Een prullenbak vol emoties

MandyB8
één maand geleden
Volgen
Deel 1 Waarom rust er zo'n taboe op miskramen? Je hebt geen controle over wat er in je buik gebeurd, dus ook niet als het mis gaat. Praat erover en haal het uit de taboesfeer! Een prullenbak vol emoties…. Vorige week niet ongesteld geworden dus toch voor de zekerheid maar een test doen. 1-2 weken zwanger! Erg blij maar in onze situatie komen ook direct de onzekere gevoelens om de hoek kijken… Zal het dan nu eindelijk wel een keer goed gaan? En helaas ging het niet goed. Het begon met buikkrampen en een beetje bloed ‘kan erbij horen Mandy’ zeg ik tegen mezelf. Maar in m`n achterhoofd dacht ik al ‘Daar gaan we weer Mandy’. En dat bleek, want inmiddels ligt in dat prullenbakje waar die positieve test in ligt ook het gevolg van een miskraam. Bloed, veel bloed. Het begon in 2015. Stiekem kwam bij mij het gevoel naar boven dat ik wel klaar was voor het moederschap. John was er al een poosje klaar voor om vader te worden, maar daar had hij mij toch echt voor nodig! In een omgeving waar veel vrouwen om verschillende redenen moeite hadden met zwanger worden had ik er gemixte gevoelens bij. Waarom zou het bij ons dan wel ‘vanzelf’ gaan? Zouden wij wel een kindje in onze armen mogen sluiten? Gaat er een heel traject aan vooral, of is het ons misschien helemaal niet gegund? Alle die onzekerheid was onterecht want binnen een half jaar hadden we een positieve test, en wat waren we er blij mee dat dit ons gegund was! Van alle kanten hoorde ik’ Geniet ervan!’ Nou wie dat bedacht heeft… Wat valt er nou te genieten met zo`n dikke buik, overal pijn en je kan niks? Maar oké, genoeg gezeurd. Met 34 weken en 6 dagen braken vroegtijdig mijn vliezen en was daar op 19 juni 2016 onze lieve Jax. Wat een moppie en wat hebben we een zwaar eerste jaar gehad. Al snel beginnen mensen met ‘Nou al toe aan de volgende?’ Hell no dachten wij dat eerste jaar vol met het hele alfabet aan ziektes en pijntjes. Oud & Nieuw 2017/2018 liggen we in bed en spreken we uit dat we beide wel toe zijn aan een tweede kindje. Spannend en omdat het bij Jax snel gelukt was vonden we het mooi dat er tussen de kids het leeftijdsverschil niet al te groot was. Enthousiast dat ik was een app gedownload waarin je precies kan zien wanneer je vruchtbare dagen zijn, wat kan er mis gaan zou je denken… Inmiddels is oud & Nieuw 2019/2020 al achter de rug en zijn we nog steeds wachtend op ons tweede kindje. Drie maand nadat we de wens uitgesproken hadden was ik zwanger maar is het mis gegaan bij zes weken zwangerschap. Een miskraam calculeer je niet in, maar het kan gebeuren. Al snel was mijn lichaam hiervan hersteld en had ik weer een goede cyclus. En Door! Een paar maand later was het weer mis, dit keer met vijf weken zwangerschap. In een gesprek met de verloskundige ( in de praktijk hebben ze een zogenaamde miskraam deskundige, erg lief en erg betrokken is, erg fijn!) vroeg ik haar of het normaal is dat ik twee miskramen achter elkaar heb gehad. Dat was heel normaal zei ze, maar er rust zo`n taboe op miskramen dat vrouwen dit niet delen. Ze houden het voor zichzelf omdat ze zich ervoor schamen. Schamen dat hun lichaam een zwangerschap afbreekt, schamen dat hun lichaam geen kindje kan dragen. Ik ben een open persoon, deel graag mijn emoties en gevoelens met anderen en dus ook deze emoties. Het helpt mij dat mijn omgeving afweet van mijn situatie. Misschien is het ook een stukje zelfbescherming om DE vraag “Nou, krijgt Jax al bijna een broertje of zusje” te vermijden. Want dat doen mensen. Zonder na te denken droppen mensen die vraag. Die vraag die er bij hun zo uitflapt maar die bij vrouwen die moeite hebben met zwanger worden op wat voor manier dan ook pijn doet, erg veel pijn doet. Want ook ik wil graag voldoen aan het ideaal plaatje; 2 kindjes met niet al te veel leeftijdsverschil. Helaas denkt mijn lichaam hier niet zo over. Ook miskraam drie werd een feit. In een gesprek met de Gynaecoloog in het ziekenhuis besloten we dat we het tijd vonden om dingen uit te gaan sluiten. Uitzoeken of er een reden was dat het al drie keer mis is gegaan terwijl we weten dat mijn lichaam een gezond kindje op de wereld kan brengen. Ik kreeg een bloedonderzoek. Positief als ik altijd ben dacht ik : Daar komt dan uit dat bepaalde waardes afwijken, een paar weken elke dag een pilletje en hoppa zwanger. Er kwam niets uit het bloedonderzoek. Ene kant een opluchting andere kant dacht ik: Had ik maar wat, dan konden we er misschien wat aan doen. Inmiddels had ik ook al een paar keer een Fertiliteitsmassage gehad, en gingen we met frisse moed weer verder. Ook miskraam nummer ( inmiddels de tel al bijna kwijt) vier een feit. Weer terug naar de Gynaecoloog in de hoop dat ze daar inmiddels een wonderdrankje hadden ontwikkeld. Helaas was dat niet het geval, maar was er nog wel de optie om een chromosoomonderzoek te gaan doen. De kans was klein dat hier wat uitkwam, er was echter al een gezond kereltje van inmiddels 3 ½, maar het was volgens de man in de witte jas de moeite waard.
  • Rapporteren
Reageer
Typ hier je reactie
6 reacties
MandyB8
één maand geleden
Deel 2 Maar afgelopen weekend is het dan voor de vijfde keer mis gegaan… Donderdag nog een test gedaan en die gaf 1-2 weken aan, waar hij eigenlijk al 2-3 weken aan moest geven. Maar goed, die test kan er ook naast zitten. Het weekend begon het heftiger te bloeden en toen wist ik dat het alweer fout was. En dan sta ik weer bij dat prullenbakje waar dit verhaal over begon. Opeens dacht ik: Ik moet hier wat mee. Ik wil dat dat taboe wat op miskramen rust eraf gaat. Je hoeft je als vrouw niet te schamen als je een miskraam hebt. Als je niet rookt, niet drinkt en (enigszins) gezond leeft zou het kindje gewoon moeten kunnen groeien en kan je er niks aan doen dat jouw lichaam de zwangerschap afbreekt. Ik ben me ervan bewust dat mijn lichaam doet wat hij moet doen. Een miskraam gebeurd met een reden. Deze miskraamkindjes redden het niet om te volgroeien en dus doet het lichaam wat het hoort te doen: De zwangerschap beëindigen. Ik weet zeker dat er wel een moment komt dat de eerste echo positief is, we bij de 20 weken echo zien of Jax een broertje of zusje krijgt en dan we weer zo`n eerste jaar gaan krijgen van slapeloze nachten en allerlei pijntjes. Maar wanneer? Hoeveel miskramen krijg ik nog, en vooral hoeveel miskramen trek ik geestelijk nog? Ik ben vanaf de eerste miskraam open geweest over wat er ons allemaal gebeurd. De steun die we van iedereen kregen heeft ons enorm geholpen bij alles wat er gebeurd is. Lief lief vriendje bedankt dat je er altijd voor me bent. Ook wil ik iedereen die er voor ons was bedanken voor alle lieve berichtjes, kaartjes, bloemen en kilo`s chocola. Dat doet ons goed.
  • Rapporteren
kikjaa
één maand geleden
Wauw wat mooi geschreven zeg en wat een “pech” hebben jullie al gehad.. ik zeg “pech” omdat dat is hoe het genoemd word als het mis gaat, het soort “pech” die je niemand gunt.. ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn lichaam faalde, ben ons eerste kindje verloren met 8+3 maar had op echo’s gezien dat het niet goed ging (te klein vruchtzakje) hier kon ik zelf niets aan doen en vaak is er gewoon iets mis met het kindje waardoor het (eigenlijk achteraf) “goed” is dat de natuur de keuze maakt, het zou dusdanig afwijken en waarschijnlijk niet levensvatbaar geweest zijn, kan me niet indenken dat we die keuze hadden moeten maken (werk zelf in de gehandicaptenzorg) maar op dat moment dacht ik alleen maar, kan me echt niet schelen dat er iets niet goed is, ik wil dit kindje, maar schuldgevoel had ik niet, heb het ook op mijn Facebook gedeeld, niemand wist het natuurlijk nog maar ook daar word alleen maar leuk nieuws gedeeld, nou leuk is het zeker niet maar het hoort wel bij het leven! Zo, ik hoop dat je snel gezond zwanger mag zijn Meis, genoeg ellende gehad nu! 😘
  • Rapporteren
M-2e-kindje
één maand geleden
Wat goed dat je dit deelt! Ik hoop dat jullie een tweede kindje binnenkort gegund is ❤️!
  • Rapporteren
Clowntje 3
één maand geleden
Wat een heftig verhaal! Ik heb vorige week te horen gekregen dat ik een miskraam ga krijgen en ben daar nu op aan het wachten. Zou er heel graag met mensen over praten (want dat taboe slaat inderdaad nergens op), maar twijfel enorm omdat mensen niet weten dat wij graag een kind willen. Wil niet dat ze nu in de gaten gaan houden wanneer ik misschien weer zwanger ben. Door jouw bericht te lezen overweeg ik het toch met wat meer mensen te delen. Ondertussen gun ik het jou van harte dat het volgende keer wel goed gaat! Ik kan me niet voorstellen hoe dat zwaar dat mentaal voor jullie moet zijn. Sterkte
  • Rapporteren
MandyB8
één maand geleden
Reactie op Clowntje 3
Wat een heftig verhaal! Ik heb vorige week te horen gekregen dat ik een miskraam ga krijgen en ben daar nu op aan het wachten. Zou er heel graag met mensen over praten (want dat taboe slaat inderdaad nergens op), maar twijfel enorm omdat mensen niet weten dat wij graag een kind willen. Wil niet dat ze nu in de gaten gaan houden wanneer ik misschien weer zwanger ben. Door jouw bericht te lezen overweeg ik het toch met wat meer mensen te delen. Ondertussen gun ik het jou van harte dat het volgende keer wel goed gaat! Ik kan me niet voorstellen hoe dat zwaar dat mentaal voor jullie moet zijn. Sterkte
Doe vooral wat goed voelt! Het heeft mij erg geholpen in de verwerking en fijn als je je even wat minder voelt je dit dan kwijt kan omdat iedereen op de hoogte is van de situatie. Sterkte en wijsheid ❤
  • Rapporteren
Manon91
één maand geleden
Wauw wat een heftig verhaal zeg. Ik heb in december mn 1e miskraam gehad en dat vond ik al heftig. Diep respect voor jou zo met 5 miskramen. Je verhaal kan ik wel beamen, heb ook gemerkt dat het echt taboe is en niemand ermee naar buiten komt terwijl wij dat juist wel hebben gedaan. Ik hoop dat je gauw een prachtige echo te zien krijgt want je verdient het!
  • Rapporteren