Enorm pittige dreumes

Herkenbaar, toen mijn dochter dreumes was moest ze écht niks van mij hebben. Iedereen was echt the bomb voor haar. Behalve ik. Dit is eenmaal omgedraaid toen ze ongeveer 2 en een half jaar was. It sucks, i know. Maar je kan er niks aan doen. Ik denk maar zo, ze doen dit alleen maar omdat jij mama bent. Bij jou gaan ze uittesten hoever ze kunnen gaan.

Kan iemand hem af en toe even een uurtje overnemen zodat jij je weer kunt opladen? Hier een peuter met hele boze buien. Vooral als ik hem uit bed haal of hem iets vraag. Alles is extreem "nee". Mijn moeder (vroeger gastouder geweest) zegt altijd dat de driftbuien komen als ze zich veilig voelen om hun emoties te uiten. Het kost soms wat geduld en vervelende duidelijke grenzen. Sterkte ♡

Heel herkenbaar helaas.. 😞😣

Zo herkenbaar! Mijn dochter gilde zelfs tegen mij “weg jij! Ik wil jou niet! Alleen papa!” (Ze kon al vroeg goed praten). Wat je zegt: oma is echt favoriet, kort daarop zit papa en dan komen opa en mama ergens, onderaan. Moet wel eerlijk zeggen dat als ik alleen met haar was, dat het dan meestal wel gezellig was tussen ons, dat geluk heb ik wel ten opzichte van jou. Nu ze bijna 2,5 jaar is, merk ik dat het een stuk beter wordt. Ze verkiest mij soms boven papa! Ik kreeg ook altijd van iedereen te horen “ze doet zo tegen jou, omdat ze zich bij jou het meest veilig voelt”. Het zal wel, maar ik zit toch met een klotegevoel. Ik heb me er op den duur maar bij neergelegd (wel regelmatig een dikke huilbui als ze op bed lag en m’n man zei “vandaag ging best goed, toch?”). Geaccepteerd dat ze het niet persoonlijk bedoelt. Geprobeerd te waarderen dat ze in ieder geval emoties toont (en in ons geval daarover kon en wilde praten), hoewel ik dat helemaal niet zo makkelijk vond als ze weer zo tekeer ging tegen mij. Wat ik belangrijk vond in het hele proces was dat m’n man mij actief betrok bij alles wat hij met onze dochter deed, zodat zij zag dat hij het belangrijk vond dat ik ook onderdeel ben van het geheel. Ook vond ik het extra belangrijk dat hij affectie naar mij toonde waar zij bij was. Zo van ‘mama is lief hoor’. Tegenwoordig maak ik ook overal maar een spel van. Als ze weer roept “mama, jij mag niet naar mij kijken!!!” Dan zeg ik “jij ook niet naar mij!” En dan ‘betrappen’ we elkaar op kijken naar elkaar en moeten we toch lachen. Maar dat doe ik sinds kort, ik weet niet of dat op het ‘hoogtepunt’ had gewerkt. Lieve mama, je doet zo je best en je doet wat je kan. PND en PTSS zijn super zwaar, zeker als er zo’n druk ligt op ‘geniet van je kindje’. Dan ook nog eens een kindje dat je dan zo op je hart trapt (ik geloof echt dat dat niet bewust is en niet de intentie van een kind!), dat is killing. Weet dat je je best doet, vraag om hulp in je omgeving als je dat al niet doet. Het wordt echt beter! Mijn moeder zegt dat ik nu een koekje van eigen deeg krijg, dat ik ook zo tegen haar was toen ik zo klein was. Ik heb een onwijs goede band met mijn moeder, dus het is allemaal echt nog niet verloren. Houd moed!