Kerst

Hey! Ik zat op dit topic te wachten. Ik kijk er ook erg tegenop merk ik. Steeds bezig met nadenken over hoe ik in bepaalde situaties moet reageren. Voor buitenstaanders gaat het leven door terwijl wij er elke dag middenin zitten. Net alsof is het gebeurd en bestaat het dan niet meer. Een ander is alleen maar bezig met het gezellig hebben voor zichzelf terwijl het voor ons helemaal niet gezellig is. Ze hebben echt geen idee. Maar ik denk ook dat men vanuit ongemak wellicht zo reageert. Wanneer is jouw zoontje overleden? X

Fijn dat dit topic geopend is, voor ons begint het vandaag en ik kijk er ook tegenop. Ik heb me voorgenomen om niet te drinken zodat ik goed slaap (want energie hard nodig voor morgen en overmorgen), en zodat ik niet de hele avond over ons zoontje ga praten en over hoeveel ik nog huil. Wij zijn nu 2,5 maand verder. Ik heb gezegd dat ik niks doe of bijdraag dit jaar qua eten of organisatie. We doen niets bij ons thuis en ik heb ook niets versierd. Dat ik er ben is het maximale en ik vermijd verder alles dat me extra stress oplevert. Alsof in de energie spaarstand sta. Ik doe wel voor ons thuis lekkere hapjes, kerstontbijt en er zijn wat cadeautjes dus het is zeker niet alleen maar verdrietig, maar wel beperkt. Ik hoop dat jullie en iedereen hier in ieder geval steun hebben aan de partner en hopelijk kan dat troost bieden. Voor nu denk ik dat we onze eigen beste vriendin maar even moeten zijn en goed voor onszelf zorgen. En als je er echt al doorheen zit, weet dan dat je ook mag afzeggen en thuis mag blijven. Je hebt je energie hard nodig voor jezelf nu. Veel sterkte en ik hoop dat er ook kleine, fijne momenten zijn!

Hoi lieve mama, Alleen maar goed dat je het verdriet even van je afschrijft. ❤️Ik herken het enorm dat je er al doorheen zit. Om eerlijk te zijn zie ik de hele maand al zo op tegen de ‘feest’dagen. Voor mij voelt op dit moment niets als feest, en ik kan vrolijkheid nog heel moeilijk om me heen hebben. Deze kerst had er zoooooooooo anders uit moeten zien. Ik vind de leegte zonder mijn zoontje zo verpletterend. We gaan het daarom heel rustig aan doen. Ik heb nog geen ervaringen met lastige opmerkingen, dat lijkt me heel moeilijk. Dikke knuffel! En als het niet meer gaat, kan je altijd nog thuis cocoonen, ook al is het Kerst. Jij bent prio ❤️

Heel herkenbaar… Voor ons is het de tweede kerst zonder onze zoon. Vorig jaar was ik nog in verwachting van ons regenboogje en kon nog “happy” doen bij de families maar dit jaar wil ik eigenlijk alleen met ons gezin vieren. Men denken dat ik niet meer verdrietig ben omdat wij alweer een gezond kind mogen krijgen maar juist met deze dagen ben ik depressiever geworden. Ik wens jullie veel sterkte en liefde 🫶🏼

Pfff herkenbaar. Naast het verdriet heb ik er ook gewoon echt geen zin in. Ik kan het niet opbrengen om gezellig te doen en sociaal te moeten zijn. Onze dagen zijn helaas vol, dus het masker moet weer op 😅. Dit is het 2e jaar zonder onze zoon en op een of andere manier voelt dit jaar veel heftiger aan dan vorig jaar, toen voelde alles nog als een waas. Ik merk dat ik me ook irriteer aan het blije gedoe van iedereen om mij heen en de ‘zin in/ fijne feestdagen’ appjes haha.. dit jaar ben ik de grinch en ik hoop dat deze dagen snel voorbij vliegen. Heel veel sterkte voor alle andere mama’s ❤️

Hoi lieve mama's, wat herken ik dit gevoel... Begin vorig jaar had ik aangegeven zwanger te zijn en ook mijn schoonzus, allebei van een jongetje. Wat waren we blij en enthousiast toen we het hoorden van elkaar en we grapten over deze kerst: een vol huis met 2 babytjes erbij. Nu is het zover. Wij komen met lege handen... Inmiddels is het bij ons 10 maanden geleden dat ons zoontje is geboren. We hebben veel steun gehad van familie en (een aantal) vrienden, maar nu met deze "feestdagen" is het zo stil.. Het voelt alsof niemand aan ons denkt.

Wat een moeilijke situatie zeg.. zo zichtbaar hoe het had kunnen en moeten zijn.. Echt afgrijselijk om met lege handen aan te komen. Ik herken helaas het gevoel ook wel dus. Er komt toch een moment dat het voor anderen niet meer zo hoog op de agenda staat maar bij jezelf wel. Wat een mismatch hè. Ben benieuwd hoe het uiteindelijk gegaan is bij jullie.

Hoe is het geweest? Heel verstandig. Ik heb ook geen druppel meer gedronken omdat ik alle controle en kracht al nodig heb overeind te blijven. Onze zoon is in maart overleden..

Ik heb wat meer rust gepakt om me op te laden voordat we heen gingen en op het moment dat we bij onze families waren, hebben we een kaarsje/ foto aangestoken zodat onze zoon 'erbij' was. Wat tranen weg geslikt en even over hem gesproken, dat was fijn. Eén diner heb ik dit jaar overgeslagen. Ik heb bij dat dit deel voorbij is. Deze dagen naar het nieuwe jaar voel ik dat ik niet lekker in m'n vel zit. Onrust, verdriet... ik vind het moeilijk om terug te blikken en vooruit te kijken. Daar heb ik geen zin in en doet pijn. Mijn vriend en ok hebben besloten met oudejaarsavond met z'n tweetjes te zijn. Om alle ruimte voor ons gevoel te kunnen nemen. Hoe doen jullie dit? En hoe zijn jouw kerstdagen verlopen? Liefs

Ik had totaal geen kerstgevoel, heb het als een roes ervaren. Toch was het op zich wel fijn met de mensen die er waren. Er is ook over onze zoon gesproken en ik denk dat ik dat voornamelijk nodig had. Dat ik daar bang voor was dat men dat niet meer zou doen. Dit gebeurde dus wel waardoor ik mij gezien voelde. En dit was wel fijn. Beide dagen hadden wij etentjes. Daarna zijn we met z’n 2e een weekend weggeweest. Dit heeft mij ook goed gedaan. Hoe heb jij het ervaren?

Zo herkenbaar allemaal. Voor ons was het de 1e kerst zonder onze dochter. Ik kon het niet opbrengen om bij onze families langs te gaan en sociaal en gezellig te doen. In de familie is er nog een meisje geboren afgelopen jaar, scheelde 1 maand met onze dochter, zo ontzettend moeilijk om haar dan met kerst te zien, pff. We zijn gewoon thuis gebleven en voor onze andere kinderen er thuis nog wat van gemaakt. Blij dat de kerst voorbij is. Nu een paar dagen op pad, met oud&nieuw niet thuis dat scheelt misschien wat. Sterkte allemaal met de jaarwisseling!

Ik heb ook geen echt kerstgevoel gehad. Aan de ene kant is het fijn om met familie te zijn die van ons houden maar het is ook moeilijk om allemaal complete gezinnen te zien die zo zorgeloos zijn.. Ik was in ieder geval totaal gesloopt al halverwege de dagen en dan moet je toch nog vol maken. Heftig. Heb het idee dat ik erdoor een beetje op slot gegaan ben om te overleven. Beetje gevoelloos voel ik me weer. Vandaag nog even de laatste doorkomen en dan valt het even stil met alle sociale verplichtingen. Weet ook even niet hoe dat zal zijn. Sterkte allemaal vanavond. Het jaar afsluiten vind ik persoonlijk een hele moeilijke eerlijk gezegd..

Ik had tweede kerstdag in de ochtend een mental breakdown. Naast dat ik bijna een jaar geleden ons zoontje verloren ben, kreeg ik vlak voor kerst een miskraam. Eerste kerstdag heeft niemand gevraagd hoe het met me ging en ook mijn vriend er totaal niet bij stil gestaan wat de kerstdagen met me konden doen. Ik was er in de avond op eertse kerstdag alleen verdrietig over en voelde eigenlijk nul steun bij mijn vriend, dus dat werd natuurlijk alleen maar erger. Hij is ook druk in zijn hoofd met zijn vader die nog maar een paar weken heeft, maar viel me echt vies tegen. Heb me uiteindelijk herpakt en m'n masker maar weer opgezet en de rest van de dag doorgekomen. Ik ben nu ook vooral heel blij dat 2925 voorbij is en hoop dat 2026 wel het jaar van een goede zwangerschap wordt. Al zal deze maanf ook geen makkelijke worden met de jaardag van ons zoontje.

Begrijp je helemaal. Was fijn geweest dat er iemand even naar je vraagt. Dan voel je je iig gezien. Heb je hierbij ook hulp? Hierin heb ik geleerd dat mensen zijn zoals ze zijn. Dat je verwachtingen beter kan bijstellen. En dat mensen het wellicht ook moeilijk kunnen vinden om er naar te vragen omdat ze bijvoorbeeld niet weten of je er over wilt praten of niet weten hoe ze er mee om moeten gaan. Als dat zo is zou het fijn zijn dat ze dat iig zeggen, maar in de praktijk is dit gewoon niet zo. Mensen hebben geen idee en gaan verder met hun leven. Terwijl wij elke dag moeten omgaan met het verdriet wat je meedraagt. Ook het verschil tussen man en vrouw is heel groot. Mannen gaan toch anders om met de verwerking. Ik liep hier zelf ook tegenaan en heb daarom hulp ingeschakeld. Dit heeft mij wel bepaalde inzichten gegeven, maar dat neemt niet weg dat ik mij ook best wel alleen voel in bepaalde situaties of momenten. Veel sterkte voor jou 🤍