Focus op mijlpalen na vroeggeboorte

Ik vind het leuk om te lezen hoe iedereen hier zo bezig is met de komst van haar kindje maar ik beleef het zo nog steeds niet. Op 30 weken hebben ze bij mij PE ontdekt, ik had op dat moment nog niet veel voorbereidingen getroffen want na IVF en een miskraam leek een kind krijgen nog onwerkelijk. Met 34 weken is mijn prematuur en dysmatuur dochtertje geboren. Ze bracht nog 6 weken door in het ziekenhuis, die hele roze wolk en bubbel is aan me voorbijgegaan. Nu ben ik 27 weken, mijn buik zit vol leven maar merk ik enorm veel spanning. Die weken waarin het "mis" ging komen er weer aan. Ik durf me nog niet aan de grote voorbereidingen te wagen. Het is zo een tweestrijd tussen "dit is een andere zwangerschap", "ik heb vertrouwen" en "ik wil mezelf beschermen en niet hopen op die babyweken die ik zo gemist heb". Ik heb 3 pakjes en wat knuffeldoekjes gekocht. We zijn het eens over de naam en de eerste versie van het geboortekaartje is klaar. Alle kleertjes maat 50 en 56 liggen in de commode. Maar verder dan dat ben ik nog niet. En het voelt jammer, alsof ik haar niet verwelkom. Herkent iemand dit na een eerdere zwangerschap die anders liep dan gehoopt? Ik denk heel erg in, ik moet die 30 weken voorbij, en dan de 34 weken en dan pas kan ik genieten, hopen, plannen.