Opnieuw zwanger na vroegtijdig gebroken vliezen (PPROM) – ervaringen?

Wij zijn ons eerste zoontje verloren nadat met 13 weken mijn vliezen scheurde na hevige bloedingen begin van de zwangerschap. 4 weken geleden is ons regenboogkindje geboren. Wel had ik weer een scheur in mijn vliezen vanaf 30 weken en is hij met 32 +5 geboren. Gelukkig doet hij het super goed. Ik vond de zwangerschap mentaal erg zwaar. Heb een beetje rust gevoeld na 24 weken maar eerlijk gezegd was het vooral aftellen en hopen dat hij lang genoeg zou blijven zitten. Ik probeerde mezelf wel voor te houden dat naast goed voor me zelf zorgen ik zelf geen invloed heb op hoe de zwangerschap zal verlopen. Hopelijk is jullie ook een mooi kindje gegund ❤️

Wat verdrietig dat jullie dat hebben moeten meemaken. Gefeliciteerd met de geboorte van jullie regenboogkindje en wat fijn dat hij het goed doet! Mag ik vragen of jij tijdens deze zwangerschap extra progesteron hebt gehad? En of er andere maatregelen zijn getroffen?

Hi! Ik ben vorig jaar bevallen met 23.5 na breken van vliezen met 23 weken. Uiteindelijk infectie bij de placenta gevonden, maar niet duidelijk of dat in die dagen na breken van de vliezen is ontstaan. Ik ben nu 36 weken zwanger. Had ook al wel een voldragen zwangerschap hiervoor. Snap dat het heel spannend is!!

Nee omdat echt puur pech leek te zijn de eerste zwangerschap (bloedingen kwamen door een vanishing twin) verder geen maatregelen genomen behalve extra controles bij de verloskundige en een extra echo bij 28 weken in het ziekenhuis. Hoop bij onze afspraak met de gynaecoloog over een paar weken meer te weten te komen over de reden van weer pprom en wat dit in houdt voor een eventuele volgende zwangerschap (al hebben wij mentaal wel even genoeg gehad voorlopig).

Wat naar dat dit jullie overkomen is. Lijkt me zo naar om zo dicht bij de 24 weken te zijn, al gaat het dan vaak alsnog niet goed. Bij mij is er ook een infectie gevonden, maar dan bij mijn vliezen. De gynaecoloog vermoeden inderdaad dat dit in de dagen erna is gebeurd, maar niks is zeker natuurlijk. Gefeliciteerd met de nieuwe zwangerschap! Jouw verhaal stelt me wel wat gerust!

Nog geen succesverhaal na 3x pprom, maar zou je adviseren om desnoods progesteron te nemen (of ernaar te vragen,want liever iets dat kan helpen inplaats van niet). En dat ze ook je baarmoedermond checken om te kijken of hij niet verkort. Ik wens je een goede zwangerschap toe💖 verder is het echt afwachten tot die 24 weken…

“Domme pech”, doen we het maar mee, liever dat dan echt iets aan de hand. Hopelijk voor jou ook en gaat het gewoon goed komen ♥️♥️

Jeetje wat naar! Hebben ze een oorzaak kunnen vinden? Kunnen ze nog iets extra’s voor je doen? Ik krijg inderdaad extra progestoron en echo’s. Ze nemen het erg serieus. Dus ik hoop op een goede afloop!

Meestal bij de extra exho’s kijken ze niet naar je baarmoederlengte dus zou daar zeker een keer na vragen als je in je 2e trim bent. (Mocht dat niet gedaan zijn)

Bedankt voor je tip! Bij mij gaan ze daar inderdaad goed naar kijken. De extra echo’s zijn daar ook echt voor bedoeld. De verloskundig arts had het plan eigenlijk al klaarliggen, nog voordat ik opnieuw zwanger was. Ze hebben toen zelfs al metingen gedaan van mijn baarmoeder en baarmoedermond, zodat ze dat nu kunnen vergelijken. Ik voel me echt gezien en serieus genomen. Het geeft me vertrouwen dat ze weten wat ze doen. Ze gaan ervan uit dat het de vorige keer gewoon pech was, en denken dat de kans op een goede afloop nu groot is. Tegelijk zijn ze wel eerlijk geweest: als het één keer is gebeurd, heb je helaas een verhoogde kans op herhaling. Juist daarom doen ze er alles aan om dat risico zo klein mogelijk te maken. En ook al slaat de angst soms toe, ik probeer me vast te houden aan het idee dat we alles doen wat we kunnen. Zoals jij het omschrijft, kreeg ik de indruk dat er bij jou misschien minder werd meegedacht. Klopt dat? En hoe heb jij de betrokkenheid van je verloskundige en artsen ervaren?

Bij mij zouden ze eigenlijk pas vanaf 16w beginnen met progestoron en naar me baarmoederhaks kijken omdat ze er voornamelijk uitgingen dat het een infectie was vorig keer. Met rond 14w had ik bloedverlies en toen zagen ze al funneling. Ik voelde mij wel gehoord en begrepen door ze. Had ook gelijk een cerclage gekregen maar het mocht nit baten helaas. Het is niet persee dat er minder werd meegedacht maar ze hebben gedaan wat ze konden voor mij. Dus weet niet hoe het er met toekomstige zw uit zal zien….. probeer ook voor jezelf voldoende rust te nemen en dergelijke. Dat deed ik althans uit angst voor herhaling. Ik deed echt zo min mogelijk en probeerde goed te drinken

Jeetje, echt een nare situatie. Dat houd je niet voor mogelijk de eerste keer dat je een positieve test in je handen hebt. Ik wens je heel veel sterkte! Hopelijk krijg je veel steun van je vrienden en familie. ♥️

Ik probeer me ervaring zo veel mogelijk te delen want er wordt ook niet standaard gekeken naar je baarmoeder lengte alleen bij de 20weken echo maar dan is het soms al te laat

Kleine update: vandaag de 24 weken bereikt zonder complicaties! 🙏🏾🥰 Op naar de volgende mijlpaal! Hoe gaat het met jullie?

Wauw wat super fijn gefeliciteerd met deze mijlpaal❤️🥳 Ik zit op 26+3 zonder complicaties. Maar wij verloren ons zoontje met 27+2, dus dit voelt nog nietecht als een overwinning🫣

Oh nee, dat begrijp ik! Kan me voorstellen dat de komende weken dan extra spannend zijn. Dat had ik zelf heel erg rond de 16 weken. Hoe ervaar jij dat? Mag ik vragen wat er de vorige keer is gebeurd? Als je er niet over wil vertellen begrijp ik dat natuurlijk.

Dames, het is een tijdje geleden. Maar ben heel benieuwd hoe het met jullie is. Ik ben kort geleden mijn zoontje verloren. Hij was geboren met 24+5 en heeft 6 dagen mogen leven. Alleen een darminfectie (nec), kon hij niet overwinnen. Had vanaf week 18 bloedverlies en met 22 weken ontdekten ze te weinig vruchtwater. Ondanks alled groeide hij wel goed. Nu is de wens nog groter geworden voor een kindje, maar ook ben ik bang het weer mee te maken.

Wat verdrietig dat jullie dit hebben meegemaakt. Ik wens jullie heel veel sterkte. Hebben ze een oorzaak kunnen vinden voor het bloeden en het tekort aan vruchtwater? Ik herken jullie verdriet en onzekerheid heel goed. Zelf heb ik vanaf week 9 bloedingen gehad en bij 16 weken zijn mijn vliezen gebroken (dat was afgelopen januari). Daardoor kon die zwangerschap helaas niet meer slagen, ook al was het kindje verder gezond. Dat heeft bij mij ook veel angst veroorzaakt voor een volgende zwangerschap. Inmiddels ben ik 35+5 weken zwanger. Wat mij enorm heeft geholpen, is dat ik een hele lieve en kundige gynaecoloog had en heb, bij wie ik al mijn angsten kon uitspreken. Zij nam/neemt me serieus, gaf/geeft eerlijke antwoorden en deed/doet soms een extra controle of test om mij gerust te stellen. Ik heb om de week een controle met echo. Dat gaf mij houvast en vertrouwen in een periode die voor mij heel spannend was/is. Vanaf ongeveer 22 weken merkte ik dat mijn angst langzaam afnam. Natuurlijk waren er daarna nog momenten waarop de zorgen ineens weer konden opspelen, maar over het algemeen lukte het me steeds beter om ook te genieten van deze zwangerschap. Het verdriet om mijn eerste kindje is nooit verdwenen. Het is meer naar de achtergrond geschoven, maar blijft zeker een onderdeel van mij. Dat gemis draag ik mee, ook nu. Bij mijn vriend is dat veel minder. Een nieuwe zwangerschap blijft spannend en je bekijkt het met de dag, maar de kans op een gezonde zwangerschap en kindje is heel groot. Krijg je veel steun vanuit je omgeving?

Gelukkig hebben we veel steun van familie en vrienden. Helaas is er geen verklaring gevonden, dat maakt het allemaal nog moeilijker, maar we houden hoop dat het een volgende keer niet zo zal lopen. Voor jou ook veel sterkte, dat zal ook bij jullie een enorm litteken achterlaten. Wat fijn dat je zwangerschap deze keer zo goed verloopt en dat je zo'n fijne gynaecoloog hebt gevonden. Dit geeft goede hoop. Zelf ga ik ook goede begeleiding vragen, deze ervaring heeft mij ontzettend onzeker gemaakt.