Advies gevraagd..

Hallo, Ik heb nu 5+2 weken zwanger. We weten het sinds vorige week zondag. Ik had het met mijn partner al een paar keer luchtig gehad over de eerste week na de bevalling. Ik wil heel graag dan gewoon met zn 3tjes zijn, plus de kraamzorg natuurlijk. Nu hadden we het er net weer over, en bracht hij op dat hij graag wilt dat zijn moeder bij ons komt om te helpen, niet gewoon een paar uutjes maar de hele dag. En dat gaf mij lichtelijk paniek, ik ben een transman, maar heb nog geen operaties gehad. Ik loop dus groot deel van de dag in mijn binder. De enige die mij zonder binder ziet is mijn vriend. Ik wil er absoluut niet aan denken om zodra ik ben bevallen mezelf in een binder te moeten wurmen omdat zijn moeder rond loopt in huis. Daarnaast de momenten dat je zelf in bed ligt te herstellen en je eruit moet om de baby te pakken of iets dergelijks, wil ik niet eerst moeten kijken of mijn schoonmoeder rond loopt en anders een binder aan moeten doen. Ik schaam me niet voor mijn lichaam maar ik voel me niet comfortabel bij het idee dat zij me zo kwetsbaar ziet. Mij vriend is heel open minded maar snap mijn dysforie niet goed, omdat hij het zelf jooit gevoeld heeft. Dus hij kan het zichzelf niet voorstellen hoe dat moet zijn voor mij. En ik ben niet echt een held in uitleggen hoe het voelt. Hebben jullie advies? Voor hoe ik dit het beste bespreekbaar kan maken? Mijn partner wil het beste voor mij, maar hij is ook enorm close met zijn moeder, en ik wil ook niet zoiets van hem afpakken. Maar ik ben degene die emoties bevallen, en daarna moet herstellen. En samen met hem een nieuw rithmw moet uitvogelen. Het idee dat ik dan bezig moet zijn met hoe ik de slaapkamer uit stap maakt mij verdrietig. Want ik wil niet bezig moeten zijn daarmee, ik wil me gewoon kunnen focussen op de kleine, en niet op of ik wel of niet gezien kan worden en hoe ik me daarop moet kleden, naast het feit dat een binder dragen zo kort na de bevalling mij nou niet echt een fijne ervaring lijkt..