Verwerken miskraam, niet kunnen loslaten

Mama1-2
één maand geleden
Volgen
Tja, ik was er echt van overtuigd dat ik het een plekje had gegeven, dat ik het niet zo erg vond, want dit gebeurt nou eenmaal... Zeker als ik snel weer zwanger zou raken zou het zijn alsof er slechts een kleine vertraging was in het beeld dat was ontstaan bij mijn afgebroken zwangerschap. Nu ik bij de eerste ronde na mijn miskraam niet zwanger ben, komt alles toch ineens weer helemaal op me af: ik heb opeens door dat ik me krampachtig vasthoud aan het idee dat waarheid was, maar in duigen viel: mijn dochter zou in juli grote zus worden. We zouden weer een klein baby'tje hebben, onze kinderen zouden samen opgroeien. Met maar 19 maanden verschil zouden ze goed met elkaar kunnen spelen en... nou gaat dat allemaal niet meer gebeuren. Dat kindje is er niet meer, dus dat beeld ook niet 😔 Van mijn kindje heb ik al afscheid genomen, maar ik kan hem nog niet loslaten 😢 Iemand hier die eenzelfde heeft meegemaakt of nu doorheen gaat? Rouw is maar een gek iets 😔
  • Rapporteren
Reageer
Typ hier je reactie
11 reacties
Lianthielen
één maand geleden
Ik snap precies waar je het over hebt! Ik merk ook steeds meer dat ik er toch echt nog wel moeite heb na 4 maanden. Ik moet zeggen dat het in mijn geval ook komt doordat ik nog steeds niet ongesteld ben geworden dus voor mijn gevoel kan ik wel doorgaan maar ik blijf er toch inhangen doordat mijn cyclus nog niet helemaal op gang is. En dan kom je op een verjaardag en zegt iemand ook nog... gelukkig was het pas 8 weken en niet met 20 weken ofzo. Ik kon wel gaan schreeuwen op dat moment... OOK ALS HET VROEG GEBEURT IS HET HEEL HEFTIG! maar ja ze bedoelen het zo goed😥. Geef het tijd. En stop het vooral niet weg. Dat is mijn tip. Ik denk dat het anders alleen maar moeilijker word. Ik heb na 4 maanden besloten om toch maar naar de huisarts te gaan om hulp te krijgen voor het mentale stukje. Ik kan heel realistisch zijn en denken dat het er helaas bij hoort en bij veel vrouwen gebeurt. Maar precies wat je zegt die kleine snotaap die thuis rondloopt zou bijna grote broer/zus worden. Je hebt toch een onvervulde kinderwens op dit moment. Ook al heb je al een kindje. We komen er wel!! Maar het heeft tijd nodig😘
  • Rapporteren
Mama1-2
één maand geleden
Reactie op Lianthielen
Ik snap precies waar je het over hebt! Ik merk ook steeds meer dat ik er toch echt nog wel moeite heb na 4 maanden. Ik moet zeggen dat het in mijn geval ook komt doordat ik nog steeds niet ongesteld ben geworden dus voor mijn gevoel kan ik wel doorgaan maar ik blijf er toch inhangen doordat mijn cyclus nog niet helemaal op gang is. En dan kom je op een verjaardag en zegt iemand ook nog... gelukkig was het pas 8 weken en niet met 20 weken ofzo. Ik kon wel gaan schreeuwen op dat moment... OOK ALS HET VROEG GEBEURT IS HET HEEL HEFTIG! maar ja ze bedoelen het zo goed😥. Geef het tijd. En stop het vooral niet weg. Dat is mijn tip. Ik denk dat het anders alleen maar moeilijker word. Ik heb na 4 maanden besloten om toch maar naar de huisarts te gaan om hulp te krijgen voor het mentale stukje. Ik kan heel realistisch zijn en denken dat het er helaas bij hoort en bij veel vrouwen gebeurt. Maar precies wat je zegt die kleine snotaap die thuis rondloopt zou bijna grote broer/zus worden. Je hebt toch een onvervulde kinderwens op dit moment. Ook al heb je al een kindje. We komen er wel!! Maar het heeft tijd nodig😘
Thanks, jij ook veel sterkte! Ik vind het inderdaad lastig niet weg te stoppen, echt even een weg zien te vinden hoe ermee om te gaan...
  • Rapporteren
ami-24
één maand geleden
Als eerst wil ik je veel sterkte wensen! Het is niet niets. In november hoorde ik met 10 weken dat het hartje twee dagen voor de echo was gestopt met kloppen. 13 december is de miskraam begonnen en vervolgens ben ik pas eind januari ongesteld geworden. Ook ik denk vaak dat ik het een plekje heb gegeven, maar ik merk dat ik toch wel elke keer als mijn menstruatie begint denk van komt het nog wel? Raak ik nog ooit zwanger? Ik ben er zo onzeker van geworden en heb totaal geen vertrouwen in mijn lichaam. Soms vraag ik me ook af of ik wel zwanger wil worden, ik heb zo een angst gekregen voor stel het gaat weer mis.. wat dan? Ik ga nu ronde 3 in, ik ga geen ovulatietesten meer gebruiken en hoop zo dat ik het los kan laten. Hopelijk zullen wij weer snel een positieve test in onze handen krijgen 🙏
  • Rapporteren
KTh
één maand geleden
Reactie op ami-24
Als eerst wil ik je veel sterkte wensen! Het is niet niets. In november hoorde ik met 10 weken dat het hartje twee dagen voor de echo was gestopt met kloppen. 13 december is de miskraam begonnen en vervolgens ben ik pas eind januari ongesteld geworden. Ook ik denk vaak dat ik het een plekje heb gegeven, maar ik merk dat ik toch wel elke keer als mijn menstruatie begint denk van komt het nog wel? Raak ik nog ooit zwanger? Ik ben er zo onzeker van geworden en heb totaal geen vertrouwen in mijn lichaam. Soms vraag ik me ook af of ik wel zwanger wil worden, ik heb zo een angst gekregen voor stel het gaat weer mis.. wat dan? Ik ga nu ronde 3 in, ik ga geen ovulatietesten meer gebruiken en hoop zo dat ik het los kan laten. Hopelijk zullen wij weer snel een positieve test in onze handen krijgen 🙏
Heel herkenbaar❤
  • Rapporteren
loess
één maand geleden
Heeel herkenbaar! Het overviel mij ook ineens weer tijdens eerste menstruatie na mk. Wees lief voor jezelf 😘
  • Rapporteren
M-2e-kindje
één maand geleden
Heel herkenbaar! Alles was voor mijn idee perfect in timing. Helaas... En soms kan ik dan lekker mopperen daarover omdat ik gewoon baal, teleurgesteld ben en verdrietig dat het zo heeft moeten lopen. Toch heelt de tijd het steeds meer. Maar al met al erg onderschat. Neem je tijd ervoor en doe waar jij je lekker bij voelt. Dat is het belangrijkste. Denk aan jezelf 😉
  • Rapporteren
Mama1-2
één maand geleden
Bedankt allemaal! Ik heb het idee dat ik - door dit te erkennen en te delen - alweer een hele stap verder heb kunnen maken. We willen nog steeds graag een tweede kindje, maar ik heb nu al het idee dat ik er wat meer open in sta, deze keus om er weer voor te gaan echt een nieuw traject is. Ik zie de voordelen van iets meer tijd tussen kindje 1 en 2 en lijk 'opnieuw zwanger worden' nu los te zien van het 'ideaalbeeld' dat ik met mijn vorige zwangerschap voor me had. Het moet nu allemaal niet zo nodig meer: als het nog even duurt dan is dat ook oké. Een week geleden had ik nog echt zo'n paniekgevoel als ik dacht aan niet snel zwanger worden maar dat zat echt gekoppeld aan dat krampachtige vasthouden aan het beeld waar ik nu gelukkig over aan het rouwen ben. Ik ben niet meer 'in denial' en dat voelt goed. Nu maar hopen dat dit allemaal echt is ook en niet weer iets dat ik mezelf aanpraat ofzo. Het voelt niet zo. Stapje voor stapje :)
  • Rapporteren
Mama1-2
één maand geleden
Net nog even foto's vanaf de positieve test tot de eerste echo gekeken... 25 oktober vierde we onze trouwdag (6 jaar) en ging mijn dochter voor het eerst uit logeren. 26 oktober dus in alle rust een test kunnen doen en jawel hoor, hij was positief! Wat een prachtig cadeau 🥰 22 november eerste echo, maar kindje was een week kleiner dan hij hoorde te zijn. We zagen wel een zwak kloppend hartje, maar moesten 2 weken later terugkomen. 23 of 24 november is het kindje overleden, hoewel ik het had gevoeld kwamen we er 5 december pas achter. Een maand later, in de nacht van 23 december, kreeg ik de miskraam, een dag voordat ik 12 weken zwanger zou zijn geweest. 12 januari hebben we het complete vruchtzakje met ons kindje erin begraven in de tuin, ik legde er een lelie op... 🌹😢
  • Rapporteren
Elvera7
één maand geleden
Reactie op Mama1-2
Bedankt allemaal! Ik heb het idee dat ik - door dit te erkennen en te delen - alweer een hele stap verder heb kunnen maken. We willen nog steeds graag een tweede kindje, maar ik heb nu al het idee dat ik er wat meer open in sta, deze keus om er weer voor te gaan echt een nieuw traject is. Ik zie de voordelen van iets meer tijd tussen kindje 1 en 2 en lijk 'opnieuw zwanger worden' nu los te zien van het 'ideaalbeeld' dat ik met mijn vorige zwangerschap voor me had. Het moet nu allemaal niet zo nodig meer: als het nog even duurt dan is dat ook oké. Een week geleden had ik nog echt zo'n paniekgevoel als ik dacht aan niet snel zwanger worden maar dat zat echt gekoppeld aan dat krampachtige vasthouden aan het beeld waar ik nu gelukkig over aan het rouwen ben. Ik ben niet meer 'in denial' en dat voelt goed. Nu maar hopen dat dit allemaal echt is ook en niet weer iets dat ik mezelf aanpraat ofzo. Het voelt niet zo. Stapje voor stapje :)
Fijn! En herkenbaar verhaal inderdaad. Bij mij gaat het met ups en downs. Er realistisch en met ratio naar kijken werkte voor mij echt. Alleen was het tegelijkertijd belangrijker om mijn gevoelens een plekje te geven. Tijd helpt bij mij wel, ook al komt het af en toe terug. En praat ook met een psycholoog, maar dat is meer werkgerelateerd en ben in behandeling om iets persoonlijks wat al langere tijd speelt. Maar door de oefeningen leer ik wel over mijn gedrag en emoties, wat ik ook toe kan passen op deze situatie. Sterkte nog voor de komende tijd en ik hoop dat het steeds een stukje beter gaat ❤
  • Rapporteren
Nijntje 2020
één maand geleden
Ik dacht dat wij het ook een plekje hadden gegeven. Gisteren bij onze vijfde terugplaatsing merkte ik dat mijn vrouw toch gespannender/emotioneel was. Gelukkig speelde de arts er goed op in. Is ze toch met een glimlach en een extra echo foto naar buiten gestapt. Toch blij dat er artsen zijn die nog menselijk zijn en naar haar verhaal luisteren. Dit heeft denk ik ook geholpen.
  • Rapporteren
Fleur H
één maand geleden
Bij mij hielp het om te tekenen. Ik verwerkte daarin mijn dromen die ik had geweven en mijn verdriet die ik voelde. Dat hielp me om er niet van weg te lopen maar om er even in te duiken, en de gevoelens en gedachten te bekijken en aanvaarden.. Dat heeft mij zó veel deugd gedaan en heb het gevoel dat ik het daardoor ook goed heb verwerkt. Ook door erover te praten met vrienden. Veel warms en zachts alvast aan alle zussen die dit meemaken!
  • Rapporteren