Hoi lieve mama's,
Ik zoek even wat steun en (h)erkenning...
Mijn dochtertje (nu 6 maanden) gaat vanaf 8 april twee dagen naar de kinderopvang. We hebben gister een intake gesprek gehad en ik werd daar zo intens verdrietig. Het lijkt me een super fijne en rustige opvang, ze werken met natuurlijke producten en volgen overal het ritme van de baby in, helemaal waar ik achter sta, maar ik voel me echt heartbroken door het idee dat ik haar daar moet achter laten en dat ze dan geen idee heeft waar wij zijn, bij die wild vreemde mensen.
Voorbeeldje waar ik enorm van in paniek raak; ze laten de baby'tjes daar 10 minuutjes huilen om in slaap te vallen. Ik ben echt helemaal niet van het in slaap huilen. Ze valt bij ons altijd lekker in slaap in onze armen of aan de borst en het idee dat ze straks helemaal alleen in een bedje ligt te huilen scheurt me gewoon helemaal uit elkaar. Het laat me overal aan twijfelen, alsof ik tekort schiet.
Is dit gewoon wennen? Hebben meer moeders hier last van? Iedere keer als ik er nu aan denk dat ze daar binnenkort heen moet, moet ik huilenl. Ik voel me zo schuldig en het voelt zo niet oké, ondanks dat het echt een hele goede opvang is...
Ik moet weer aan het werk en wil dit ook echt graag, ik start mijn eigen bedrijf (een droom die uitkomt), maar het voelt nu zo tegenstrijdig omdat ik haar dan achter laat.
Help 😞
Liefs