Onverwacht zwanger van nr 2 - gevoelens alle kanten op

Heyhey, Ik ben ook afgelopen bevallen van mijn eerste kindje. En nu ben ik er 2e kerstdag achtergekomen dat ik weer zwanger ben. Ik vind het zo spannend, en lastig ook wel.

Hoi ik voel met je mee! Ben mei 2025 bevallen van mijn dochter en er rond kerst ook achter gekomen dat ik zwanger ben. Ik snap je zorgen helemaal, heb ze ook en lees graag even mee!

Ik ben 31 januari 25 bevallen van mijn dochter en ben nu 4.3 weken zwanger. Wij hebben er ook 2 jaar over gedaan om succesvol zwanger te raken van onze dochter en dachten zo’n vaart loopt het niet.. nu is 11 maanden ertussen niet zo kort erop als wat jij hebt, maar toch was ik ook verbaasd en verrast! Moet zeggen dat ik er eigenlijk alleen maar heel erg blij mee ben! Komt wel goed allemaal.. Mijn vriend is wel wat meer van zijn stuk.

Hoi, Ben nu zwanger van de derde. De oudste was 4 maanden toen we ontdekte dat we opnieuw zwanger waren. Tussen de oudste twee zit dus 13 maanden. Uiteraard af en toe wel pittig, scheelde dat de oudste in de kraamweek ging lopen. Maar ze zijn elkaars beste vriendjes en kunnen heel leuk samen spelen. Ze zijn nu 2 en 3, en zijn echt twee handen op 1 buik (uiteraard ook ruzies, zoals elke broer en zus) Snap dat het even schrikken is, was voor ons ook zeker. Maar het heeft ook heel veel mooie dingen.

Dankjewel voor je lieve reactie en het delen van jullie ervaring! Wat bijzonder om te lezen dat ze zo’n hechte band hebben, dat lijkt me echt prachtig om te zien. En gefeliciteerd met je zwangerschap van de derde! Mag ik je iets vragen? Had jij in die periode ook het gevoel dat je er echt bewust van kon genieten? Dat je er mentaal echt bij was, ondanks de drukte? Ik lees online namelijk vaak dat het met twee kindjes zo kort op elkaar vooral heel intens is, waardoor alles voorbij kan vliegen zonder dat je het echt bewust meemaakt. Dat idee vind ik best spannend. Ik geniet nu zó van mijn dochter en van deze fase. Ze maakt me iedere dag vrolijk en ik probeer heel bewust in het moment te leven. Omdat je deze periode maar zo weinig in je leven meemaakt, zou ik het jammer vinden als dat gevoel straks wegvalt. Ben heel benieuwd hoe jij dat hebt ervaren.

Dankjewel voor het delen! Heel herkenbaar dat ‘zo’n vaart zal het niet lopen’ na zo’n lange weg. Fijn om te lezen dat jij er zo blij mee bent, dat geeft vertrouwen. Bij mij moet het idee nog even landen hoor, maar dat komt vast stap voor stap.

Fijn (en ook wel geruststellend) om te lezen dat ik niet de enige ben met deze zorgen. Hopelijk kunnen we hier samen ervaringen lezen en elkaar een beetje steunen 😊 m’n hoofd maakt echt overuren. Waar ik bij de vorige zwangerschap intens gelukkig werd tijdens het vasthouden van een positieve test was het nu echt schrikken en voel ik me vooral angstig op het moment, terwijl het kindje uiteraard helemaal welkom is en ik van geluk mag spreken dat ik dit wederom mag meemaken.

Wat herkenbaar wat je schrijft. Het is inderdaad spannend en ook gewoon best lastig tegelijk. Fijn om te weten dat we niet alleen zijn hierin. Het voelt op dit moment zo dubbel, het moet echt nog even landen (ik weet het sinds afgelopen vrijdag). Hoe gaat dat nu met jou?

Het klopt wel dat je niet van alles kan genieten, zo ben ik met 20 weken al uitgevallen op werk omdat er kans op vroeggeboorte was. Heb ik 2x in het ziekenhuis gelegen wegens mogelijk vroeggeboorte en zwangerschapsvergiftiging (heeft niks te maken met kort op elkaar zwanger raken) Laatste weken van de zwangerschap minder van de oudste meegemaakt. Ook nachtvoedingen zijn toen hij 5/6 maanden was al overgenomen door mijn man of hij nam hem expres mee op pad zodat ik rust had maar dit kan ook zijn wegens mijn bekkeninstabiliteit die ik toen had. Al om al heb ik wel ervaren dat het iets minder bewust heb mee gemaakt maar zou het met de kennis van nu niet anders hebben gewild

Bedankt voor het delen van je verhaal. Wat je schrijft is tot op zekere hoogte herkenbaar voor mij. Op Oudjaarsdag ontdekt dat ik zwanger ben van nummer twee. Begin mei 2025 ben ik voor het eerst moeder geworden na een fertiliteitstraject. Als reactie op iemand anders lees ik dat je je zorgen maakt dat je met extra gezinsuitbreiding minder kan genieten door alle drukte. Dat je hier zo bewust over nadenkt en op reflecteert is volgens mij een prachtige basis. Dit zegt iets over wie je bent en waar je voor staat. Het gaat drukker worden, dat is een feit. Toch geloof ik dat het helpt om op die momenten ook in te checken: waar heb ik zelf invloed op? Als je dat praktisch maakt. Kun je bijvoorbeeld momenten verzinnen waarin je hier regie in terug neemt? Ik kan het niet voor je invullen, maar is minder werken bijvoorbeeld een optie voor jullie? Iedere avond opschrijven waar je zo van hebt genoten? Iedere twee weken een (mentale) agenda reminder om bij jezelf (en partner) in te checken of de snelheid van leven te behappen is en/of wat je kan doen om wat gas terug te nemen? Ik lees meerdere struggels, twijfels en gevoelens voorbij komen in je intro stukje. Hopelijk lukt het om jezelf wat tijd te gunnen. Of je alle antwoorden gaat vinden, weet ik niet. Hoe dan ook: veel wijsheid, toi toi toi. 🍀

Exact dezelfde situatie hier, ook een zoontje in juni. Nu weer zwanger. Vind het HEEL spannend. Dankbaar dat ik weer zwanger mag zijn, en hopelijk gaat alles goed (zie absurd veel berichten in deze app over miskramen dus echt gezegend als dit goed gaat). Maar idd de struggle van… het is nu zo leuk en ik geniet nu zo. Maar hoe is dat dan straks. En kan ik die aandacht verdelen. Wat dat betreft vraag ik me ook af of het heel anders is met 15 maand ertussen of bijvoorbeeld 2 jaar. Ik maak me ook wel zorgen over de drukte! Nachtvoeding en de energie die ik nu net een BEETJE terug heb. Ook wat voor druk het gaat geven op m’n relatie. Al met al… allereerst is de baby meer dan welkom. Maar dek dat we als mama’s ook soort van schuldgevoel al voelen naar de eerste en ook kijken naar onszelf van… wat blijft er voor ons als mama dan over aan tijd. Denk dat het goed is om te relativeren. Als er mama’s zijn waar er bijvoorbeeld wel 2 of 3 jaar tussen zit… zullen zij wellicht dezelfde stress gehad hebben.

Ja sterk he dat het dus blijkbaar wél zo’n vaart loopt. Ik denk dat ik al een flinke dosis ‘relaxhormonen’ door mijn lijf heb gieren, haha. Maar tuurlijk heb ik ook wel schuldgevoel richting mijn dochter. En maak ik me zorgen over hoe het straks allemaal moet. Maar dan denk ik ook weer ach ja, of je er nou 1 of 2 hebt.. haha 🤷🏻‍♀️ idk we gaan het allemaal meemaken!