Nieuwe sterrenmama van 🌟Manuel

LauraE
2 maanden geleden
Volgen
Hoi allemaal, Ik ben nieuw in deze groep. Helaas zijn wij afgelopen december met 32 weken ons zoontje verloren. Het is ontzettend heftig geweest de afgelopen maanden en ik heb het er ook nu moeilijk mee. Zeker nu alles de eerste keer is; Pasen was niet zoals ik had voorgesteld met mijn nieuwe gezinnetje en binnenkort moeder- en Vaderdag zie ik ook tegenop. We willen graag over een maand weer opnieuw proberen, dan mag het ook weer, maar ik ben ook bang dat we ons bij een volgende zwangerschap 9 maanden lang super veel zorgen gaan maken. Ik hoop maar dat we ervan kunnen genieten. Ik hoor graag jullie ervaringen of tips 💕
Reageer
Typ hier je reactie
10 reacties
Sandra1711
2 maanden geleden
Hallo Laura, Allereerst gecondoleerd met het verlies van jullie zoontje.🌟 Ik vind dit helaas zo herkenbaar allemaal. Ik wil je niet opzadelen met mijn verhaal maar in oktober zijn wij onze dochter verloren. Alle eerste keren vind ik zo verschrikkelijk.. met Kerst zou ik nog met een dikke buik aan het diner moeten zitten, de uitgerekende datum, Pasen, straks inderdaad moeder- en vaderdag.. Het voelt zo incompleet, je had het allemaal zo anders voorgesteld. Echte super tips heb ik daar niet voor, maar mijn vriend en ik gaan meestal wel op zo'n dag even samen weg. Wij zijn ook net weer begonnen met proberen zwanger te worden. Maar zoals m'n vriend het elke keer verwoord: "Het worden 9 maanden hel." Door alle onzekerheid die de nieuwe zwangerschap zal meebrengen. Alle echo's zagen er bij ons zo goed en perfect uit en toch kan het van de een op andere dag mis gaan. 😔 Een onbezorgde zwangerschap zal er niet meer zijn en daar zie ik toch ook best wel tegenop. Ik hoop ook dat ik dat dat op den duur los kan laten en weer mag genieten. En dat hoop ik voor jou ook! Liefs
LauraE
2 maanden geleden
Reactie op Ld91
Wat heftig... mag ik vragen hoe het kwam? Ik heb een topic, opnieuw zwanger, niet genieten.
Ze weten het niet precies.. ze denken dat de navelstreng beklemd zat. Er zat geen knoop in maar wel een verdikking wat betekent dat hij onder spanning heeft gestaan. Op 30 weken was de echo perfect en met 32 weken was al het vruchtwater ineens weg en het hartje gestopt. Waarschijnlijk dus zuurstoftekort gehad... Heel veel onderzoeken gehad maar ze konden voor de rest niks vinden.
LauraE
2 maanden geleden
Reactie op Sandra1711
Hallo Laura, Allereerst gecondoleerd met het verlies van jullie zoontje.🌟 Ik vind dit helaas zo herkenbaar allemaal. Ik wil je niet opzadelen met mijn verhaal maar in oktober zijn wij onze dochter verloren. Alle eerste keren vind ik zo verschrikkelijk.. met Kerst zou ik nog met een dikke buik aan het diner moeten zitten, de uitgerekende datum, Pasen, straks inderdaad moeder- en vaderdag.. Het voelt zo incompleet, je had het allemaal zo anders voorgesteld. Echte super tips heb ik daar niet voor, maar mijn vriend en ik gaan meestal wel op zo'n dag even samen weg. Wij zijn ook net weer begonnen met proberen zwanger te worden. Maar zoals m'n vriend het elke keer verwoord: "Het worden 9 maanden hel." Door alle onzekerheid die de nieuwe zwangerschap zal meebrengen. Alle echo's zagen er bij ons zo goed en perfect uit en toch kan het van de een op andere dag mis gaan. 😔 Een onbezorgde zwangerschap zal er niet meer zijn en daar zie ik toch ook best wel tegenop. Ik hoop ook dat ik dat dat op den duur los kan laten en weer mag genieten. En dat hoop ik voor jou ook! Liefs
Heel herkenbaar inderdaad.. bij ons ook alles goed, zelfs de 30 weken echo. Kerst nog gezellig gevierd en daarna ging het ineens mis. En dan kom je thuis van het ziekenhuis op 31 december zonder kindje en iedereen viert feest, verschrikkelijk. Vooral de eerste keer zal alles moeilijk zijn. Ik hoop voor jullie dat het opnieuw lukt en dat jullie van een volgende zwangerschap toch kunnen genieten.💕
evelien8089
2 maanden geleden
Hi Laura, wat verdrietig om te lezen. Ik vond ook alle eerste keren erg moeilijk, voor ons is het nu bijna een jaar geleden. Ik heb wel nog gesprekken bij een psycholoog om het echt goed te verwerken. Maanden kon ik de vraag ‘hoe gaat het’ niet beantwoorden omdat het alles behalve goed ging. Ik heb toen veel aan acupunctuur gehad om me wat relaxter weer te voelen (een paar dagen na de bevalling is er ook bij ons ingebroken terwijl we thuis waren en alles hoorden en ons dus moesten verdedigen. Naast veel verdriet, zat er bij mij ook ontzettend veel angst). Dat heeft ontzettend geholpen. In het najaar was ik ook zwanger en was het hartje bij de tweede echo gestopt met kloppen. Toen merkte ik ook dat ik me steeds zoveel zorgen maakte, dat ik ook al realiseerde dat ik iets moest veranderen wil een zwangerschap lukken. Nu ben ik bijna op de helft van mijn nieuwe zwangerschap en voel ik me stukken beter. Heb geaccepteerd dat ik niet echt kan genieten van deze zwangerschap (ook al ben ik echt blij), want die onschuld is er vanaf, en dat is ok. Na elke echo voel ik me wel super gelukkig, een dag daarna is het weer neutraal en automatisch zelfbescherming. Ik denk dan toch diep van binnen ‘eerst een huilende baby horen’. Verder gaat het wel echt goed, en vind ik het bizar hoe veerkrachtig de mens is als ik terugdenk aan hoe ik vorig jaar eraan toe was. Wat ik dus kan aanraden, is een gesprek te hebben met een coach of psycholoog tijdens je zwangerschap om je te begeleiden. En ik merk dat de verloskundige ook erg meedenkt en dat ik altijd langs kan komen. Daarbij is het deze keer gewoon anders en spannender, en zul je misschien minder genieten, maar ik denk dat accepteren hier het beste werkt.
R-J-M-
2 maanden geleden
Reactie op LauraE
Heel herkenbaar inderdaad.. bij ons ook alles goed, zelfs de 30 weken echo. Kerst nog gezellig gevierd en daarna ging het ineens mis. En dan kom je thuis van het ziekenhuis op 31 december zonder kindje en iedereen viert feest, verschrikkelijk. Vooral de eerste keer zal alles moeilijk zijn. Ik hoop voor jullie dat het opnieuw lukt en dat jullie van een volgende zwangerschap toch kunnen genieten.💕
Agh jeetje dit is erg schrikken geweest. Gecondoleerd met het verlies van jullie zoontje. Wij mocht na de bevalling zodra ik gestopt was met bloeden en er zelf weer aan toe was direct weer beginnen. Ben in november bevallen en 6 weken zwanger nu. Ik vind het erg spannend en heel erg eng allemaal. Dit zal denk blijven totdat ik ons kindje in me armen hebt.
Verwijderd lid
één maand geleden
Gecondoleerd allemaal 💖 Wij kwamen afgelopen maandag in een rollercoaster terecht. Was toen 17+1 Niet zover als jullie allemaal, maar zit met veel vragen en verdriet. Dit is kindje 5, waar alleen kindje 1 van geboren is, de andere 4 zieltjes hebben de aarde verlaten. Ik wens en ook onszelf de ruimte, liefde en kracht toe om het allemaal een plekje te geven. Mijn man bedacht gisteren deze quote: "Ik hoef mijn verdriet niet weg te lachen, maar ik hoef mijn lach ook niet weg te verdrieten." Het kan namelijk best pijnlijk zijn, met name door schuldgevoel, om voor de eerste keer weer eens te schuddebuiken van t lachen. Dat had ik na t verlies van onze 2de. Daarom dat mijn man hiermee kwam 😉 Dikke knuffel voor jullie allemaal. En voor degenen die nu zwanger zijn 🤞🍀❤
LauraE
één maand geleden
Reactie op evelien8089
Hi Laura, wat verdrietig om te lezen. Ik vond ook alle eerste keren erg moeilijk, voor ons is het nu bijna een jaar geleden. Ik heb wel nog gesprekken bij een psycholoog om het echt goed te verwerken. Maanden kon ik de vraag ‘hoe gaat het’ niet beantwoorden omdat het alles behalve goed ging. Ik heb toen veel aan acupunctuur gehad om me wat relaxter weer te voelen (een paar dagen na de bevalling is er ook bij ons ingebroken terwijl we thuis waren en alles hoorden en ons dus moesten verdedigen. Naast veel verdriet, zat er bij mij ook ontzettend veel angst). Dat heeft ontzettend geholpen. In het najaar was ik ook zwanger en was het hartje bij de tweede echo gestopt met kloppen. Toen merkte ik ook dat ik me steeds zoveel zorgen maakte, dat ik ook al realiseerde dat ik iets moest veranderen wil een zwangerschap lukken. Nu ben ik bijna op de helft van mijn nieuwe zwangerschap en voel ik me stukken beter. Heb geaccepteerd dat ik niet echt kan genieten van deze zwangerschap (ook al ben ik echt blij), want die onschuld is er vanaf, en dat is ok. Na elke echo voel ik me wel super gelukkig, een dag daarna is het weer neutraal en automatisch zelfbescherming. Ik denk dan toch diep van binnen ‘eerst een huilende baby horen’. Verder gaat het wel echt goed, en vind ik het bizar hoe veerkrachtig de mens is als ik terugdenk aan hoe ik vorig jaar eraan toe was. Wat ik dus kan aanraden, is een gesprek te hebben met een coach of psycholoog tijdens je zwangerschap om je te begeleiden. En ik merk dat de verloskundige ook erg meedenkt en dat ik altijd langs kan komen. Daarbij is het deze keer gewoon anders en spannender, en zul je misschien minder genieten, maar ik denk dat accepteren hier het beste werkt.
Dankjewel voor je bericht. Mijn partner en ik hebben inmiddels een eerste gesprek bij een coach gehad die ons eventueel ook kan begeleiden bij een volgende zwangerschap. En ik denk dat accepteren dat we ons nu eenmaal zorgen gaan maken er inderdaad bij hoort. 💕
LauraE
één maand geleden
Reactie op R-J-M-
Agh jeetje dit is erg schrikken geweest. Gecondoleerd met het verlies van jullie zoontje. Wij mocht na de bevalling zodra ik gestopt was met bloeden en er zelf weer aan toe was direct weer beginnen. Ben in november bevallen en 6 weken zwanger nu. Ik vind het erg spannend en heel erg eng allemaal. Dit zal denk blijven totdat ik ons kindje in me armen hebt.
Dat denk ik ook dat dat blijft tot je een gezond kindje in je armen hebt, en zelfs daarna nog. Hopelijk kun je er toch van genieten en kan ik dat ook in de toekomst.
LauraE
één maand geleden
Reactie op verwijderd lid
Gecondoleerd allemaal 💖 Wij kwamen afgelopen maandag in een rollercoaster terecht. Was toen 17+1 Niet zover als jullie allemaal, maar zit met veel vragen en verdriet. Dit is kindje 5, waar alleen kindje 1 van geboren is, de andere 4 zieltjes hebben de aarde verlaten. Ik wens en ook onszelf de ruimte, liefde en kracht toe om het allemaal een plekje te geven. Mijn man bedacht gisteren deze quote: "Ik hoef mijn verdriet niet weg te lachen, maar ik hoef mijn lach ook niet weg te verdrieten." Het kan namelijk best pijnlijk zijn, met name door schuldgevoel, om voor de eerste keer weer eens te schuddebuiken van t lachen. Dat had ik na t verlies van onze 2de. Daarom dat mijn man hiermee kwam 😉 Dikke knuffel voor jullie allemaal. En voor degenen die nu zwanger zijn 🤞🍀❤
Wat erg voor jullie💕 er komt vaak inderdaad schuldgevoel bij kijken en dat is natuurlijk nergens voor nodig, dat weten we ergens wel, maar ik denk toch normaal.