Exreme slaapproblemen door verlatingsangst en eenkennigheid

Ik herken dit zeker! Begon bij ons op tweede kerstdag. Is nu sinds een week weer oké-ish met slapen. Maar verder echt het was een hel, incl. die eenkennigheid waar je het over hebt. Onze dochter heeft een prima leventje tot nu toe gehad, behalve de vele bezoeken aan het ziekenhuis met hart echo’s, ECG’s, onderzoeken etc maar die lijkt ze niet erg te vinden.

Ik snap dat je je zorgen maakt, maar ik ken genoeg kindjes die dit allemaal niet hebben meegemaakt en nu wel deze fase hebben. Als je echt denkt dat er iets is kan je misschien een keer langs te kinderarts ? Maar voor nu klinkt het gewoon als fase.

We hebben van de week een doorverwijzing voor de kinderarts gekregen omdat hij echt heel erg vaak ziek is en vaak antibiotica nodig heeft om er weer bovenop te komen. Ze willen toch even onderzoeken of er niet iets onderliggends is waardoor hij zo vaak zo hevig ziek word. Ik hoop overigens dat het gewoon pech is en dat dit inderdaad gewoon een fase is.

Ging het bij jullie vanzelf weer beter? Klinkt ook wel als een pittige tijd voor jullie met al die onderzoeken!

Ja het ging vanzelf weer beter! Maar het was echt een kleine hel deze fase. Begon al met krijsen omdat ze niet naar haar kamer wilde. Dan krijsen omdat wij niet weg mochten. Uit bed komen en huilend bij de deur gaan staan. Meerdere malen in de nacht krijsend wakker en niet terug willen gaan slapen. Kan nog wel even doorgaan, alles is voorbij gekomen. Het eenkennige zit er nog wel nu, ze plakt aan mij, maar het slapen gaat gelukkig dus beter. En ja, die onderzoeken blijven spannend. Als het goed is nu nog maar 1 keer per jaar naar de cardioloog, orthopeed, revalidatiearts, kinderarts en oogarts! 🤯 als zal het me niet verbazen als de cardio nog tijdelijk vaker zal moeten. Ach, we zijn het gewend…

Misschien kan je de alternatieve therapie eens proberen. De medische weg zal wss zeggen dat fysiek alles in orde is maar het zit vaak dieper. Ik denk aan, osteopaat om te beginnen...

Wat een pittige dingen heeft hij al meegemaakt! Ik ben geen expert op het gebied van verwerken van heftige gebeurtenissen dus daar kan ik niks over zeggen. Maar ik denk dat jij goed aanvoelt wat hij nodig heeft. En als dat nabijheid is zou hem dt zoveel mogelijk geven. Ik weet dat ik niets volgens de boekjes doe maar ik zou zeggen; leg een matras naast zijn bed zodat je naast hen kan liggen met een hand op hem, blijf bij hem tot hij slaapt (doen mijn man ik bij onze kids) en/ of neem hem bij je in bed als hij angstig wakker wordt (veilig samen slapen even goed lezen). Het kost meer tijd met naar bed brengen maar geeft ook rust (is mijn ervaring). Als je merkt dat de eenkennigheid en angst afneemt kun je weer oefenen met zelfstandig slapen. Ik zie het slapen als een kadans; soms met meer nabijheid, dan weer meer zelfstandig.

We slapen momenteel op een matras in zijn slaapkamer, dat is een eerste stapje (we sliepen samen op de bank omdat dat de enige plek was waar hij zich overgaf en in slaap viel). Inmiddels dus verplaatst naar een matras in zijn slaapkamer. Als volgende stapje gaat hij weer in zn Ledikant en ik op het matras en naast. Zo proberen we het een beetje af te bouwen.