ze heeft ook inwendig gevoeld maar mijn baarmoeder mond was nog een tuutje dus er was echt nog niks aan de hand. Ik zou ook volgende week gebeld worden om in te leiden. Savonds om 21:00 braken plots mijn vliezen. Ik heb gelijk gebeld met de verloskundige en moest nog even de weeën afwachten. Om 21:15 startte de weeën en kwamen gelijk om de 2,5 minuut. Dus gelijk de verloskundige terug gebeld en zij kwam kijken hoe het ging. Zij vond zelf ook dat het kort op elkaar kwam. En ze wilde even kijken of er al ontsluiting was. Toen bleek ik al ruim 4 cm ontsluiting te hebben. We hebben er voor gekozen om naar het ziekenhuis te gaan. Daar gingen we rond 22:15 naar toe. Al snel werden de weeën heftiger en ben ik onder de douche gegaan was in het begin heel goed op te vangen maar werd al snel te pittig. De verloskundige heeft om 00.30 gevoeld en had 6 cm ontsluiting. Uiteindelijk kreeg ik rond 00:45 persweeën en had ik bijna volledig ontsluiting de verloskundige heeft even geholpen om het laatste randje weg te krijgen en 00:56 is onze lieve Scott geboren❤️

Trigger warning: nare beval ervaring en verlies. Op 30 december is ons lieve zoontje geboren❤️ In februari 2025 verloren wij ons 1e zoontje met 27 weken zwangerschap. Daardoor heb ik deze hele zwangerschap veel angsten gehad over de zwangerschap zelf en de bevalling. Helaas was deze bevalling alles wat ik niet wilde dat er zou gebeuren. Ik werd (na heel veel zeuren) ingeleid met 38 weken. Maandagochtend om 8 uur mocht ik komen en had ik 2cm ontsluiting. Ik kreeg ontsluitingopwekkers en vanaf 2 uur smiddags begon de pijn heel heftig te worden. Ze zijn toen na 2 rondes gestopt met de medicatie. Om 8 uur savonds zat ik op 3cm en was de pijn ondragelijk dus kreeg ik een morfine prik. Een ruggenprik mocht nog niet bij zo weinig ontsluiting blijkbaar. Door de prik heb ik een paar uurtjes kunnen slapen, maar toen die om 3 uur snachts uitgewerkt was verging ik weer van de pijn. Gelukkig zat ik toen wel op 5 cm dus kreeg ik na weer urenlang zeuren ene ruggenprik rond 8 uur smorgens. Helaas zat de pijn heel hoog in mijn buik dus werkte de ruggenprik maar deels. Begin van de middag zat ik eindelijk op 10cm en moest ik gaan persen. Dit was ontzettend zwaar want de ruggenprik werkte dus nauwelijks en door de weeënopwekkers had ik een hevige weeënstorm. Vooral tussen het persen door had ik veel pijn. Rond 2 uur werd mij verteld dat zijn hartslag aan het afvlakken was en dat ze het met een vacuüm gingen proberen. Toen kreeg ik eerst een knip. Helaas klapte de vacuüm bij poging 4 van zijn hoofd af en heb ik tot slot nog met spoed een keizersnede moeten ondergaan. Daarbij was de ruggenprik zo gezet dat mijn longen verdoofd waren en ik zelf aan het zuurstof werd gelegd. Hierdoor heb ik de geboorte ook niet meer bewust meegekregen. Ze hebben hem meteen meegenomen en hij heeft even aan het zuurstof gelegen en had een hersenschudding en een hoofdwond overgehouden aan de vacuüm. Nadat ik (aan 2 kanten dus) was dichtgenaaid heb ik 2 uur op de uitslaapzaal gelegen en 5 soorten pijnmedicatie gehad. Helaas werkten ze allemaal amper. Uiteindelijk mocht ik 3 uur later pas naar mijn zoontje toe die op de Neo was geplaatst. Gelukkig ging het wat beter met hem, maar ik heb zelf om updates moeten zeuren en heb dus de geboorte gemist, maar ook lichamelijk contact en het eerste flesje etc. Mijn man was de hele tijd bij hem. Het enige wat ik wist was dat hij aan de zuurstof lag. De reden dat de bevalling niet lukte was een combi van zijn grootte (4260) en ligging. Los van het feit dat ik lichamelijk helemaal verrot ben heb ik het er ook mentaal erg zwaar mee. Als mama die al eerder een kindje is verloren vind ik alles wat er gebeurd is echt onmenselijk. Zeker gezien ik al van tevoren wist dat hij groot was en al heel duidelijk had aangegeven dat ik geen spoedsituaties wilde en da liever meteen een keizersnede. Ik hoop dat ik nirmand bang maak nu en dat bij jullir alles beter zal gaan.

Oh meid wat een verhaal zeg. Ik krijg gewoon kippenvel ervan. Ik had dit je zo niet gegund na alles wat er is gebeurd. Zoek alsjeblieft zo snel mogelijk hulp (als je dit nog niet had) en praat er zoveel als mogelijk over. Schrijf je vragen op en stel die aan je zorgverlener tijdens de na controle. Ik zou ook zeker een fysieke na controle eisen in het ziekenhuis als je deze nog niet hebt. Hopelijk zijn jullie lekker thuis en kunnen jullie alles laten bezinken. De gemiste geboorte en eerste uren met je zoon kan je niet inhalen helaas. Probeer zoveel mogelijk nu huid op huid met hem te liggen en die tijd te gebruiken. Heel veel sterkte ❤️

Ahh meid.. Wat een heftig en pijnlijk verhaal… Ik lees dit echt met verbazing. Juist met jouw voorgeschiedenis had er naar mijn gevoel sneller en daadkrachtiger ingegrepen mogen worden. Jij hebt duidelijk aangegeven wat je nodig had, en het is verdrietig dat daar niet meteen naar is gehandeld... Het belangrijkste nu is dat jij en je baby goede zorg krijgen en dat er ruimte is voor jouw gevoelens.. Mocht je later behoefte hebben om dit te laten beoordelen: ik zag onlangs een video van een jurist over medische fouten door menselijk handelen, video ging ook over medische fout bij bevalling. Ik deel ’m terinfo:https://vm.tiktok.com/ZGdmyjQg5/ Heel veel kracht en liefde voor jou en je kleintje 🤍

Vorige week ben ik bevallen van ons zoontje. Ik wilde eigenlijk thuis bevallen en had alles al weken klaar staan. Alleen voelde ik de kleine niet meer bewegen in mijn buik meerdere dagen op rij. Het ziekenhuis adviseerde toen de zorg overnemen en ik zou direct de volgende ochtend worden ingeleid. Dat was even slikken. Maar goed, medisch advies wilden we ook niet in de wind slaan. De verloskundige brak de volgende ochtend mijn vliezen en dan zou ze me 1,5 uur de tijd geven om te kijken of de weeën vanzelf zouden komen. En of ze dat deden! Binnen 3,5 uur is mijn zoon geboren in het bevalbad. Ik vond het best pittig, waarschijnlijk ook omdat het zo snel ging. Maar ik bleef wel rustig. Met hulp van de verloskundige en mijn vriend. Wij wisten niet of we een jongen of een meisje zouden krijgen. Dus het moment dat ik hem zo op mijn borst kreeg en we zagen dat het een jongen was, was heel bijzonder. Helaas bleek snel daarna dat ik teveel bloed verloor. Ze gingen mijn buik ‘masseren’ om de placenta eruit te krijgen. Dat vond ik wel pijnlijk. Ik verloor zoveel bloed dat er op de spoedknop gedrukt moest worden. Uiteindelijk moest ik ook met spoed naar de ok en onder narcose. Ik bleek een inwendige ruptuur te hebben opgelopen aan de vaginawand. Wat voor dit bloedverlies zorgde. Daarnaast had ook wat uitwendige rupturen. Alles is op de ok gehecht. Pas na iets van 2 uur was ik weer terug bij mijn baby en partner. Mijn vriend inmiddels al helemaal verliefd op hem. En ik moest hem nog gaan leren kennen. Ik was de eerste dagen ook heel zwak, had uiteindelijk 2 liter bloed verloren. Maar rond dag drie kwam ik ook lekker op mijn roze wolk. Ondanks dat eigenlijk alles gebeurde waar ik bang voor was, katheters, narcose etc. Kijk ik niet negatief terug op de bevalling. Ik ben heel fijn begeleid in het ziekenhuis. Geen moment bang of in paniek geweest.

Op de valreep nog in 2025 bevallen. Ik was 6-1-'26 uitgerekend. 29-12-'25 had ik nog een controle in het ziekenhuis. Ik stond onder controle omdat de kleine meid op p9 werd geschat, tijdens de controle bleek mijn vruchtwater niet genoeg en de doorstroming van mijn placenta had teveel weerstand. Ik werd daarom diezelfde avond nog ingeleid dmv een ballon. Deze werd 's avonds nog geplaatst en 's ochtends zat ik op 2/3 cm ontsluiting. Ze hebben vervolgens mijn vliezen gebroken. En ze hebben me weer opwekkers gegeven welke continu aan bleven staan. Dit heb ik volg gehouden van 8 tot 12 uur. Daarna hield ik het niet meer van de pijn. Ik vroeg hoe ver ik was en dit bleek 4 cm te zijn. Ik vroeg om een ruggenprik en gelukkig kreeg ik dat binnen een kwartier. Daarna was ik een ander mens, zo relaxed. Ik heb zelfs nog kunnen slapen. Om 17:00 uur op 30-12 kreeg ik persdrang. Omdat ik toen op 10 cm zat, mocht ik persen. Om 17:09 werd onze kleine meid geboren. Om 17:24 is de placenta geboren. De kleine kon nog niet goed op temperatuur komen dus ze mocht in de couveuse en we mochten nog een nachtje blijven. De 31e konden we 's ochtends naar huis. Met precies 39 weken is ze uiteindelijk gekomen. Het was een beetje een shock dat ik maandag de 29e spontaan moest blijven en mijn vriend de eerste nacht niet mocht blijven. Maar buiten dat om kijk ik heel positief terug op mijn bevalling. Ik zei van te voren dat ik doodsbang was voor de ruggenprik, maar uiteindelijk heb ik ze er om gesmeekt en hebben ze mij er zo goed doorheen geholpen in het ziekenhuis. We zijn nu 1,5 week verder en de kleine doet het goed op wat moeite met drinken na. Mijn eigen hestel gaat ook en ondanks de slapeloze nachten is het steeds meer genieten 🥰

Op 10 januari bevallen van ons tweede kindje. Ik was 41 weken zwanger. Donderdag op vrijdagnacht kreeg ik al wat weeën en verloor ook delen van m'n slijmprop. Uiteindelijk zakte de weeën af en heb ik nog wat kunnen slapen. Vrijdag overdag had ik zo nu en dan een wee die ik wrg moest puffen. Vrijdagnacht rond 01.00 begonnen de weeën weer om de 10 min te komen, welke ik goed weg kon puffen en op kon vangen. Nog een poging gedaan om te slapen maar dit lukte niet omdat de weeën inmiddels om de 5 min kwamen. Poosje aangekeken en weggepufd en kwamen toch weer om de 10 min. Rond 05.00 werden de weeën heel intens en kon ik deze niet meer goed wegpuffen. Uiteindelijk rond 06.00 de verloskundige gebeld omdat, die zou er gelijk aankomen. Half uur nadat we gebeld hadden kreeg ik persdrang, geprobeerd om dit zoveel mogelijk weg te puffen. Toch maar weer de verloskundige gebeld om.te.vragen hoelang het nog duurde. Ze zou er met 10 min zijn. Uiteindelijk kon ik ze niet meer weg puffen wel zoveel mogelijk geprobeerd maar heb ik de persdrang toegelaten met toestemming van de verloskundige die ons heel goed begeleidde door de telefoon. Ondertussen snel spullen klaargezet, ik moest eigenlijk in het ziekenhuis bevallen maar dat hingen we niet meer redden. De verloskundige was er om 07.00 en om 07.26 is ons zoontje geboren.

Mijn bevalling op 06-01-2026 Om 7 uur savonds heb ik de verloskundige gebelt met de woorden maat ik weer gigantische buikpijn had ( de vk dacht niet aan weeën omdat ik de pijn weg kon drukken wat ik ook met banden pijn kon ) Ik moest trug bellen als het pijnlijker werd Dus tegen kwart voor 8 heb ik de verloskundige weer gebelt van goh het gaat heel snel Ik had echt heel veel last ( iets in mij zei dat ik aan het bevallen was ivm dat ik heb lopen spugen toen) Tegen 5 over 8 was de verloskundige bij mij Om 20.18 herft ze gekeken om te kijken hoeveel cm ik had bleek al volledige ontsluiting te hebben En om 20.22 is ons meisje geboren Mijn vliezen waren nog niet gebroken is pas tijdens de bevalling gebeurd Ik heb totaal geen pijn of iets gehad nog last van ween gehad ( ik had namelijk gelijk last van persweeën ) Ik zal officieel in het zkh willen bevallen maar door dat het echt reuze snel ging heb ik niet eens moeite genomen om naar zkh te gaan Maar al met al heb ik wel een fijne pijnloze bevalling gehad Helaas had mijn vriend de geboorte van zijn dochter gemist ( die was onderweg van werk naar huis ) En de verdovings prikken waren echt om te janken dat vond ik echt verschrikkelijk hihi