Depressief en lusteloos tijdens nieuwe zwangersxhap na overlijden

Ik ben Nolan verloren kort nadat hij 7 maanden oud werd. Gewoon door onoplettendheid van m’n vriend. Ongeveer 6 weken na zijn overlijden raakte ik weer zwanger, nu ruim 14 weken. Voor ons is het dus iets recenter en een andere situatie. Ik merk deze depressieve gevoelens ook. Het is ook gewoon heel kut. Je rouwt om je ene kindje, je “moet” een band opbouwen met je andere kindje. Hóe moet dat naast elkaar bestaan? Ik heb veel gesprekken met een rouwtherapeut en ben door de huisarts aangemeld bij de POP poli. Ook spreek ik wel met lotgenoten. Dit geeft me soms een beetje ademruimte. Misschien heb je er weinig aan, wat werkt is natuurlijk voor iedereen anders. Toch wil ik je veel sterkte wensen. En als je wilt praten mag je me altijd een berichtje sturen (als dat via hier kan?)

Ik ben mijn dochtertje plotseling verloren na 10 dagen en nu weer 14 weken zwanger. Ik herken heel erg wat je zegt en voelt. Voor mij helpt het contact met een psycholoog heel goed (juist niet de verloskundige of een speciale rouwtherapeut en het is een man), maar dit is echt voor iedereen anders. Daarnaast probeer ik ook heel erg voor mezelf te zorgen, door 'cadeautjes' aan mezelf te geven en elke week te vieren. En natuurlijk is daarbij ook nog elke dag aandacht voor onze kleine meid, dat zal niet verdwijnen. Alle emoties die je voelt zijn terecht, maar het is heel heftig als je jezelf voelt 'wegzakken' in verdriet en depressie. Kijk wat voor jou helpt in het zoeken van afleiding en zoek hulp. Veel sterkte! ❤️

Dankjewel voor je reactie, ik probeer even een privébericht te sturen

Volgensmij krijg je geen melding van het vriendschapsverzoek maar staat ie nu onder het icoontje naast je eigen profiel. Liefs

Wat een supermooi idee om cadeautjes aan jezelf te geven, dat is misschien voor mij ook wel een idee samen met elke week vieren dat er weer een week goed gegaan is.. Ik wuif het nu vaak weg omdat ik denk "misschien gaat het volgende week wel mis". Maar daarmee waardeer ik misschien ook te weinig dat het nu wél goed is. Dankjewel voor het meedenken, Liefs en heel veel geluk deze zwangerschap ❤️

Dag lieve mama, Wij zijn vorig jaar april (voelt heel gek om al “vorig jaar” te gebruiken..) ons zoontje Fender verloren bij 38+2 nadat zijn hartje plotseling was gestopt met kloppen. Oorzaak bleek achteraf een ontsteking in de placenta, waardoor onze lieve Fender miet meer genoeg voedingsstoffen en zuurstof kreeg.. Het gemis is ook bij ons nog elke dag enorm op de voorgrond. Ik was vrij snel na de geboorte van Fender weer zwanger (2,5 maand later) en ik ben op dit moment bijna 30 weken. De gevoelens die je ervaart en omschrijft zijn voor mij herkenbaar. Hoewel ik zelf niet depressieve gevoelens ervaar, ben ik ontzettend angstig en zijn mijn angsten behoorlijk extreem. Ik ben ook erg pessimistisch en vind het eng om te vertrouwen dat het nu wel goed gaat. Is een stukje zelfbescherming denk ik.. Ik weet natuurlijk niet wat voor werk je doet en wat voor werkgever je hebt. Ik doe zelf promotieonderzoek. Na mijn bevallingsverlof van Fender heb ik 2 maanden volledig thuis gezeten; vanaf oktober ben ik het werk weer langzaam gaan oppakken. In het begin trok ik het absoluut niet en werkte ik eigenlijk alsnog niet. Na verloop van tijd kreeg ik steeds meer behoefte aan afleiding, die ik niet zo goed kan vinden. Heb daarom besloten om me wat meer op het werk te richten, in de hoop dat dit me afleiding geeft. Op dit moment mag ik maximaal 16 uur per week werken en ik merk nu juist dat ik er echt van akn genieten om even onder de collega’s te zijn en even andere dingen aan mijn hoofd te hebben. Wat ik denk ik wil zeggen is, probeer vooral om voor jezelf afleiding te creëren. Wat mij ook erg helpt om deze zwangerschap wat positiever aan te vliegen is om regelmatig leuke spulletjes te kopen voor dit kindje (heeft al bijna een vollere kledingkast dan ikzelf 🙄). En onthoud: alles wat je doet is goed, maar wees lief en zacht voor jezelf. Je doet het goed mama 🥰